قیمت لحظهایهمه قیمتها
روایت از دغدغه مادران/ وقتی دردها در بیمارستان اکبر؛کبیر می‌شود!
گلایه‌های مادران از بیمارستان اکبر مشهد؛ وقتی درمان کودک با دغدغه غذا، دارو و هزینه همراه می‌شود.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، راهروی بیمارستان کودکان اکبر را اگر چند دقیقه نگاه کنید، می‌توان از روی چهره مادران فهمید که اینجا برای بسیاری از خانواده‌ها فقط یک مرکز درمانی نیست؛ بخشی از زندگی روزمره آنها در همین راهروها می‌گذرد. مادری کنار تخت نوزادش ایستاده، دیگری تلفن به دست دنبال دارویی است که نسخه‌اش را در دست دارد و مادر دیگری ظرف غذای کودک را در آغوش گرفته و منتظر است.
بعضی خانواده‌ها از شهرستان آمده‌اند؛ بعضی با آمبولانس کودک بیمارشان را به مشهد رسانده‌اند و بعضی دیگر آنقدر با بستری‌های مکرر آشنا هستند که مسیر بخش، ایستگاه پرستاری و داروخانه را بهتر از بسیاری از مراجعه‌کنندگان می‌شناسند. برای خانواده‌ای که کودک او چند روز یا چند هفته در بیمارستان بستری است، زندگی در بیمارستان فقط به ویزیت پزشک و دریافت دارو محدود نمی‌شود.
کودک باید غذا بخورد، همراه او باید آب و غذا تهیه کند، ظروف باید شسته شود، دارو باید در دسترس باشد و خانواده باید بتواند در تمام این مدت حداقل امکانات اولیه را در اختیار داشته باشد. روایت مادران از بیمارستان اکبر مشهد و مشکلات تغذیه ای بیماران حالا مادران کودکان بستری در بیمارستان فوق‌تخصصی کودکان اکبر، از مجموعه‌ای از مشکلات می‌گویند؛ مشکلاتی که به گفته آنها تنها مربوط به یک بخش یا یک بیماری نیست و از تغذیه و امکانات رفاهی تا تهیه دارو و تجهیزات و هزینه‌های جانبی را در بر می‌گیرد.
مادران تأکید می‌کنند که مطالبه آنها امکانات لوکس نیست؛ حرفشان از «حداقل‌هایی» است که به باور آنها باید برای کودکی که روزها در بیمارستان بستری است و خانواده‌ای که تمام این مدت کنار اوست، فراهم باشد. روزهایی که برای کودک میان‌وعده مناسب، میوه، آب‌میوه طبیعی می‌آمد اما امسال هیچ خبری نیست یکی از نخستین گلایه‌های مطرح‌شده، تغییر وضعیت تغذیه کودکان نسبت به سال‌های گذشته است.
مادران می‌گویند در سال‌های قبل، صبحانه کودک غذاهای سالمی مثل فرنی، شیربرنج و....و میان‌وعده‌هایی مانند میوه و آب‌میوه طبیعی برای کودکان در نظر گرفته می‌شد و حتی در ساعات بعدازظهر آب‌میوه طبیعی در اختیار بیماران قرار می‌گرفت؛ اما به گفته آنان، این موارد اکنون حذف شده است. یکی از مادران می‌گوید: قبلاً برای کودکان آب‌میوه طبیعی می‌آوردند، میوه می‌دادند؛ الان دیگر خبری از اینها نیست.
برای بیماری که چند روز در بیمارستان بستری است، شاید یک لیوان آب‌میوه در نگاه اول مسئله بزرگی نباشد؛ اما مادران می‌گویند وقتی صحبت از بیمار کودک و به‌خصوص نوزاد یا کودکی با شرایط تغذیه‌ای خاص است، نوع کیفیت و تناسب غذای بیمار اهمیت بیشتری پیدا می‌کند. یکی دیگر از مادران از صبحانه بیمارستان گلایه دارد و می‌گوید در برخی روزها صبحانه شامل ارده، مقدار کمی پنیر، نان و یک شیر پاکتی است؛ غذایی که به اعتقاد او برای همه کودکان با سن و شرایط متفاوت، یکسان قابل استفاده نیست.
