اعتراف نیویورکتایمز: جنگ علیه ایران، شکست راهبردی و خفتبار برای آمریکا
نشریه نیویورکتایمز در تحلیلی اذعان داشت که جنگافروزی آمریکا علیه ایران، به یک شکست راهبردی و مایه شرم برای واشنگتن تبدیل شده و متحدان این کشور را به فکر یافتن جایگزین انداخته است.
نشریه نیویورکتایمز در تحلیلی اذعان داشت که جنگافروزی آمریکا علیه ایران، به یک شکست راهبردی و مایه شرم برای واشنگتن تبدیل شده و متحدان این کشور را به فکر یافتن جایگزین انداخته است.
نشریه نیویورکتایمز در گزارشی تحلیلی به بررسی پیامدهای جنگافروزی آمریکا علیه جمهوری اسلامی ایران پرداخته و اذعان داشته است که این اقدام نه تنها به اهداف واشنگتن دست نیافته، بلکه به شکستی راهبردی و خفتبار برای آمریکا مبدل شده است. این گزارش با برجسته کردن نگرانی متحدان آمریکا از این وضعیت، به تحلیل ابعاد مختلف این شکست پرداخته است.
بر اساس این گزارش، «باخت راهبردی و مایه شرم» برای آمریکا، نتیجهای است کهرابین نیبلت، مدیر پیشین اندیشکده چتمهاوس، بدان اشاره کرده است. وی معتقد است متحدان آمریکا به این نتیجه رسیدهاند که دیگر نمیتوانند برای تأمین امنیت خود به واشنگتن اتکا کنند. این موضوع، متحدان آمریکا را به سمت کاهش وابستگی به این کشور، بهبود روابط با ایران و گسترش همکاری با قدرتهای جهانی نظیر اروپا، چین و روسیه سوق داده است.
این گزارش همچنین به تضعیف قدرت بازدارندگی آمریکا اشاره کرده و آورده است که آرون دیوید میلر، مذاکرهکننده پیشین آمریکا، معتقد است این جنگ نه تنها اعتبار آمریکا را خدشهدار کرده، بلکه رقبایی چون روسیه و چین را جسورتر ساخته است.
نکته قابل توجه دیگر، حفظ اهرم راهبردی ایران در تنگه هرمز است. تهران با استفاده از این موقعیت، توانسته این آبراه حیاتی را به مهمترین ابزار چانهزنی خود تبدیل کند و آمریکا را وادار نماید تا پیش از هرگونه توافق هستهای، درباره آینده این تنگه مذاکره کند.
نیویورکتایمز در نهایت تاکید میکند که آمریکا جنگی را آغاز کرده که نه راه روشنی برای پیروزی در آن متصور است و نه راه قابل اعتمادی برای پایان دادن به آن. در مقابل، ایران نیز با توجه به تجربیات گذشته، به هیچ توافقی با دولت ترامپ اعتماد ندارد.
جمعبندی این گزارش نشان میدهد که مهمترین پیامد جنگ ایران، نه صرفاً هزینههای نظامی، بلکه ضربه به اعتبار راهبردی آمریکا بوده است؛ جنگی که اعتماد متحدان را متزلزل کرده، دشمنان واشنگتن را امیدوار ساخته و ایران را همچنان در موقعیت اثرگذاری بر معادلات منطقهای نگه داشته است.






