رئیس اورژانس هوایی استان تهران با تشریح دشواری‌ها و هزینه‌های میلیاردی این مأموریت‌ها، از محدودیت‌های اعزام بالگرد و تلاش برای نجات جان بیمارانی می‌گوید که زمان برایشان حیاتی است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، انتقال بیمار در شرایط بحرانی، به‌ویژه زمانی که پای نجات جان انسان یا جابه‌جایی عضو اهدایی برای پیوند در میان است، گاهی به دقایق و حتی ثانیه‌ها وابسته می‌شود؛ شرایطی که در آن ترافیک، فاصله جغرافیایی و محدودیت دسترسی به مراکز درمانی می‌تواند روند امدادرسانی را دشوار کند. در چنین موقعیت‌هایی، اورژانس هوایی به‌عنوان یکی از ظرفیت‌های امدادی، نقش مهمی در کوتاه کردن زمان انتقال و رساندن بیماران و اعضای اهدایی به مقصد دارد.
محمد قادری، رئیس اورژانس هوایی استان تهران، در گفت‌وگو با ما از جزئیات انتقال قلب‌های اهدایی، هماهنگی میان تیم‌های درمانی و عوامل پروازی، دشواری‌ها و هزینه‌های عملیات هوایی و محدودیت‌هایی می‌گوید که گاهی امکان اعزام بالگرد را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
انتقال قلب اهدایی به بیمارستان مقصد چگونه انجام می‌شود و چرا در این مأموریت‌ها زمان تا این اندازه اهمیت دارد؟
وقتی قرار است قلبی از یک فرد اهداکننده برداشته و به بیمار دیگری پیوند زده شود، با یک مأموریت بسیار حساس روبه‌رو هستیم. قلب پس از برداشت باید در شرایط مشخص و با رعایت الزامات پزشکی نگهداری شود.
آن را در محفظه مخصوص قرار می‌دهند و با استفاده از شرایط سرمایی مناسب، برای انتقال آماده می‌کنند. نمی‌توان این عضو را برای مدت نامحدود نگه داشت و اگر زمان بیش از حد طولانی شود، ممکن است امکان استفاده از آن از بین برود.
به همین دلیل، از همان ابتدا تأکید می‌کنیم که زمان در این مأموریت‌ها اهمیت زیادی دارد.
وقتی قلب آماده انتقال می‌شود، دیگر فرصت زیادی برای معطلی وجود ندارد. جراح و تیم درمانی باید از قبل برای مراحل بعدی آماده باشند و ما هم باید بتوانیم قلب را در سریع‌ترین زمان ممکن به مقصد برسانیم.
اگر زمان طولانی شود، ممکن است جراح اعلام کند که دیگر امکان انجام پیوند وجود ندارد. بنابراین، همه تلاش ما این است که هر مرحله را تا حد ممکن سریع‌تر انجام دهیم.
این فقط یک انتقال ساده نیست. تیم برداشت عضو، تیم انتقال، خلبان، عوامل فرودگاه، بیمارستان مبدأ و بیمارستان مقصد باید با یکدیگر هماهنگ باشند.
اگر یکی از این بخش‌ها معطل شود، ممکن است زمان ارزشمندی از دست برود.
هماهنگی‌های مربوط به انتقال قلب در عمل چگونه انجام می‌شود؟
گاهی لازم است از بیمارستان تا فرودگاه را با خودرو طی کنیم و در مسیر، پلیس به ما کمک می‌کند. برای مثال، در شهرهایی که ترافیک سنگین دارند، پلیس مسیر را باز نگه می‌دارد و در صورت نیاز، چراغ‌ها را هماهنگ می‌کند تا ما سریع‌تر به فرودگاه برسیم.
در شهری مثل مشهد که ممکن است ترافیک زیادی وجود داشته باشد، این هماهنگی‌ها اهمیت ویژه‌ای پیدا می‌کند.
در برخی مناطق هم از بالگرد استفاده می‌کنیم. برای نمونه، در اهواز ممکن است از ظرفیت بالگرد برای انتقال سریع از محل بیمارستان به فرودگاه استفاده شود.