سؤال خانواده‌ها این است که آیا برنامه غذایی بیماران بر اساس سن، نوع بیماری و نیازهای تغذیه‌ای آنها تنظیم می‌شود یا یک الگوی عمومی برای همه بیماران در نظر گرفته شده است؟ حذف غذای همراه بیمار از خدمات بیمارستان غذای همراه بیمار نیز حذف شده است در صورتیکه مادر نیز شبانه روز در بیمارستان است، اما سهمی از غذا ندارد.
در روایت مادران، مسئله فقط غذای کودک نیست. مادری که از صبح تا شب کنار تخت کودک نشسته و گاهی شب را نیز در بیمارستان سپری می‌کند، خودش هم نیاز به غذا دارد؛ اما خانواده‌ها می‌گویند غذای همراه به‌طور کامل حذف شده است.
یکی از مادران می‌گوید: حتی اگر قرار باشد هزینه‌اش را از ما بگیرند، ما حاضر هستیم پول غذای همراه را بدهیم؛ چرا اصلاً این امکان وجود ندارد؟ این موضوع برای خانواده‌ای که از شهرستان یا استان دیگری به مشهد آمده، دشوارتر می‌شود.
مادر یکی از بیماران می‌گوید: ما در این شهر غریب هستیم، بچه‌ام بستری است و نمی‌توانم هر لحظه او را تنها بگذارم و بروم دنبال غذا. این اطراف هم برای کسی که منطقه را نمی‌شناسد، دسترسی راحتی نیست.
به گفته مادران، هزینه تهیه غذا از بیرون نیز در شرایط اقتصادی فعلی، در کنار هزینه‌های دارو، رفت‌وآمد و اقامت، فشار مضاعفی به خانواده وارد می‌کند. مطالبه آنها حتی الزاماً غذای رایگان نیست؛ می‌گویند اگر بیمارستان امکان ارائه غذای همراه را در قبال دریافت هزینه فراهم کند، بخشی از مشکل خانواده‌ها حل خواهد شد.
مادری قابلمه به دست در راهرو؛ غذای بیمار را کجا تحویل بگیریم؟ اما شاید یکی از ملموس‌ترین تصاویری که مادران از وضعیت تغذیه بیمار تعریف می‌کنند، نه خود غذا بلکه ظرف غذا باشد.
به گفته خانواده‌ها، ظرف بسته‌بندی مناسب برای غذای بیمار در اختیار آنها قرار نمی‌گیرد و حتی قاشق و چنگال یک‌بارمصرف نیز به‌صورت معمول تحویل داده نمی‌شود. در نتیجه مادر باید ظرف شخصی از خانه بیاورد و با همان ظرف برای دریافت غذای کودک منتظر بماند.
یکی از مادران می‌گوید: مادرها قابلمه به دست در راهرو منتظر می‌مانند تا غذا را داخل ظرف خودشان بگیرند. تصویری که مادران از این وضعیت ارائه می‌کنند، بیشتر شبیه صف دریافت غذای نذری است؛ با این تفاوت که اینجا غذای یک کودک بیمار قرار است تحویل داده شود.
یکی از مادران با گلایه می‌پرسد: حداقل یک ظرف بسته‌بندی مناسب یا یک قاشق و چنگال یک‌بارمصرف نمی‌توانند بدهند؟ موضوع برای مادری که از شهرستان و با آمبولانس کودک خود را به مشهد رسانده، جدی‌تر است.
این مادر می‌گوید: مادری که بچه‌اش را با آمبولانس از شهرستان آورده و در شرایط اضطراب وارد بیمارستان شده، از کجا باید قابلمه و ظرف و قاشق و چنگال تهیه کند؟ اگر ظرف نداشته باشد، باید غذا را با دست به بچه بدهد؟
یا بچه را بگذارد و برود در این شرایط دنبال خرید این وسایل؟ این پرسش، صرفاً یک گلایه رفاهی نیست؛ خانواده‌ها می‌پرسند در روند رسمی توزیع غذای بیماران، مسئولیت تأمین ظرف و وسایل مصرف غذا بر عهده چه کسی است و چرا حداقل اقلام مورد نیاز در اختیار بیمار قرار نمی‌گیرد.
