جدیدترین اثر محمدمهدی سیار، شاعر نامآشنای کشور، به رهبر شهید امت تقدیم شد. این سروده که با «إنا الیه راجعون» آغاز میشود، عمق ارادت و اندوه ملت را در فراق رهبرشان به تصویر میکشد.
در پی آغاز مراسم وداع و تشییع پیکر مطهر رهبر شهید، «محمدمهدی سیار» شاعر نامآشنای کشور، تازهترین سروده خود را در وصف ایشان و ابراز اندوه عمیق ملت، تقدیم کرد. این شعر که با عبارت «إنا الیه راجعون… آه از یتیمی» آغاز میشود، گویای عمق غم و فقدان رهبری دلسوز و شجاع برای امت است.
«خدا صبور کند در مصیبتت ما را»
«إنا الیه راجعون… آه از یتیمی»
«رفتی پدر! ای مهربان عشق قدیمی…»
«انا الیه راجعون… من باورم نیست»
«ماندم من و آن سایه دیگر بر سرم نیست»
«انا الیه راجعون… من زنده ماندم؟»
«او رفت و تنها در عزایش نوحه خواندم؟!»
«آه ای خدا…آقای ما حاجتروا شد»
«با خانواده رهسپار کربلا شد»
«آقای ما شوق شهادت داشت در دل»
«لبتشنه، رؤیای زیارت داشت در دل»
«ذکر قنوت دست جانبازش همین بود»
«نجوای «واجعلنا من المستشهدین» بود»
«آقای ما اهل مناجات سحر بود»
«همراز اشک دیده و خون جگر بود»
«در روضهها اسم شهادت تا میآمد»
«در چشمهای او چه اشکی حلقه میزد»
«میدیدم از این عشق دیرین اشک میریخت»
«در حسرت این شور شیرین اشک میریخت»
«با خانواده پر کشیدن را طلب داشت»
«عمری «بنفسی انت و أهلی» به لب داشت»
«الله اکبر این دعا، این استجابت»
«الله اکبر از شکوه این شهادت»
«این خانواده روضهدار دوست بودند»
«این روزهداران بیقرار دوست بودند»
«با «یا حسین» این خانواده پا گرفتند»
«حاجات خود از روضه زهرا گرفتند»
«خُدّام گمنام حسین و خاندانش»
«دلهایشان دریای عشق بیکرانش»
«ما عشقِ «مصباح الهدی» را دیده بودیم»
«آن سوزها و گریهها را دیده بودیم»
«آن نور و آن صدق و صفا دل برد از ما»
«اخلاص «مصباح الهدی» دل برد از ما»
«مصباح ما! تو لایق پرواز بودی»
«با «راهکارِ اشک» معبر را گشودی»
«این بار هم آتش به خیمهگاه افتاد»
«اهل حرم بودند و آتش راه افتاد»
«آل یزید این بار هم نامرد بودند»
«بر خیمهی آل علی آتش گشودند»
«افتاد از نو شعله بر باغ و بهاری»
«شد غرقه در خون باز طفل شیرخواری»
«آقای ما جنگید و آخر جانفدا شد»
«او کربلایی بود و عالم کربلا شد»
«با پرچم خونخواهیاش برخاست ملت»
«از بعثت این خون شده مبعوث امت»
«ما تا نفس داریم نذر این قیامیم»
«شمشیرهای بینیام انتقامیم»
«ای شیعیان خونخواهیاش بر ذمّه ماست»
«با «یا لثاراتِ الولی» باید به پاخاست»
«ما جانفدایان یکدلیم و یکصداییم»
«بعد از علی، همعهد سید مجتباییم»
«بار امانت از زمین برداشت این مرد»
«خود را نشان تیرهای دشمنان کرد»
«داغ پدر دید و به ابرو خم نیاورد»
«کشتند یارش را، ولی او کم نیاورد»
«گر جان بخواهد ما دریغ از جان نداریم»
«آقا! چه میدان، چه خیابان، پای کاریم»
