خبر فوری
بین‌الملل

شهردار منچستر، آرزوی نخست‌وزیری انگلیس را در سر می‌پروراند

۱۴۰۵/۰۳/۲۷ - ۱۷:۲۸ تحریریه ۶۰ ثانیه
خلاصه ۶۰ ثانیه
اندی برنهام، شهردار محبوب منچستر، با اتکا به محبوبیت مردمی و رویکردهای نوگرایانه خود، خود را برای تصاحب کرسی نخست‌وزیری انگلیس آماده می‌کند.

اندی برنهام، شهردار محبوب منچستر، با اتکا به محبوبیت مردمی و رویکردهای نوگرایانه خود، خود را برای تصاحب کرسی نخست‌وزیری انگلیس آماده می‌کند.

اندی برنهام، شهردار محبوب منچستر، با اتکا به محبوبیت مردمی و رویکردهای نوگرایانه خود، خود را برای تصاحب کرسی نخست‌وزیری انگلیس آماده می‌کند.

درخشش نام اندی برنهام، شهردار منچستر، این روزها بر سر زبان‌ها افتاده است. او که بر اساس نظرسنجی‌ها به عنوان محبوب‌ترین سیاستمدار بریتانیایی شناخته می‌شود، در تلاش است تا با بهره‌گیری از جایگاه مردمی خود، رؤیای نشستن بر کرسی نخست‌وزیری انگلیس را محقق سازد.

برنهام، که کمتر با کت و شلوار و کراوات دیده می‌شود و همواره لبخندی آشنا بر لب دارد، توانسته است با رویکردهای عملی و توجه به مطالبات مردم، نظر مساعد بسیاری را در سراسر این کشور جلب کند. او در دوران شهرداری منچستر، با ملی کردن اتوبوس‌های شهری، راه‌اندازی مسیرهای جدید و تعیین سقف برای قیمت بلیط، انقلابی در حمل و نقل عمومی این شهر ایجاد کرد.

این اقدامات تنها بخشی از موفقیت‌های شهردار منچستر محسوب می‌شود. کاهش چشمگیر بی‌خانمانی، آغاز پروژه‌های ساخت مسکن اجتماعی و ارتقاء آموزش‌های حرفه‌ای، چهره‌ای پویا و رو به رشد از منچستر در سایه مدیریت او ترسیم کرده است.

در بحبوحه همه‌گیری کرونا نیز، برنهام با جذب بودجه‌های حمایتی و هدایت آن به سمت شرکت‌های آسیب‌دیده، نام خود را در سطح ملی مطرح کرد.

اکنون، اندی برنهام پا به عرصه سیاست ملی گذاشته و امیدوار است جایگزین کی‌یر استارمر، رهبر حزب کارگر شود که با نارضایتی گسترده‌ای روبرو است. او که سابقه حضور در دولت گوردون براون را نیز در کارنامه دارد، قصد دارد از حوزه انتخابیه‌ای در نزدیکی منچستر، بار دیگر به پارلمان راه یابد.

اما مسیر برنهام هموار نیست. نظرسنجی‌ها حاکی از رقابت تنگاتنگ او با رابرت کنیون، نامزد راست‌گرای مجلس عوام است. ناامیدی بخشی از بدنه حزب کارگر از وضعیت فعلی، حتی رأی‌دهندگان سنتی این حزب را نیز به سوی گزینه‌های دیگر سوق داده است.

در این میان، کی‌یر استارمر، رهبر حزب کارگر، با وجود انتقادات شدید داخلی و خارجی، همچنان بر صندلی خود تکیه زده است. استعفای غیرمنتظره وزیر دفاع او و شکست‌های اخیر حزب در انتخابات محلی، فشارها بر او را افزایش داده است.