غذای خانه را هم نمی‌توان گرم کرد بعضی مادران برای اینکه کودک غذای متناسب‌تری بخورد، غذا را از خانه می‌آورند؛ اما اینجا نیز مسئله دیگری مطرح می‌شود: محل مشخصی برای گرم کردن غذای کودک وجود ندارد. غذا در ظرف شخصی حمل می‌شود و اگر امکان گرم کردن آن وجود نداشته باشد، ممکن است پس از مدتی کیفیت خود را از دست بدهد و دیگر قابل استفاده نباشد.
مادران می‌گویند خانواده در این وضعیت باید هم ظرف تهیه کند، هم غذا را از خانه بیاورد، هم راهی برای گرم کردن آن پیدا کند و در نهایت برای شست‌وشوی ظرف نیز محل مشخصی در اختیار ندارد. ظرف را کجا بشوییم و کجا خشک کنیم؟
گلایه بعدی به موضوع شست‌وشوی ظروف بازمی‌گردد.به گفته مادران، فضای مشخص و مستقلی برای شست‌وشو و خشک‌کردن ظروف غذای بیمار وجود ندارد و در برخی موارد خانواده‌ها ناچارند ظروف را در فضاهای عمومی یا محل‌هایی بشویند که برای شست‌وشوی دست و وسایل دیگر نیز مورد استفاده قرار می‌گیرد. مادران نسبت به این وضعیت احساس نگرانی دارند، به‌خصوص با توجه به اینکه بیمارستان کودکان محل حضور بیماران مبتلا به بیماری‌های مختلف، از جمله بیماری‌های ویروسی و عفونی است.
این خانواده‌ها خواستار بررسی دقیق شرایط بهداشتی محل شست‌وشو و نگهداری ظروف هستند و می‌گویند بیمارستانی که با بیماران عفونی و ویروسی سروکار دارد، باید محل مشخص و قابل‌کنترلی برای این موضوع پیش‌بینی شود. نبود حتی یک آب‌سردکن در بخش‌ها؛ مطالبه‌ای ساده که تکرار می‌شود در میان روایت مادران، یک مطالبه ساده اما تکرارشونده نیز وجود دارد؛ آب‌سردکن.
یکی از مادران می‌گوید در بخش بیماران آب‌سردکن مناسبی وجود ندارد و خانواده‌ای که چند روز کنار کودک خود می‌ماند، باید هر روز چند بطری آب معدنی تهیه کند. او می‌گوید: وقتی چند روز اینجا هستیم، هر روز باید آب خریداری کنیم.
داشتن یک آب‌سردکن مگر امکانات خاصی است؟ مادر دیگری نیز می‌گوید آب آشامیدنی از ابتدایی‌ترین نیازهای یک بخش بیمارستانی است و نبود آن برای همراهانی که ساعت‌ها در بخش حضور دارند، هزینه‌ای هرچند کوچک اما دائمی ایجاد می‌کند.
نسخه در دست مادر و همراه؛ «دارو را از بیرون تهیه کنید» اما دغدغه‌ها در بیمارستان کودکان اکبر مشهد از غذا و آب فراتر می‌رود؛ اکثر مادران کودکان دارای مشکلات تنفسی، از وضعیت دسترسی به داروهای مورد نیاز بیماران گلایه دارند...می‌گویند پس از بستری شدن کودک، نسخه‌های مختلفی برای بیمار نوشته می‌شود و خانواده باید بخش قابل توجهی از داروها را از بیرون بیمارستان تهیه کند. به گفته این مادر، حتی برخی داروهای معمول مرتبط با بیماری‌های تنفسی نیز در بیمارستان در دسترس نیست.
او می‌گوید: کودک وارد بیمارستان می‌شود، نسخه می‌کنند و می‌گویند اینها را از بیرون تهیه کنید. ما باید دارو را پیدا کنیم، بخریم و برگردیم.