هدف این است که تا جایی که امکان دارد، زمان جابه‌جایی زمینی کاهش پیدا کند.
در فرودگاه نیز باید همه‌چیز از قبل آماده باشد. ما با خلبان و عوامل پرواز هماهنگ می‌کنیم که وسیله در ساعت مشخص آماده حرکت باشد.
گاهی تماس می‌گیریم و می‌گوییم موتور را روشن نگه دارند، چون به‌محض رسیدن ما باید سوار شویم و حرکت کنیم.
در این مأموریت‌ها مانند یک پرواز معمولی نیست که مسافران یکی‌یکی سوار شوند و مراحل عادی طی شود. زمان محدود است و همه باید از قبل بدانند چه کاری بر عهده دارند.
هرچه هماهنگی دقیق‌تر باشد، زمان کمتری از دست می‌رود.
گاهی لازم است درباره عبور محفظه حامل عضو از گیت‌های فرودگاه و نحوه انجام بازرسی‌ها نیز هماهنگی صورت بگیرد. در بعضی مأموریت‌ها، برای اینکه محفظه حامل قلب از فرایندهای غیرضروری عبور نکند و انتقال با رعایت ملاحظات مربوط انجام شود، از قبل با مجموعه‌های مسئول هماهنگ می‌کنیم.
ما به‌تدریج تجربه بیشتری به دست آورده‌ایم و تلاش کرده‌ایم زمان انتقال را دقیقه‌به‌دقیقه کاهش دهیم. در ابتدا ممکن بود هماهنگی‌ها زمان زیادی بگیرد، اما با تکرار مأموریت‌ها، شناخت بهتر مسیرها و ارتباط نزدیک‌تر میان گروه‌ها، توانسته‌ایم فرایندها را سریع‌تر کنیم.
آیا جراح هم‌زمان با انتقال قلب، مراحل آماده‌سازی بیمار را انجام می‌دهد؟
بله، هماهنگی با تیم جراحی یکی از مهم‌ترین بخش‌های این عملیات است. جراح باید بداند قلب چه زمانی به بیمارستان می‌رسد تا مراحل جراحی را بر اساس زمان‌بندی تنظیم کند.
گاهی وقتی ما هنوز در فرودگاه هستیم، جراح با تیم اتاق عمل تماس می‌گیرد و درباره زمان شروع مراحل بعدی هماهنگ می‌کند.
البته زمان‌بندی دقیق به وضعیت بیمار و تصمیم تیم درمانی بستگی دارد. هدف این است که وقتی قلب به بیمارستان رسید، مقدمات لازم فراهم شده باشد و زمان بیشتری از دست نرود.
به همین دلیل، گاهی تیم جراحی تا لحظه رسیدن قلب در حال هماهنگی با ماست.
ما هم قبل از حرکت، درباره زمان آماده بودن بالگرد یا هواپیما هماهنگ می‌کنیم. یکی از مهم‌ترین دغدغه‌های من هنگام نزدیک شدن به فرودگاه این است که ببینم بالگرد آماده است یا نه.
وقتی از پنجره هواپیما یا وسیله پروازی نگاه می‌کنم، منتظرم ببینم بالگرد در محل حضور دارد؛ چون اگر حتی کمی عقب بیفتیم، برنامه زمانی مأموریت به هم می‌ریزد.
پس از فرود نیز کار تمام نشده است. باید سریع پیاده شویم، به بیمارستان برویم و قلب را به تیم جراحی تحویل دهیم.
در بیمارستان‌هایی مانند شهید رجایی، امام خمینی(ره) و مسیح دانشوری، بسته به نوع مأموریت و نیاز درمانی، انتقال بیماران و اعضای اهدایی انجام می‌شود.
از میان مراحل مختلف انتقال قلب، کدام لحظه برای شما تأثیرگذارتر است؟
لحظه‌ای که قلب در بدن گیرنده قرار می‌گیرد و تیم جراحی برای شروع دوباره فعالیت آن اقدام می‌کند، یکی از حساس‌ترین لحظه‌هاست. قلب در شرایطی که تیم پزشکی تعیین می‌کند، در بدن بیمار قرار می‌گیرد و پس از انجام مراحل لازم، از جمله اقداماتی که برای شروع فعالیت آن انجام می‌شود، انتظار می‌رود ضربان برقرار شود.
