دعای عرفه صحیفه سجادیه؛ گنجینه‌ای مغفول مانده در روز عرفه

محافل مذهبی باید با برگزاری جلسات قرائت، شرح و تبیین، دعای عرفه صحیفه سجادیه را احیا کنند.

روز عرفه، روزی برای نزدیک شدن به خداوند است؛ روزی که مؤمنان با دعا و نیایش به درگاه الهی، دل‌های خود را جلا می‌دهند. در این میان، دعای عرفه امام حسین (ع) از شهرت و جایگاه ویژه‌ای برخوردار است. اما در کنار این دعای پرفیض، دعایی دیگر از امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه وجود دارد که متأسفانه کمتر مورد توجه قرار گرفته است.

این دعا، گنجینه‌ای ارزشمند از معارف الهی است که با وجود اعتبار بالا، مهجور مانده است. دعای عرفه صحیفه سجادیه، نه‌تنها یک متن برای زمزمه‌های عاطفی، بلکه منظومه‌ای عمیق از توحید ناب و تبیین صفات الهی است. این دعا، انسان را از سطح دعاهای صرفاً حاجت‌محور فراتر می‌برد و او را وارد ساحت معرفت و شهود عظمت الهی می‌کند.

نکته حائز اهمیت دیگر در این دعا، پیوند عمیق میان توحید و ولایت است. امام سجاد (ع) در این دعا، جایگاه اهل‌بیت (ع) را به عنوان راهنمایان و حجت‌های الهی تبیین می‌کند که این امر، مسیر قرب الهی را در امتداد ولایتِ عترت معنا می‌کند.

دعای عرفه صحیفه سجادیه، رنگی آشکار از اندیشه مهدوی دارد و در فرازهایی از آن، به امام هر عصر و ضرورت همراهی با ایشان اشاره شده است. این پیوند میان توحید، ولایت و انتظار، دعای عرفه صحیفه سجادیه را به متنی تمدنی و جریان‌ساز تبدیل کرده است؛ دعایی که افق هدایت جامعه و تحقق حاکمیت الهی را ترسیم می‌کند.

برای احیای این دعای ارزشمند، لازم است محافل مذهبی با برگزاری جلسات قرائت، شرح و تبیین، زمینه انس بیشتر با معانی عمیق آن را فراهم کنند تا این میراث معنوی در جامعه بیش از پیش مورد توجه قرار گیرد.