برای خانواده‌ای که از شهرستان آمده، این مسئله دشوارتر است. مادر ادامه می‌دهد: اینجا را نمی‌شناسیم.
بعضی داروها را باید از چند داروخانه بپرسیم. مادر باید کنار بچه باشد، اما مجبور است در شهر دنبال دارو بگردد.
خانواده‌ها همچنین درباره دسترسی به برخی تجهیزات تخصصی مورد نیاز بیماران تنفسی و بیماران خاص پرسش دارند و می‌گویند بعضی اقلام تخصصی مورد نیاز آنها در بیمارستان موجود نیست یا دسترسی به آن برای خانواده روشن نیست. این موضوع نیازمند پاسخ مسئولان بیمارستان درباره فهرست داروها و تجهیزات موجود و سازوکار تأمین اقلام مورد نیاز بیماران خاص و تنفسی است.
«بیمارستان اکبر» و خانواده‌ای که از شهرستان آمده است در تمام این روایت‌ها یک نکته مشترک دیده می‌شود: بخش قابل توجهی از خانواده‌های این بیمارستان، ساکن مشهد نیستند. خانواده‌ای کودک خود را از شهر دیگری آورده، خانواده‌ای با آمبولانس اعزام شده و خانواده دیگری ممکن است برای هفته‌ها در مشهد بماند.
برای چنین خانواده‌ای، نبود غذای همراه فقط نبود یک وعده غذا نیست؛ یعنی باید هر روز دنبال محل تهیه غذا بگردد. نبود دارو فقط کمبود یک قلم دارو نیست؛ یعنی مادر باید بیمارستان را ترک کند و در شهری که شاید شناختی از آن ندارد، داروخانه به داروخانه جست‌وجو کند.نبود ظرف غذا فقط نبود یک وسیله ساده نیست؛ یعنی خانواده باید در همان روزهای نخست بستری، وسایل مورد نیاز را از بیرون تهیه کند.
هزینه‌هایی که خانواده‌ها درباره آنها سؤال دارند در کنار این مسائل، چند مادر درباره هزینه‌های جانبی بستری نیز پرسش‌هایی مطرح می‌کنند. مادران می‌گوید هنگام بستری مبلغی حدود یک میلیون تومان بابت لباس دریافت شده و طبق توضیحی که به خانواده داده شده، این لوازم شامل مواردی مانند لباس بیمار، کیسه زباله، دستکش و زیرانداز بوده است.
مادری در این رابطه می‌گوید:کودکش هشت روز بستری بوده و به گفته خودش، بخشی از اقلام پک مورد استفاده قرار نگرفته، اما هزینه آن دریافت شده است. مادر دیگری از هزینه بیش از یک میلیون تومان برای پک ICU سخن می‌گوید.
در مورد دیگری، مادری از پرداخت حدود 4 میلیون تومان برای پک اتاق عمل در جریان انجام اقدام درمانی برای قرار دادن CV Line در نوزادش خبر می‌دهد و درباره ضرورت انجام این اقدام در اتاق عمل و جزئیات هزینه دریافت‌شده سؤال دارد.همچنین یکی از خانواده‌ها مدعی است برای برخی آزمایش‌ها هزینه‌ای جداگانه بابت تیوب دریافت شده که مبلغ آن، به گفته خانواده، بیش از 300 هزار تومان بوده است. این ارقام و ادعاها نیازمند بررسی و پاسخ رسمی مسئولان است و نمی‌توان بدون مشاهده اسناد مالی و تعرفه‌های مصوب درباره آنها داوری کرد.
اما سؤال خانواده‌ها روشن است: هزینه دقیق هر خدمت چیست؟ «بسته لوازم بیمار» دقیقاً شامل چه اقلامی است؟
اگر تمام اقلام مصرف نشود، مبنای دریافت هزینه کامل چیست؟هزینه اقلام آزمایشگاهی بر اساس کدام تعرفه دریافت می‌شود و آیا جزئیات هزینه‌ها به خانواده اعلام می‌شود؟ بوی شدید مواد شوینده در بخش تنفسی در بخش تنفسی نیز مادران از شرایط محیطی گلایه دارند.
