محرم؛ فرصتی برای اوج‌گیری روح و رهایی در پناه حسین (ع)

با حلول ماه محرم، مؤمنان بار دیگر تجربه پرواز روح در اوج حقیقت را خواهند داشت؛ تجربه‌ای که با اشک بر اباعبدالله (ع)، ایمانیات را تصفیه و خلقیات را به سمت حقیقت هدایت می‌کند.

فرا رسیدن ماه محرم، فرصتی مغتنم برای صعود از کوچه‌های خاکی دل به اوجی است که جز با اشک و معرفت ممکن نیست. در این ماه، جامعه مؤمنان بار دیگر شاهد اوج‌گیری است؛ اوجی که نه از جنس جایگاه دنیوی، بلکه از جنس پرواز روح در هوای کربلای حسینی است. در این ارتفاع معنوی است که ایمانیات پالایش یافته و اخلاق به سوی حقیقت وجودی خویش رهنمون می‌شود، چرا که نگاه از روزمرگی به آسمان عاشورا متمرکز و دل به وسعت صحرایی بی‌کران می‌گردد.

مؤمنان، این اوج‌گیری را با اشک بر اباعبدالله (ع) تجربه می‌کنند؛ اشکی که نه صرفاً برای اندوه، بلکه برای بیداری درونی جاری می‌گردد. گریه بر آن حضرت، دریچه‌ای به سوی معرفت باز می‌کند؛ معرفتی که از سوز دل در آتش مهر حسینی زاده شده و انسان را از غبار غفلت می‌رهاند. اشک در این مسیر، نه نشانه ضعف، بلکه نماد قوت است؛ چرا که هر قطره آن، آبیاری ریشه ایمان است که شاخه‌های آن را بارورتر می‌سازد. اهل بیت وحی، کهف حصین و پناهگاهی استوار برای امت هستند و امام حسین (ع) مصداق کامل این پناهگاه الهی است. این پناهگاه، نه از جنس بنا، بلکه از جنس عشق و فداکاری است؛ دیوارهایش از یقین و سقفش از تسلیم در برابر حق بنا شده و هر که در آن پناه گیرد، از تاریکی گمراهی و اضطراب زمانه در امان خواهد بود.

محبت امام حسین (ع) نه محبتی سرد و بی‌جان، بلکه حرارتی جان‌بخش و حیات‌بخش است؛ حرارتی که پیامبر اسلام (ص) درباره آن فرمودند: «در شهادت حسین (ع)، حرارتی در دل‌های مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمی‌شود.» این حرارت، آتش هجران یا سوز فراق نیست، بلکه آتش عشق بیدارگر است که تپش دل‌ها را با ضرباهنگ حماسه هماهنگ کرده و رشته اتصال زمین و آسمان را استوارتر می‌سازد.

این حرارت، جاذبه‌ای شگرف دارد؛ جاذبه‌ای که دل‌ها را بی‌آنکه کلامی به زبان آورند، به سوی یکدیگر و به سوی حقیقت می‌کشاند. کربلا، صحنه این جاذبه بی‌مانند است؛ جاذبه‌ای که از خون شهید، تشنگی لب‌تشنگان و لبخند شیرخوار سرچشمه می‌گیرد و هر عصری را مشتاق خود می‌سازد. جاذبه حسین (ع) نه در شمشیر و اسب، بلکه در عطش و استقامت اوست؛ عطشی که هر مؤمن را به چشمه زلال معرفت فرا می‌خواند.

باید پناه حسین (ع) نشست و از حرارت عشقش، گرما گرفت و از اشک بر او، طهارت یافت. محرم، ماه تجدید پیمان با آن کهف حصین است؛ ماهی که هر سال نشان می‌دهد جامعه مؤمنان، در اوج‌گیری، تکرارناپذیر و پویا است. امید است که در این سفر روحانی، دست حسین (ع) ما را از گرداب تردید و تفرقه، به آرامش یقین و وحدت رهنمون سازد و هر لحظه از این ماه، فرصتی برای رهایی حقیقی است.

منبع: تسنیم