من چندین بار این صحنه را دیده‌ام. فکر می‌کنم اگر کسی برای نخستین بار آن را ببیند، ممکن است از شدت تأثر گریه‌اش بگیرد.
خود من هم هر بار که این اتفاق را می‌بینم، به مسیری فکر می‌کنم که طی شده تا آن قلب به اتاق عمل برسد و به بیماری که در انتظار پیوند بوده، فرصت زندگی بدهد.
اما ما فقط با یک بیمار و یک اتاق عمل روبه‌رو نیستیم. در یک طرف، خانواده فردی قرار دارد که قلبش قرار است به بیمار دیگری پیوند زده شود و در طرف دیگر، خانواده بیماری است که منتظر رسیدن قلب است.
این دو خانواده شرایط کاملاً متفاوتی را تجربه می‌کنند.
خانواده گیرنده، در انتظار است و دعا می‌کند که قلب زودتر برسد و عمل انجام شود. در سوی دیگر، خانواده اهداکننده در سوگ عزیز خود است.
من بارها خانواده‌هایی را دیده‌ام که در محوطه بیمارستان نشسته‌اند، گریه می‌کنند و به‌شدت ناراحت‌اند. طبیعی است؛ هیچ‌کس دوست ندارد عزیزش را از دست بدهد.
پذیرفتن چنین اتفاقی بسیار سخت است.
بااین‌حال، این خانواده‌ها در شرایطی قرار می‌گیرند که تصمیم می‌گیرند اعضای بدن عزیزشان به بیماران دیگر کمک کند. به نظر من، این کار ایثار بزرگی است.
من بارها به این فکر کرده‌ام که فردی در اوج اندوه چگونه می‌تواند به این موضوع فکر کند که اهدای عضو عزیزش ممکن است زندگی انسان دیگری را نجات دهد. این تصمیم واقعاً آسان نیست.
از طرف دیگر، خانواده گیرنده هم در شرایط دشواری قرار دارد. آن‌ها ساعت‌ها منتظر می‌مانند و نگرانی زیادی را تحمل می‌کنند.
وقتی خبر امیدوارکننده‌ای درباره پیوند می‌شنوند، حال‌وهوایشان تغییر می‌کند. من بارها دیده‌ام خانواده‌ای که در آغاز به‌شدت نگران و غمگین بوده، بعد از شنیدن خبر موفقیت‌آمیز بودن مراحل درمان، ناگهان امیدوار و خوشحال شده است.
گاهی خانواده گیرنده از ما تشکر می‌کند و می‌گوید چرا زودتر نرسیدید یا از اینکه قلب به‌موقع رسیده، قدردانی می‌کند. این تغییر احساسات، از اندوه و نگرانی تا امید و خوشحالی، تضادی است که شاید فقط کسانی که در این مأموریت‌ها حضور دارند، از نزدیک درک کنند.
در یک طرف، خانواده‌ای عزیزش را از دست داده و در طرف دیگر، خانواده‌ای امیدوار است که عزیزش فرصت زندگی دوباره پیدا کند. ما در میانه این دو موقعیت قرار داریم و تلاش می‌کنیم انتقال به‌موقع انجام شود تا امکان پیوند فراهم شود.
این تجربه برای من همیشه خاص و تأثیرگذار بوده است.
آیا امکان ثبت تصویری این مأموریت‌ها و مستندسازی آن‌ها وجود داشته است؟
در مقاطعی، گروه‌هایی از رسانه‌های مختلف در این حوزه حضور داشتند و برخی مأموریت‌ها ثبت می‌شد. پیش‌تر شرایط برای حضور و تصویربرداری در بعضی زمینه‌ها راحت‌تر بود، اما به‌مرور، به‌دلیل حساسیت‌های امنیتی و محدودیت‌های مربوط به پرواز بالگردها و هواپیماها، کار دشوارتر شد.