یکی از مادران می‌گوید در برخی مواقع بوی مواد شوینده در نزدیکی بخش آنقدر شدید است که حتی برای بزرگسالان آزاردهنده می‌شود. او با اشاره به توصیه‌هایی که به خانواده بیماران تنفسی درباره پرهیز از عطر و ادکلن می‌شود، می‌گوید: به ما می‌گویند بخاطر کودک تنفسی عطر نزنید و بوهای قوی ایجاد نکنید؛ اما گاهی بوی مواد شوینده آنقدر زیاد است که خودمان هم اذیت می‌شویم.
البته میزان تأثیر این بوها بر بیماران موضوعی تخصصی است و نیازمند ارزیابی کارشناسان کنترل عفونت و مسئولان بیمارستان است؛ اما خانواده‌ها انتظار دارند نحوه استفاده از مواد شوینده به شکلی مدیریت شود که ضمن رعایت الزامات بهداشتی، موجب آزار بیماران تنفسی نشود.مادران همچنین از وضعیت برخی سرویس‌های بهداشتی همراهان گلایه دارند و می‌گویند تعداد سرویس‌ها محدود است و شرایط برخی از آنها نیازمند رسیدگی بیشتر است. پارکینگ؛ هزینه‌ای دیگر برای خانواده بیمار وقتی خانواده‌ای چندین روز در بیمارستان حضور دارد، حتی هزینه‌های روزانه کوچک هم جمع می‌شوند.
برخی مادران از پرداخت هزینه ساعتی پارکینگ گلایه دارند و می‌پرسند خانواده‌ای که کودک بستری دارد و ناچار است ساعت‌های طولانی در بیمارستان بماند، چرا نباید از تسهیلات یا تخفیف ویژه‌ای برخوردار باشد؟ آنها می‌گویند هزینه پارکینگ در کنار هزینه دارو، غذا، رفت‌وآمد و اقامت، فشار مالی خانواده را بیشتر می‌کند.
گلایه‌ها فقط مربوط به بخش تنفسی نیست اگرچه بخشی از این روایت‌ها از سوی مادران کودکان بستری در بخش‌های تنفسی مطرح شده، اما خانواده‌ها تأکید دارند که مسئله را نباید صرفاً به یک بخش نسبت داد. حذف غذای همراه، حذف میان‌وعده و آب‌میوه، نبود آب‌سردکن، نبود محل مناسب برای گرم کردن غذای کودک، تأمین ظروف، دشواری تهیه دارو و پرسش درباره برخی هزینه‌ها، مواردی است که به گفته مادران، تجربه آنها در بخش‌های مختلف بیمارستان را شکل داده است.
به بیان دیگر، موضوع مورد مطالبه خانواده‌ها فقط وضعیت یک بخش نیست؛ بحث آنها درباره مجموعه خدماتی است که در کنار درمان پزشکی، باید دوران بستری کودک را برای بیمار و همراه قابل‌تحمل‌تر کند. مطالبه مادران؛ در کنار درمان، حداقل‌ها را هم فراهم کنید مادران کودکان بستری در بیمارستان اکبر می‌گویند می‌دانند بیمارستان با محدودیت‌های مالی، نیروی انسانی و شرایط دشوار اداره یک مرکز تخصصی کودکان مواجه است؛ اما معتقدند برخی مطالبات آنها ارتباطی با امکانات لوکس ندارد.
آنها می‌گویند یک آب‌سردکن، ظرف مناسب غذا، قاشق و چنگال یک‌بارمصرف، محل مشخص برای شست‌وشو و خشک‌کردن ظروف، امکان گرم کردن غذای کودک و فراهم کردن غذای همراه در قبال دریافت هزینه، از جمله امکاناتی است که می‌تواند فشار خانواده را کاهش دهد. در حوزه درمان نیز انتظار آنها این است که وضعیت موجودی داروها و تجهیزات تخصصی شفاف باشد و خانواده‌ای که کودک خود را برای درمان به یک بیمارستان فوق‌تخصصی آورده، تا حد امکان مجبور نباشد برای پیدا کردن دارو یا وسیله مورد نیاز، شهر را جست‌وجو کند.
