خبر فوری
فرهنگی

پدر که رفت، عظمتش را بهتر درک کردیم؛ کارگردان «نگین ارباب» از تنهایی رهبر شهید در راه فردای ایران سخن گفت

۱۴۰۵/۰۴/۲۰ - ۱۹:۰۰ تحریریه ۶۰ ثانیه
خلاصه ۶۰ ثانیه
محمدحسین لطیفی، کارگردان سریال «نگین ارباب»، در گفت‌وگویی اختصاصی، از بغض و اندوه خود در فراق رهبر شهید و درک عمیق‌تر بزرگی و ایستادگی ایشان برای فردای ایران سخن راند.

محمدحسین لطیفی، کارگردان سریال «نگین ارباب»، در گفت‌وگویی اختصاصی، از بغض و اندوه خود در فراق رهبر شهید و درک عمیق‌تر بزرگی و ایستادگی ایشان برای فردای ایران سخن راند.

محمدحسین لطیفی، کارگردان سریال «نگین ارباب»، در گفت‌وگویی اختصاصی، از بغض و اندوه خود در فراق رهبر شهید و درک عمیق‌تر بزرگی و ایستادگی ایشان برای فردای ایران سخن راند.

محمدحسین لطیفی، این روزها سخت مشغول ساخت سریال «نگین ارباب» در شهرک‌های سینمایی است؛ اثری که به گفته خودش، سال‌ها آرزوی ساخت آن برای امام حسین(ع) را در سر داشته است. فشردگی تولید، مانع حضور او در مراسم تشییع رهبر شهید شد، اما فاصله، چیزی از اندوه عمیق او کم نکرد. لطیفی در گفت‌وگویی با بخش خبری «۶۰ ثانیه»، با بغضی آشکار، از مردی سخن گفت که عظمتش را بسیاری تازه پس از رفتنش بهتر دریافتند.

او با اشاره به اینکه پس از وداع تاریخی با رهبر شهید، بسیاری از مردم از ظاهر ماجرا فراتر رفته و به عمق دستاوردها و آنچه در این سال‌ها شکل گرفته بود، پی بردند، این روند را به درک فرزندان از فداکاری پدران پس از رفتنشان تشبیه کرد. به باور لطیفی، بزرگ‌ترین میراث رهبر شهید، نه صرفاً مدیریت امروز، بلکه ساختن آینده‌ای پایدار بود؛ آینده‌ای که به یک فرد وابسته نیست و با نبودن او از هم نمی‌پاشد. این کارگردان تاکید کرد که کسانی که گمان می‌کنند با شهادت یک رهبر، اندیشه‌ای نیز پایان می‌یابد، ایران را نشناخته‌اند، چرا که این سرزمین همواره بر مدار یک باور حرکت کرده، نه بر محور یک فرد.

لطیفی با یادآوری مقاومت‌های بزرگ و شکل‌گیری ساختاری که امروز در برابر سخت‌ترین آزمون‌ها با اقتدار ادامه مسیر می‌دهد، از مردم خواست این موضوع را فراموش نکنند. او همچنین خاطراتی از دیدارهای رهبر شهید با دقت درباره آثار نمایشی، از جمله علاقه ایشان به سریال «صاحبدلان» و تاکید بر قدردانی از عوامل آن را بازگو کرد. این خاطرات، از نگاه لطیفی، نشان‌دهنده نگاه عمیق رهبری به فرهنگ و هنر، از سر شناخت و آگاهی بود.

در نهایت، محمدحسین لطیفی با بغضی دیگر، جوهره اصلی احساسات خود را در این جمله خلاصه کرد: «پدر که رفت، تازه فهمیدیم برای فرداهای ما چقدر تنها ایستاده بود.»