به‌ویژه زمانی که از بالگردهای نظامی استفاده می‌شود، ملاحظات خاص خودش را دارد. به همین دلیل، گرفتن مجوز برای تصویربرداری و ثبت مراحل مأموریت‌ها به‌سادگی گذشته نیست.
من هم قبلاً تجربه‌هایی در این زمینه داشتم، اما متأسفانه در بخشی از مأموریت‌هایی که می‌خواستم ثبت کنم، شرایط فراهم نشد. به هر حال، مستندسازی این عملیات‌ها می‌تواند نشان دهد که پشت انتقال یک بیمار یا عضو اهدایی، چه میزان تلاش، هماهنگی و مسئولیت وجود دارد.
چه مشکلاتی باعث شد استفاده از بالگرد برای امدادرسانی در کشور جدی‌تر دنبال شود؟
یکی از مشکلات مهمی که در گذشته با آن روبه‌رو بودیم، این بود که در بسیاری از نقاط کشور وسیله‌ای برای دسترسی سریع هوایی به مصدومان و بیماران وجود نداشت. تصادف‌های جاده‌ای اتفاق می‌افتاد و به‌دلیل ترافیک، آمبولانس نمی‌توانست به‌موقع به محل حادثه برسد.
در مناطق کوهستانی و ارتفاعات نیز افراد گم می‌شدند، سقوط می‌کردند یا مصدوم می‌شدند و امدادگران برای رسیدن به آن‌ها باید مسیرهای طولانی را پیاده طی می‌کردند.
آمبولانس زمینی وسیله ضروری امدادرسانی است، اما نمی‌تواند از هر مسیری عبور کند. فرض کنید فردی در منطقه‌ای کوهستانی یا در روستایی پشت یک کوه زندگی می‌کند.
آمبولانس تا نقطه‌ای می‌تواند برود و بعد از آن، مسیر به‌گونه‌ای است که امکان ادامه حرکت با خودرو وجود ندارد. در چنین شرایطی، بیمار باید با کمک امدادگران از مسیرهای دشوار منتقل شود؛ کاری که ممکن است چندین ساعت طول بکشد.
این تأخیر برای بعضی بیماران بسیار خطرناک است. حتی اگر امدادگران بتوانند به مصدوم برسند، پایین آوردن او از ارتفاعات و رساندنش به آمبولانس زمان زیادی می‌برد.
گاهی همین زمان طولانی می‌تواند شرایط بیمار را وخیم‌تر کند.
من نمونه‌ای از این وضعیت را در پرونده‌ای مربوط به دختری که در کوه‌های خرم‌آباد دچار مارگزیدگی شده بود، دیده‌ام. او را روی دو چوب قرار داده بودند و از مسیرهای دشوار کوهستانی پایین آورده بودند.
تا جایی که از آن پرونده به خاطر دارم، حدود هشت ساعت طول کشیده بود تا او را به آمبولانس برسانند. پس از تحویل به آمبولانس نیز، با وجود اقدامات احیایی، متأسفانه وضعیت بسیار وخیمی داشت.
من در جریان بررسی‌های کاری و از منظر بازرسی با این پرونده آشنا شدم. چنین مواردی نشان می‌داد که در بعضی مناطق، آمبولانس زمینی به‌تنهایی پاسخ‌گوی نیاز نیست.
باید وسیله‌ای وجود داشته باشد که بتواند سریع‌تر به محل حادثه برسد و بیمار را به مرکز درمانی منتقل کند.
به همین دلیل، موضوع استفاده از بالگردهای موجود برای کمک به مردم مطرح شد. اما بالگردهای نظامی در اختیار نیروهای مسلح بودند و استفاده از آن‌ها برای مأموریت‌های امدادی نیازمند هماهنگی و مجوز بود.
استفاده از بالگردهای نظامی برای امدادرسانی چگونه آغاز شد؟
تا جایی که به خاطر دارم، در سال‌های ابتدایی دهه ۱۳۸۰، استفاده از ظرفیت بالگردهای نظامی برای کمک به مردم جدی‌تر دنبال شد. البته برای بیان دقیق تاریخ باید به اسناد مراجعه کرد، چون جزئیات زمانی را باید با پرونده‌ها و مستندات تطبیق داد.
