محمدحسین لطیفی، کارگردان سریال «سفر سبز»، از خاطرات درخشان و تلخ خود در تولید این اثر میگوید؛ روزهایی که غیرت و تعهد امین تارخ، حتی در سرمای شب و زیر باران، گروه سازنده را متحیر کرد.
محمدحسین لطیفی، کارگردان شناختهشده کشورمان، با یادآوری روزهای تولید سریال «سفر سبز»، به سختیها و لحظات ماندگار آن دوران اشاره میکند. او تأکید دارد که برخی سکانسها فراتر از بازی صرف بوده و بخشی از وجود بازیگران و عوامل را با خود همراه میکرده است.
لطیفی درباره همکاری با زندهیاد امین تارخ میگوید: «امین تنها بازی نمیکرد، بلکه زندگی میکرد. گاهی اوقات در صحنه، ما فراموش میکردیم که در حال فیلمسازی هستیم، زیرا غرق در واقعگرایی و عمق بازی او شده بودیم.»
کارگردان «سفر سبز» با لبخندی خاطرهانگیز از یکی از سکانسهای تأثیرگذار سریال یاد میکند: «قرار بود شبی صحنهای احساسی را ضبط کنیم، اما من و امین احساس کردیم هنوز به اوجِ لازم نرسیدهایم. تصمیم گرفتیم کار را به روز بعد موکول کنیم تا سکانس پختهتر شود. فردای آن روز، با روشن شدن دوربین، گویی همه چیز در جای درست خود قرار گرفت؛ بازی امین خارقالعاده بود، نفس در سینه گروه حبس شده بود و پس از پایان برداشت، سکوتی سنگین حاکم شد.»
او ادامه میدهد: «آن شب که به خانه برگشتم، لحظات طولانی مشغول تفکر درباره آن سکانس بودم. بغضی در گلو داشتم، نه از خستگی، بلکه از احساسی که آن صحنه منتقل کرده بود. این لحظه برای من یکی از نابترین تجربههای کاریام رقم خورد.»
اما سختترین خاطره لطیفی از «سفر سبز»، به سکانس معروف پشتبام بازمیگردد؛ شبی سرد و بارانی که امین تارخ مجبور بود چندین بار جلوی دوربین حاضر شود.
لطیفی میگوید: «باران شدید بود و هوا به شدت سرد. امین کاملاً خیس شده بود، اما حتی یک بار گلایه نکرد. هر بار که به او میگفتم کافی است، استراحت کنیم، خودش پاسخ میداد: “نه، دوباره بگیریم، هنوز آن چیزی که باید نشده.”»
کارگردان «سفر سبز» با ابراز شگفتی از اینکه تارخ با وجود گذراندن عمل قلب، آن فشار طاقتفرسا را تحمل کرده است، میگوید: «تازه درک کردم چه فشاری را به خود تحمیل میکند. با آن وضعیت، زیر باران میایستاد، فریاد میزد، میدوید و دوباره به مقابل دوربین برمیگشت. آن شب من تنها یک بازیگر ندیدم؛ بلکه تعهد و غیرتی را به عینه دیدم که یافتن نمونه مشابه آن دشوار است.»
او بر این باور است که بسیاری از صحنههای ماندگار «سفر سبز» مدیون همین وسواس و جانفشانی امین تارخ است: «امین از جملهی بازیگرانی بود که اجازه نمیداد نقش سطحی از کار درآید. تا زمانی که مطمئن نمیشد حس صحنه به درستی منتقل شده، آرام نمیگرفت. شاید به همین دلیل است که هنوز هم پس از سالها، برخی سکانسهایش در ذهن مردم باقی مانده است.»
لطیفی در پایان با حسرت میگوید: «کارنامه امین تارخ سرشار از نقشهای درخشان است، اما چیزی که من هرگز فراموش نمیکنم، انسانیت او بود؛ بازیگری که با تمام وجود کار میکرد و برای نقشش، از جان مایه میگذاشت.»