در حوزه مالی نیز خانواده‌ها خواستار شفافیت کامل درباره تعرفه‌ها، پک‌های بستری و هزینه اقلام مصرفی هستند. مادری که کودک خود را در بیمارستان بستری کرده، در پایان می‌گوید: ما امکانات اضافه نمی‌خواهیم.
کودکمان بیمار است؛ فقط می‌خواهیم وقتی اینجا هستیم، حداقل امکانات برایش فراهم باشد و مادر مجبور نباشد وسط این همه نگرانی، دنبال غذا و ظرف و دارو باشد. مجاورت اتاق «لوازم کثیف» با اتاق نوزاد؛ گلایه مادران از بوی شدید مواد شوینده یکی دیگر از مادران بستری در بیمارستان اکبر، موضوعی را مطرح می‌کند که به گفته او، برای خانواده‌هایی که کودک یا نوزاد بیمار دارند، به‌ویژه بیماران تنفسی، آزاردهنده است.
او می‌گوید اتاق محل نگهداری لوازم کثیف، درست در مجاورت اتاقی قرار دارد که فرزند بیمار او و یک نوزاد دیگر در آن بستری هستند و به گفته این مادر، تقریباً هر روز برای شست‌وشو و نظافت این فضا از مواد شوینده با بوی بسیار شدید استفاده می‌شود. این مادر توضیح می‌دهد: «بوی مواد شوینده آنقدر شدید است که برای خود ما آزاردهنده است؛ چه برسد به یک نوزاد یا کودکی که مشکل تنفسی دارد.»
مسئله مورد اشاره این مادر، صرفاً بوی نامطبوع یک ماده شوینده نیست؛ بلکه مجاورت محل استفاده از این مواد با فضای بستری نوزاد و کودک بیمار است؛ موضوعی که از نگاه خانواده‌ها نیازمند بررسی دقیق مسئولان بیمارستان از نظر محل استقرار این اتاق، نحوه استفاده از مواد شوینده، زمان انجام شست‌وشو و تهویه مناسب فضاست. مادران می‌گویند در چنین بخش‌هایی، که کودکان با شرایط مختلف و گاه مشکلات تنفسی بستری هستند، انتظار می‌رود ملاحظات مربوط به تهویه و کاهش مواجهه بیماران با بوهای شدید مواد شوینده نیز مورد توجه قرار گیرد.
این گزارش درباره آثار پزشکی این بوها قضاوتی ندارد، اما پرسش مشخص خانواده‌ها این است که آیا محل قرارگیری اتاق لوازم کثیف در مجاورت فضای بستری نوزادان و کودکان بیمار و شیوه فعلی نظافت آن، از نظر کارشناسی و کنترل تهویه مورد بررسی قرار گرفته است؟ به گزارش خبرنگار؛ اکنون پاسخ مسئولان بیمارستان فوق‌تخصصی کودکان اکبر و دانشگاه علوم پزشکی مشهد به این پرسش‌ها می‌تواند تصویر دقیق‌تری از وضعیت موجود ارائه کند؛ اینکه چه تغییراتی در برنامه غذایی بیمارستان ایجاد شده، علت حذف غذای همراه و میان‌وعده‌ها، وضعیت تأمین دارو و تجهیزات تخصصی، امکانات رفاهی بخش‌ها بر چه اساسی پیش‌بینی شده و هزینه‌های مطرح‌شده از سوی خانواده‌ها مطابق چه تعرفه‌ای دریافت می‌شود.
با توجه به اینکه این گزارش به صورت میدانی و براساس روایت واقعی مادران بیماران تهیه شده است خراسان رضوی آمادگی دارد پاسخ رسمی مسئولان بیمارستان فوق‌تخصصی کودکان اکبر و دانشگاه علوم پزشکی مشهد درباره تمامی موارد مطرح‌شده در این گزارش را منتشر کند.
