حضور پرشور مردم خوزستان در مراسم تشییع رهبر شهید، نشان از پیمان دوباره با آرمانهای او و آمادگی برای دفاع از نظام تا آخرین قطره خون داشت.
آفتاب سوزان بر تهران میتابید و جمعیت مشتاق، ساعتها در انتظار عبور پیکر رهبر شهید انقلاب ایستاده بود. خیابانها و میدانهای منتهی به محل تشییع، زنده شده بود از موج انسانهایی که از شهرهای مختلف، با قومیتها و گرایشهای گوناگون، خود را به این وداع تاریخی رسانده بودند.
در میان پرچمهای عزاداری، نوحهها و شعارهای که پژواک خونخواهی سر میدادند، فضای مراسم تنها منحصر به اندوه نبود؛ بلکه عزم و غیرتی موج میزد که از دل یک فقدان بزرگ، به میدانی عظیم از وفاداری و ایستادگی تبدیل شده بود.
در میان این خیل عظیم مشتاقان، یکی از فرزندان غیور عشایر خوزستان، با صدایی که هم اندوه در آن بود و هم حماسه، اینگونه با خبرگزاری «۶۰ ثانیه» سخن گفت: «ما اینجا جمع شدیم تا به رهبرمان بگوییم قرار بود این مردم فدای او شوند، اما افسوس که او فدای این مردم شد.» این جمله، گویای احساس مشترک بسیاری از حاضران بود؛ مردمی که آمده بودند تا در لحظات تلخ وداع، بار دیگر با راه و آرمان بلند او عهدی ناگسستنی ببندند و اثبات کنند که این خون پاک، برای آنان صرفاً یادآور حادثهای ناگوار نیست، بلکه آغازی است برای مسئولیتی خطیر.
او با تأکید بر روحیه بلندبالای ایستادگی مردم، پیامی روشن را ابلاغ کرد: «همه آمدهایم تا اعلام کنیم تا آخرین قطره خونمان فدای این نظام میشویم و اجازه نخواهیم داد خون او در این مسیر پایمال شود.» از نگاه این استوار مرد خوزستانی، حضور پرشکوه امروز مردم در میدان، چیزی فراتر از یک گردهمایی عاطفی و احساسی بود؛ حضوری بود که ریشه در غیرت، عطش خونخواهی و ارادهای پولادین داشت تا انتقام این جنایت بزرگ را در ادامه راه شهدا و حفظ انسجام ملی جستوجو کند. این مرد خوزستانی تاکید کرد که مردمی که امروز در میدان و خیابان حضور دارند، این صحنه را تا زمان رسیدن به پاسخ خون شهید، ترک نخواهند کرد.
در پایان، این فرزند قهرمان عشایر خوزستان، رمز پیروزی و سربلندی ملت ایران در این پیچ تاریخی را «پیروی بیچون و چرا از ولایت و امامت» دانست و خاطرنشان کرد که راه عبور از انواع فتنهها و تهدیدهای دشمنان، چیزی جز تمسک به این رکن اساسی و وفاداری به آرمانها نیست. در دل آن آفتاب تند، میان آن جمعیت بیقرار و زیر بیرقهای به اهتزاز درآمده، سخنان او پژواکی قدرتمند از احساس یگانه مردمی بود که هم در سوگ بزرگ نشست بود و هم در میدان مانده بود؛ مردمی که تشییع با شکوه رهبر شهید انقلاب را نه پایان یک راه، بلکه آغاز فصلی نو از ایستادگی، خونخواهی و وفاداری میدانستند.
