نخستین مرکز تشخیص و درمان سرطان کودکان افتتاح شد۱۱ دقیقه پیشجامعه و حوادث
آیا ذکر یونسیه اذن استاد می‌خواهد؟ در هندسهٔ معرفتی مکتب اهل‌بیت (ع)، ادعیه و اذکارِ سنگین، داروهای اختصاصی روح‌اند؛ نسخه‌هایی که بدون اشراف طبیب حاذق، می‌تواند سالک را به‌جای معراج، دچار تلاطمات سنگین روحی و قبض‌های باطنی سازد. تمایل به معنویت و سیروسلوک الی‌الله در میان جوانان و نسل نخبه، همواره با این پرسش بنیادین روبه‌رو بوده است: «آیا ورود به اذکار خاصی نظیر ذکر مبارک یونسیه (لا إِلهَ إِلَّا أَنْتَ سُبْحانَکَ إِنِّی کُنْتُ مِنَ الظَّالِمِینَ) یا آیات اسم اعظم نیازمند اجازه و اشراف مستقیم استاد خبیر است؟» مواجهه با این پرسش، مرز میان «عرفانِ اصیل و منضبط» را با «صوفی‌گریِ خام‌اندیشانه و احساسی» ترسیم می‌کند. تمثیل راه و ضرورت راهنما: وقتی بدون آدرس تا قم هم نمی‌توان رفت عقل سلیم و منطق قرآنی حکم می‌کند که هیچ حرکتی در وادی‌های ناشناخته بدون نقشه‌راه و راهنما میسر نیست. همان‌گونه که قرآن کریم یادآور می‌شود انسان در بدو خلقت با لوحی نانوشته پا به جهان می‌گذارد (وَاللَّهُ أَخْرَجَکُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهَاتِکُمْ لَا تَعْلَمُونَ شَیْئًا)، فرایند آگاهی و رشد نیز امری تدریجی و تعلیمی است. اگر انسان برای یک سفر مادیِ چند کیلومتری مثلا به قم، بدون داشتن نقشه و پرسش از اهل طریق دچار گمراهی و سرگردانی می‌شود، چگونه ممکن است اقیانوس بی‌انتهای باطن و عوالم غیب را بدون هادی و دستگیر طی کند؟ ادعای دریافت یک‌شبهٔ فیوضات خاص بدون طی مقدمات، خروج از سنن حاکم بر تکوین است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، دیدگاه راهبردی امام خمینی (ره)؛ امکانی پرمخاطره و لغزنده در بررسی لزوم استاد، نگاه فقیه و عارف کامل دوران، حضرت امام خمینی (قدس‌سره) بسیار راه‌گشا و هشداردهنده است. امام راحل بر این باور بودند که طی این مسیر بدون استاد به‌لحاظ امکانِ عقلی «محال نیست»، اما بسیار سهمگین، طاقت‌فرسا و پرخطر است.
کسانی که بدون طی مراتب تصفیه، ناگهان به اذکار سنگین توحیدی متوسل می‌شوند و ظرفیت وجودی لازم را فراهم نکرده‌اند، در معرض آفات سخت باطنی قرار می‌گیرند؛ آسیب‌هایی نظیر وسواس‌های فلج‌کننده، قبض‌های ممتد، افسردگی‌های طاقت‌فرسا، بیماری‌های جسمی با منشأ روحی، و در پاره‌ای موارد، هجوم تلبیسات و تداخلات شیطانی. حرکت انفرادی در مسیرهای سنگین، مانند رانندگی با سرعت جنون‌آمیز در پیچ‌های ناآشنای کوهستانِ روح است که مکرراً به «برخورد سر به سنگِ حوادث» می‌انجامد.
سلسله‌مراتب سلوک؛ ضرورت تقید به دستورالعمل‌های مبنایی اذکار خاص هرگز نقطهٔ آغاز سلوک نیستند، بلکه مراحلی پسینی دارند. سالک ابتدا باید از معبر «تقوا»، «انجام واجبات»، «ترک معاصی»، «پایبندی به مستحبات»، «ترک مکروهات»، «مشارطه و مراقبه» و دستورالعمل‌های جامع خودسازی عبور کند.
پس از طی این مراحلِ تثبیت‌کننده است که نوبت به ذکر یونسیه می رسد و سپس سالک وارد مرحله آیات اسم اعظم می‌رشود. هرگونه جابه‌جایی در این منظومه، درست مانند تجویز داروی مراحل پیشرفته شیمی‌درمانی برای یک بیمارِ سرماخورده است که حاصلی جز آسیب باطنی ندارد.
منطق سلوک اصیل: انضباط، تدریج و استمرار در نهایت، سنت اهل توحید بر شتاب‌زدگی و هیجان‌های زودگذر استوار نیست. نسخهٔ شفا‌بخش برای عموم پویندگان طریق حق، التزام به رویکرد تدریجی و انضباط اخلاقی است؛ همان حقیقتی که در حکمت فارسی تجلی یافته است: رهرو آن نیست گهی تند و گهی خسته رود رهرو آن است که آهسته و پیوسته رود سخن پایانی برای مؤمنِ سالک، بهترین و امن‌ترین استاد، «عمل به شرع، تقوا، ترک محرمات و انجام واجبات» است.
ذکر یونسیه گرچه کیمیایی بی‌بدیل برای رفع حجب و انکسار نفس است، اما برای ورود به مداومت‌های عددیِ سنگین، همواره رعایت ضوابط، پرهیز از تندروی، و همراهی با هدایتِ اهل بصیرت و استاد راه، شرط بقا و سلامت روح خواهد بود.
