تنهایی و انزوای اجتماعی می‌تواند سال‌ها از عمر سالم انسان بکاهد

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، به نقل از مدیسن نت، محققان اخیراً گزارش دادند که وقتی افراد احساس تنهایی می‌کنند و دچار انزوا می‌شوند، سلامت جسمی و روانی آن‌ها آسیب می‌بیند؛ حتی اگر تا حد زیادی به عادات سالم پایبند باشند. به گفته محققان، این دو وضعیت با هم تفاوت دارند.

انزوای اجتماعی به داشتن روابط اندک یا تماس محدود با دیگران اشاره دارد، در حالی که تنهایی احساسی آزاردهنده ناشی از فقدان ارتباطی معنادار است. به عبارت دیگر، افراد ممکن است از نظر اجتماعی منزوی باشند اما همچنان احساس تنهایی نکنند، مشروط بر اینکه نیازهای خود را از همان ارتباطات محدودی که دارند، برآورده سازند.

دکتر «لو چی»، پژوهشگر ارشد این مطالعه و استاد دانشکده بهداشت عمومی و پزشکی دانشگاه تولین در نیواورلئان، گفت: «به‌طور کلی، این پژوهش نشان داد که انزوای اجتماعی و تنهایی می‌توانند تأثیر بسزایی بر امید به زندگی عاری از بیماری داشته باشند.» دکتر چی در یک بیانیه خبری افزود: «این تأثیر شامل هر دو بیماری‌های جسمی و روانی می‌شود.»

محققان وضعیت بیش از ۲۷۷ هزار نفر را در بازه سنی ۴۰ تا ۶۹ سال بررسی کردند؛ افراد در آغاز مطالعه، فاقد هفت مشکل عمده سلامتی شامل دیابت، بیماری قلبی، بیماری ریوی، زوال عقل، سرطان، افسردگی و اضطراب بودند. تیم پژوهشی تأثیر تنهایی و انزوای اجتماعی را بر تعداد سال‌های زندگی عاری از بیماری- با در نظر گرفتن سن ۵۰ سالگی به عنوان نقطه مرجع- مورد سنجش قرار داد.

نتایج نشان داد زنانی که هم‌زمان دچار تنهایی و انزوای اجتماعی بودند، به‌طور میانگین ۲.۴ سال کمتر بدون مشکلات جسمی زندگی کردند، در حالی که این رقم برای مردان ۱.۷ سال کمتر بود. وضعیت سلامت روان حتی تحت آسیب بیشتری بود؛ به‌طوری که زنان حدود ۳.۷ سال و مردان ۵.۸ سال کمتر، زندگی عاری از اختلالات روانی را تجربه کردند.

چی گفت: «این موضوع به تفاوت‌های جنسیتی بین زن و مرد برمی‌گردد. تحقیقات ما نشان داد که مردان بیشتر مستعد ابتلا به تنهایی هستند.

ما همچنین می‌دانیم که زنان بیشتر از مردان عمر می کنند. در مورد برخی بیماری‌ها، مزایای جنسیتی وجود دارد.»

نکته قابل توجه این است که سبک زندگی سالم‌تر- رژیم غذایی، ورزش، خواب و سیگار نکشیدن- از دست دادن سال‌های بدون بیماری مرتبط با انزوای اجتماعی را محدود کرد، اما خطرات سلامتی ناشی از تنهایی را به طور قابل توجهی کاهش نداد. چی نتیجه گرفت: «این یافته‌ها برای من تعجب‌آور نبود.

مطالعات قبلی نشان داده بود که انزوای اجتماعی و تنهایی با مرگ و میر، به ویژه مرگ و میر زودرس، مرتبط هستند و این مطالعه شواهد بیشتری را ارائه می‌دهد.»