ناترازی قدرت آمریکا؛ وقتی شکست میدانی به تریبون هم کشید

سخنرانی اخیر کاخ سفید بیش از هر زمان دیگری پرده از یک واقعیت راهبردی برداشت: استراتژی‌های فشارمحور آمریکا، چه در عرصه نظامی و چه در جنگ روایت‌ها، با بن‌بستی عمیق مواجه شده و ناکامی‌های میدانی، اکنون در برابر افکارعامه و بازارهای جهانی هم تکرار می‌شود.

پشت پرده‌ی کاخ سفید برای این اجرا، سناریوی مشخصی طراحی شده بود؛ مشروعیت‌بخشی به یک رویکرد تهاجمی، شستن نگرانی‌های داخلی، پرچم پیروزی به اهتزاز درآوردن و در نهایت، وعده‌ی پایان نزدیک به یک بحران آفریده‌شده. اما واقعیت، دوربین‌ها و بازخوردهای عمومی، دقیقاً نقطه‌ی مقابل این فیلم‌نامه را به تصویر کشیدند.

موجی از نقدهای صریح، از سردرگمی و پراکنده‌گویی تا شرمساری نخبگان داخلی از عملکرد رهبری سیاسی‌شان و تأکید بر بزرگ‌ترین خطاهای تاریخی واشنگتن در قبال جمهوری اسلامی ایران، نشان داد که ماشین تبلیغاتی آمریکا دیگر قادر به هم‌سو کردن ذرات مخالف نیست. بسیاری، این اجرا را نه نشانه‌ی قدرت، که گواهی بر بی‌کفایتی در فرماندهی و مدیریت بحران دانستند.

آنچه امروز رخ می‌دهد، تکرار همان الگوی شکست استراتژیک است که در میدان نبرد هم خودنمایی کرد. سه حقیقت اکنون به‌وضوح قابل ردیابی است:
۱⃣ به‌جز حلقه‌ی بسته‌ی تدارکات رسانه‌ای، هیچ جریان مستقلی این سخنرانی را «موفق» نمی‌داند.
۲⃣ ناکامی در اهداف جنگ ترکیبی، حالا به کابوس تحقق اهداف یک سخنرانی هم تبدیل شده است.
۳⃣ بازار و اقتصاد جهانی که نبض واقعیت را در دست دارند، دیگر فریب روایت‌سازی‌ها را نمی‌خورند؛ چه در میدان عمل و چه پشت تریبون‌های رسمی، واکنش آن‌ها یک کلام است: عدم اعتماد و ارزیابی منفی.

ایستادگی هوشمندانه و وحدت راهبردی ایران اسلامی، معادله‌ی دشمن را به هم ریخته است. وقتی منطق مقاومت و اقتدار ملی، محاسبات متجاوز را با خطا مواجه می‌کند، نتیجه‌اش چیزی جز انزوی سیاسی، ناکامی‌های متوالی و سردرگمی راهبردی برای کاخ سفید نخواهد بود. آمریکا به‌جای درک واقعیت‌های جدید ژئوپلیتیک، همچنان در توهم کنترل اوضاع دست‌وپا می‌زند و این چرخه، تنها به نفع ثبات و توسعه‌ی ایران تمام خواهد شد.