گاردین: بازارهای مالی جهانی در معرض شوک/ بدهی بالا و ارزش‌گذاری حبابی سهام؛ زنگ خطر برای آمریکا

روزنامه گاردین نسبت به همزمانی افزایش هزینه استقراض، رشد بدهی و ارزش‌گذاری بالای سهام در بازارهای جهانی، به ویژه آمریکا، هشدار داده و احتمال وقوع یک شوک مالی جدید را مطرح کرده است.

روزنامه گاردین در تحلیلی هشدار داده است که ترکیب افزایش هزینه استقراض دولت‌ها، رشد بدهی و ارزش‌گذاری بالای بازار سهام، نگرانی‌ها درباره احتمال بروز یک شوک مالی جدید در جهان، به خصوص در آمریکا را افزایش داده است.

بازده اوراق خزانه‌داری آمریکا به بالاترین سطح از سال 2007 رسیده و از 5 درصد عبور کرده است؛ این موضوع هزینه تأمین مالی دولت، شرکت‌ها و خانوارها را افزایش داده و فشار بیشتری بر اقتصاد آمریکا وارد می‌کند. در اروپا نیز افزایش هزینه استقراض دولت‌ها نگرانی‌ها را تشدید کرده است. بانک‌های مرکزی آمریکا، بریتانیا، منطقه یورو و ژاپن برای مقابله با تورم به سمت نرخ‌های بهره بالاتر حرکت کرده‌اند که این روند می‌تواند رشد اقتصادی را محدود کند.

همزمان، ارزش سهام شرکت‌های بزرگ فناوری آمریکا به سطوح بسیار بالایی رسیده است. گاردین نسبت ارزش‌گذاری بازار به سود شرکت‌ها را به محدوده‌هایی نزدیک می‌داند که پیش از ترکیدن حباب شرکت‌های اینترنتی در اواخر دهه 1990 مشاهده شده بود. رونق سرمایه‌گذاری در هوش مصنوعی نیز یکی از نقاط آسیب‌پذیر بازار محسوب می‌شود. شرکت‌های فناوری برای توسعه مراکز داده به استقراض گسترده روی آورده‌اند و در صورتی که درآمدهای آینده با انتظارات فعلی همخوانی نداشته باشد، کاهش ارزش این شرکت‌ها می‌تواند به سایر بازارها سرایت کند.

افزایش قیمت نفت و نگرانی‌های ناشی از تحولات منطقه‌ای، خطر ماندگاری تورم را بیشتر کرده است. ترکیب تورم بالا، نرخ بهره بالا و بدهی سنگین، فضای دشوارتری برای دولت‌ها و شرکت‌های بدهکار ایجاد می‌کند. گاردین تأکید می‌کند که این شرایط لزوماً به معنای وقوع یک سقوط مشابه بحران مالی 2008 نیست، اما مجموعه این ریسک‌ها نشان می‌دهد بازارهای جهانی در برابر یک شوک اقتصادی یا مالی آسیب‌پذیرتر شده‌اند و حتی یک کاهش تدریجی رشد اقتصادی می‌تواند فشار بر بازارها را افزایش دهد. در شرایطی که هزینه استقراض بالا رفته است، دولت‌ها برای تأمین مالی کسری بودجه خود ناچار به انتشار حجم بیشتری از اوراق قرضه هستند. افزایش بازده اوراق در چنین شرایطی می‌تواند هزینه خدمات بدهی را بیشتر کند و فضای مالی دولت‌ها را محدودتر سازد.

منبع: گاردین