احمد نجفی، بازیگر سینما و تلویزیون، ضمن ابراز خرسندی از همشهری بودن با محسن چاوشی، بر ضرورت تقویت هویت ملی و ارائه تصویری واقعی از ایران در رسانهها تأکید کرد و گفت برخی با دیدن آسیب به مردم ایران شادمان میشوند تا به قدرت برسند.
احمد نجفی، بازیگر پیشکسوت سینما و تلویزیون، در برنامه «من ایرانم» با اشاره به ریشههای عمیق خود در خطه خوزستان، بیان کرد: اهل خرمشهر هستم و تبارم به شوشتر میرسد؛ خوزستان بخشی جداییناپذیر از هویت من است و این سه نام همواره با من بودهاند.
نجفی با یادآوری دوران دفاع مقدس، چالشها و رنجهایی که مردم این سرزمین متحمل شدند را یادآور شد و افزود: درسهای جنگ نباید فراموش شوند و باید به نسلهای آینده منتقل گردند. هیچکس خواهان جنگ نیست، اما پس از آن، ساخت جامعه و حرکت رو به جلو امری ضروری است.
این بازیگر سینما با تأکید بر شناخت عمیق خود از مردم مناطق مختلف کشور، تصریح کرد: سالها در کنار مردم جنوب، از بندرعباس تا میناب زندگی کردهام و آنها را مردمی صمیمی، باوفا و شریف میدانم. گاهی افرادی که این ملت را نمیشناسند، قضاوتهای نادرستی میکنند، در حالی که این مردم سختیهای بسیاری را تحمل کرده و همچنان با صلابت ایستادهاند.
نجفی همچنین از علاقه و افتخار خود به محسن چاوشی، هنرمند صاحب سبک و تأثیرگذار، سخن گفت و علت آن را همشهری بودن دانست.
این بازیگر برجسته، بر لزوم تقویت هویت ملی و نقش رسانهها، بهویژه صدا و سیما، در ارائه تصویری حقیقی از ایران و ایرانی تأکید کرد و گفت: تلویزیون و سینما باید تصویری مبتنی بر همدلی، همبستگی و احترام به مردمانی که در روزهای سخت کنار کشورشان ایستادهاند، به نمایش بگذارند.
احمد نجفی با انتقاد شدید از برخی افراد، پرسید: چرا برخی که زمانی در کانون توجه بودند، حالا سکوت کردهاند؟ وی ادامه داد: پذیرفتنی نیست که کسی از شنیدن خبر آسیب دیدن مردم ایران خوشحال شود. اختلافنظر سیاسی امری جداگانه است، اما شادمانی از رنج مردم، آن هم در حد بمباران و آسیب دیدن، امری غیرانسانی است.
نجفی با اشاره به پیشینه غنی تاریخی ایران، به یادگار 3800 ساله چغازنبیل اشاره کرد و آن را نشانهای از دانش، تمدن و تفکر عمیق ایرانیان در طول تاریخ دانست و وظیفه حفظ این هویت را بر عهده همگان گذاشت.
در پایان، وی بر اهمیت وحدت ملی تأکید کرد و گفت: نباید اختلافات قومی و لسانی را به عاملی برای دور شدن از یکدیگر تبدیل کنیم. همه ما ایرانی هستیم و اولویت اصلی باید تفکر به ایران باشد، زیرا اگر ایران نباشد، هیچیک از وابستگیهای دیگر معنایی پیدا نخواهد کرد. ما باید به جایی تکیه کنیم که آنجا ایران است.
