مظلومیت در انتظار تولد؛ شهیدی که هرگز دنیا را ندید

حادثه تلخ مدرسه شجره طیبه میناب، مظلومیت را در ابعاد تکان‌دهنده‌ای آشکار ساخت. در میان انبوهی از دانش‌آموزان بی‌گناه، داستانی از شهادتی پیش از تولد، قلب‌ها را به درد می‌آورد.

در میان روایت‌های جان‌سوز از حادثه تلخ مدرسه شجره طیبه میناب، هر گوشه‌ای از این واقعه، نمادی از مظلومیت است. در ماه‌های اخیر، مطالب بسیاری از فداکاری و پاکی دانش‌آموزان شهید این مدرسه بازگو شده و خانواده‌ها نیز با انتشار خاطرات در صفحات مجازی، فریاد بی‌گناهی عزیزانشان را به گوش دنیا رسانده‌اند.

اما کدام غصه سنگین‌تر است؟ غصه پدر و مادری که حتی ذره‌ای از پیکر فرزندانشان، «ماکان»، «مسیحا» و «امیرعلی» را برای خاکسپاری دریافت نکردند؟ یا حسرت دل «لیانا» که تنها یادگاری‌اش، عکس‌هایی پر از شور دخترانه است و مادری چون «ماندانا»، معلم کلاس اول همان مدرسه، که همراه او به شهادت رسید و دیگر نیست تا لالایی «لالا لالا گل مینا» را بخواند؟

و «همایون» کوچک، تازه کلاس اولی بود که نصف پیکرش در شهر خانوادگی و نصف دیگر در کنار همکلاسی‌هایش به خاک سپرده شد. چه باید گفت از دل خانواده‌های «زهرا» و «زینب بهرامی»، «سلما» و «اسرا ذاکری»، «هانی» و «حامد پری‌تقی‌نژاد»، «هانیه» و «سبحان احمدی طیفکانی» که باید در میان آوارها، امید به یافتن حتی یکی از فرزندانشان را جستجو می‌کردند؟

مادر «مهدیس» با دلی آکنده از غم، نه تنها داغدار فرزند خود، بلکه دل‌نگران «آدرینا» و مادر معلمش نیز است.

داستان «زهره شهریاری»، مادر بارداری که در آستانه شش ماهگی، پسرش «محمد» را در این حادثه از دست داد، حکایتی دیگر از اوج مظلومیت است. جنینی که روح در بدنش داشت، اما نامش در لیست شهدا نیامد. درخواست مادر برای ثبت نام این شهید پیش از تولد، برای جلوگیری از فراموشی این مظلومیت با موشک‌های دشمن، قلبی را به درد می‌آورد. این جنین شش ماهه، قرار بود تنها سه ماه دیگر به دنیا بیاید.

موسوی مقدم، نماینده مقام معظم رهبری، بر مظلومیت این جنین و انسان بودنش تأکید کرده و این حوادث را نمادی از خباثت دشمنان در طول تاریخ بشر دانسته است. او معتقد است باید برای این شهدا نمادی ساخت تا هر بیننده‌ای بداند اینجا مزار شهیدی است که هنوز متولد نشده، جان خود را فدا کرده است.

سیدرضایی نیز بر لزوم ساخت یادمانی برای این شهید در شکم مادر تأکید کرده و او را نیز شهید خوانده است.

این روایت تلخ، یادآور این حقیقت است که همه شهدا، در هر سن و سالی، فرزندان این مرز و بوم هستند و این سرزمین یکپارچه در فراقشان می‌سوزد. چنانکه صائب تبریزی گفته است: «که مادر و پدر غم، وجود فرزند است». فرزندی که چه دنیا بیاید و چه نیاید، عزیز است و کوچکترین گزندی به او، قلب پدر و مادر را می‌فشارد.