در آن زمان از مجموعه‌های نظامی درخواست می‌شد که بالگردهایشان را برای مأموریت‌های امدادی در اختیار اورژانس قرار دهند. اما این مجموعه‌ها مأموریت‌های اصلی خودشان را داشتند و استفاده از امکانات نظامی برای خدمات غیرنظامی، نیازمند مجوز و تصمیم مشخص بود.
در خاطراتی که از آن دوره دارم، درخواست‌ها با این پاسخ روبه‌رو می‌شد که مأموریت اصلی این بالگردها نظامی است و نمی‌توان بدون مجوز از آن‌ها برای مأموریت‌های دیگر استفاده کرد. به همین دلیل، پیگیری‌ها برای حل مسئله ادامه یافت.
در نهایت، با پیگیری‌هایی که در سطح مسئولان انجام شد، مجوز استفاده از ظرفیت بالگردهای نظامی برای کمک به مردم صادر شد. آنچه من از این روند به خاطر دارم، نامه‌ای بود که به دستور مقام معظم رهبری برای ستاد کل نیروهای مسلح ارسال شد.
مضمون نامه این بود که به‌منظور کمک به مردم، این همکاری انجام شود. متن دقیق نامه را باید از اسناد مربوط بررسی کرد، اما تا جایی که به خاطر دارم، همین تصمیم مسیر استفاده از این امکانات را هموار کرد.
من این اتفاق را نقطه مهمی در شکل‌گیری و توسعه استفاده از بالگردهای نظامی برای امدادرسانی می‌دانم. پس از آن، امکان هماهنگی و استفاده از ظرفیت بالگردهای ارتش، سپاه و نیروی انتظامی برای برخی مأموریت‌های امدادی فراهم شد.
در سال‌های ابتدایی، تعداد بالگردهای در دسترس بسیار محدود بود. تا جایی که به خاطر دارم، در مقطعی یک بالگرد از مجموعه پنها در اختیار داشتیم و چند سال با همان ظرفیت محدود کار می‌کردیم.
بعداً آن بالگرد در حادثه‌ای در محدوده جاده مخصوص کرج، به‌دلیل برخورد ملخ با تیر برق، آسیب دید و از چرخه فعالیت خارج شد. در آن مقطع، از دست رفتن همان یک وسیله هم مشکلات زیادی ایجاد کرد؛ زیرا جایگزین کافی در اختیار نداشتیم.
بنابراین، توسعه اورژانس هوایی فقط به صدور مجوز محدود نبود. برای ادامه کار به بالگرد، نگهداری، تعمیرات، تأمین قطعات، منابع مالی و همکاری مستمر مجموعه‌های مختلف نیاز داشتیم.
در صحبت‌های عمومی گاهی از حدود ۵۰ بالگرد به‌عنوان ظرفیت مورد استفاده یا در دسترس یاد می‌شود، اما همه این بالگردها متعلق به اورژانس نیستند. بخش قابل‌توجهی از آن‌ها متعلق به مجموعه‌های نظامی است؛ از جمله ارتش، سپاه پاسداران و نیروی انتظامی که در چارچوب هماهنگی‌های مربوط برای مأموریت‌های امدادی همکاری می‌کنند.
ظرفیتی که امروز وجود دارد، حاصل همکاری چند مجموعه و طی شدن مسیری طولانی است. در آغاز امکانات بسیار محدود بود، اما به‌تدریج با کمک مجموعه‌های مختلف، ظرفیت بیشتری برای پاسخ‌گویی به مأموریت‌ها ایجاد شد.
هزینه انتقال هوایی بیماران چقدر است و این هزینه چگونه تأمین می‌شود؟
تعمیرات، تأمین قطعات، آماده‌سازی وسیله، خدمات پروازی و سایر الزامات عملیاتی هزینه زیادی دارد.
برای نمونه، چند روز پیش مقاله‌ای درباره حساب‌وکتاب هزینه‌های این حوزه مطالعه می‌کردم. در آن مقاله به هزینه حدود پنج هزار یورو برای هر ساعت پرواز یک بالگرد اروپایی اشاره شده بود.
این رقم مربوط به نمونه‌ای بود که در آن مقاله بررسی شده بود. وقتی هزینه پرواز با ارز خارجی محاسبه می‌شود، مشخص است که استفاده از چنین وسیله‌ای چقدر هزینه‌بر است.
در ایران نیز برای تأمین خدمات پروازی با شرکت‌ها و مجموعه‌های مربوط هماهنگ می‌کنیم و قراردادهایی بسته می‌شود تا این خدمات برای مردم قابل استفاده باشد. بر اساس تجربه‌ای که از هزینه‌ها دارم، یک مأموریت بالگردی ممکن است دست‌کم حدود یک میلیارد تومان هزینه داشته باشد و بسته به مسافت، مدت پرواز، زمان انتظار و شرایط مأموریت، هزینه آن حتی به حدود دو میلیارد تومان برسد.
برای مثال، فرض کنید باید بیماری را از محدوده دماوند به یکی از بیمارستان‌های تهران منتقل کنیم. زمان مأموریت فقط به مسیر رفت محدود نمی‌شود.
باید به محل برسیم، بیمار را سوار کنیم، به بیمارستان منتقل کنیم، بیمار را تحویل دهیم و سپس بالگرد به آشیانه بازگردد. مجموع این مراحل در محاسبه زمان و هزینه پرواز تأثیر دارد.
به همین دلیل، وقتی درباره هزینه یک مأموریت صحبت می‌کنیم، نباید فقط زمان رسیدن از نقطه اول به نقطه دوم را در نظر بگیریم. کل چرخه عملیاتی، از آماده‌سازی تا بازگشت وسیله، بخشی از هزینه است.
با وجود این هزینه‌ها، خدمات مربوط به انتقال بیماران و اعضای اهدایی در چارچوب مأموریت‌های اورژانس به‌صورت رایگان در اختیار بیمار قرار می‌گیرد. هزینه‌ها در سازوکارهای دولتی و سازمانی تأمین می‌شود و از بیمار دریافت نمی‌شود.
من وقتی درباره هزینه‌ها صحبت می‌کنم، قصد ندارم برای خدمتی که ارائه می‌شود منتی بر سر مردم بگذارم. خود من هم یکی از همین مردم هستم.
هیچ‌کس نمی‌داند روزی ممکن است به خدمات اورژانس نیاز پیدا کند یا خودش در جایگاه ارائه‌دهنده خدمت قرار بگیرد. این خدمات برای مردم در نظر گرفته شده و دسترسی به آن در چارچوب مأموریت‌های مربوط، حق مردم است.
هدف من از توضیح هزینه‌ها این است که مردم بدانند پشت یک پرواز امدادی چه میزان هزینه، تجهیزات و نیروی انسانی وجود دارد و چرا نمی‌توان برای هر درخواست یا هر حادثه‌ای، بدون در نظر گرفتن شرایط، بالگرد اعزام کرد.
یکی از دلایل، هزینه بالای این خدمات است؛ اما موضوع فقط هزینه نیست. پرواز با بالگرد خطرهای عملیاتی خاص خودش را دارد.
هر وسیله‌ای که روی زمین حرکت می‌کند، اگر دچار نقص شود، ممکن است در خیابان یا اتوبان متوقف شود و دیگران برای کمک به آن برسند. اما وقتی وسیله‌ای در آسمان است، شرایط متفاوت می‌شود و خرابی یا بروز مشکل می‌تواند خطر جدی‌تری ایجاد کند.
در شهر بزرگی مثل تهران، محل فرود هم اهمیت دارد. بالگرد نمی‌تواند در هر نقطه‌ای فرود بیاید.
باید محل مناسبی وجود داشته باشد و مسیر پرواز و شرایط عملیاتی نیز اجازه انجام مأموریت را بدهد.
به همین دلیل، اعزام بالگرد به بررسی شرایط بیمار، ضرورت انتقال هوایی، زمان مورد نیاز، مسیر، محل فرود، آمادگی وسیله و خطرهای احتمالی وابسته است. ما نمی‌توانیم بدون توجه به این عوامل تصمیم بگیریم.
چگونه مشخص می‌کنید که کدام بیمار باید با بالگرد منتقل شود؟
ما مأموریت‌ها را بر اساس شرایط بیمار و میزان نیاز به انتقال هوایی اولویت‌بندی می‌کنیم. بیماری که اگر با آمبولانس زمینی منتقل شود، احتمال دارد زمان ارزشمندی را از دست بدهد یا وضعیتش به‌طور جدی به خطر بیفتد، ممکن است در اولویت انتقال هوایی قرار بگیرد.
ممکن است فردی در یک تصادف جاده‌ای گرفتار شده باشد و انتظار داشته باشد بالگرد برای انتقال او اعزام شود. اگر بالگرد نیاید، طبیعی است که ناراحت شود و بپرسد چرا از این امکان استفاده نشده است.
اما باید بررسی شود که آیا انتقال هوایی برای آن بیمار ضرورت داشته یا آمبولانس زمینی می‌توانسته در زمان مناسب خدمات لازم را ارائه کند.
این به معنای آن نیست که جان سایر بیماران اهمیت کمتری دارد؛ بلکه باید از امکانات محدود موجود به شکلی استفاده کنیم که بیشترین امکان کمک به بیماران نیازمند فراهم شود. گاهی مسیر زمینی برای انتقال بیمار مناسب است و در چنین شرایطی اعزام بالگرد ضرورت ندارد.
ما دوست داریم در همه مأموریت‌ها تا جایی که امکان دارد به مردم کمک کنیم و از تمام ظرفیت خود برای نجات جان بیماران استفاده کنیم. اما امکانات نامحدود نیست.
وقتی انتقال هوایی ضرورت داشته باشد، تلاش می‌کنیم با وجود هزینه‌ها و خطرهای آن، مأموریت را انجام دهیم.
هزینه خدمات در چارچوب‌های مربوط از سوی دولت و مجموعه‌های مسئول تأمین می‌شود و بیمار قرار نیست هزینه پرواز را شخصاً پرداخت کند. این خدمت برای مردم است و من هم به‌عنوان یکی از شهروندان، خودم را جدا از مردم نمی‌دانم.
آنچه می‌خواهم مردم بدانند این است که اگر در یک حادثه بالگرد اعزام نشد، لزوماً به معنای بی‌توجهی به بیمار نیست. ممکن است پس از بررسی شرایط مشخص شده باشد که انتقال زمینی امکان‌پذیر است یا اعزام هوایی از نظر عملیاتی مناسب نیست.
در مقابل، در مواردی که انتقال هوایی ضرورت داشته باشد، تلاش می‌کنیم از امکانات موجود استفاده کنیم.
اگر بخواهید پیام اصلی خود را درباره اورژانس هوایی و خدمات انتقال بیماران بیان کنید، چه می‌گویید؟
حرف اصلی من این است که این خدمت، با وجود هزینه بالا و خطرهای خاص، برای مردم انجام می‌شود. ما از تمام ظرفیت‌هایی که در اختیار داریم استفاده می‌کنیم تا بیمارانی که به انتقال هوایی نیاز دارند، سریع‌تر به مراکز درمانی برسند.
هزینه این خدمت را بیمار پرداخت نمی‌کند و تأمین آن در چارچوب‌های دولتی انجام می‌شود.
ما دوست داریم کمک کنیم و با تمام توان برای نجات جان بیماران تلاش می‌کنیم، اما باید بدانیم که امکانات و ظرفیت‌های ما محدود است. به همین دلیل، مأموریت‌ها را بر اساس شرایط و ضرورت اولویت‌بندی می‌کنیم.
امیدوارم این خدمات بیشتر شود و امکان امدادرسانی هوایی به بیماران بیشتری فراهم شود. هدف این است که در شرایطی که دسترسی زمینی دشوار است یا زمان برای بیمار اهمیت حیاتی دارد، بتوانیم از بالگرد استفاده کنیم و به مردم کمک برسانیم.
