قیمت لحظهایهمه قیمتها
نمایش رسانه‌ای شهردار شهریار به قیمت حراج کرامت بانوی سرپرست خانواده
نمایش اشکهای بانوی بیپناه در صفحه شخصی شهردار شهریار، حراج کرامت شهروندان به بهای فالوورگیری مدیریتی است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، فلسفه وجودی میزهای خدمت و برپایی جلسات ملاقات مردمی در نظام مدیریتی کشور، ایجاد بستری بی‌واسطه، امن و توأم با حفظ شأن انسانی برای گره‌گشایی از مصائب اقشار گوناگون جامعه است. مسئولان در هر جایگاه و مسندی، بنا بر تصریح مکرر موازین قانونی و مبانی اخلاقی حاکمیت، خادمان بی‌منت جامعه‌اند، جایگاهی که مشروعیت، هویت و اعتبار اداری آن صرفاً در سایه خدمت صادقانه به ولی‌نعمتان معنا می‌یابد و بدون رضایت و تکریم مردم، از کمترین ارزش حقوقی و اجتماعی برخوردار نیست.
با این حال، آنچه اخیراً در راهروهای شهرداری شهریار رخ داد، نه جلوه‌ای از مردم‌داری و پاسخگویی مسئولانه، بلکه مصداق بارز تقلیل شأن خدمت‌رسانی به دستمایه‌ای برای نمایش‌های تبلیغاتی در فضای مجازی است؛ رویکردی مخاطره‌آمیز که خط بطلانی بر اصول بنیادین اخلاق اداری و کرامت والای انسانی می‌کشد. تبدیل میز خدمت به استودیوی تولید محتوا!
ماجرا از این قرار است که در جریان یکی از جلسات ملاقات عمومی شهرداری شهریار، بانویی آبرومند و سرپرست خانوار برای پیگیری و حل مشکلات روزمره خود پای میز مدیریت شهری حاضر می‌شود. سنگینی بار مصائب و استیصال ناشی از تنگناهای معیشتی، سیلاب اشک را بر چهره این بانوی آسیب‌پذیر جاری می‌سازد، لحظاتی عمیقاً انسانی و حساس که ابتدایی‌ترین واکنش حرفه‌ای و اخلاقی در قبال آن، حفظ آرامش، رازداری و تسکین روحی مراجع است.
اما در کمال بهت و حیرت، به‌جای رسیدگی محرمانه و پاسداشت آبروی یک شهروند شریف، دوربین‌های روابط عمومی فعال شده و چهره گریان و درمانده این بانو را به تصویر می‌کشند. بدتر از ضبط تصویر، انتشار علنی این ویدئو در صفحات مجازی، به‌ویژه بستر اینستاگرام است، اقدامی با ژست گره‌گشایی که به مخاطب القا می‌کند گویی شهردار مأموریتی فراتر از رسالت سازمانی خود انجام داده و لطفی خارج از ضوابط به مراجع ارزانی داشته است.
وظیفه ذاتی یا دستاورد تبلیغاتی؟ باید به‌صراحت به مدیرانی که دچار توهم اثرگذاری در پلتفرم‌های مجازی شده‌اند یادآوری کرد که حل معضلات شهروندان و زدودن غبار محرومیت از چهره ساکنان شهریار، نه لطف و فضل شخصی، بلکه حداقل وظیفه ذاتی و مأموریت قانونی شهردار است.
اگر حضور و مطالبه این مردم نباشد، جایگاه سازمانی شهرداری و صندلی‌های ریاستی نه‌تنها کوچک‌ترین افتخاری به همراه ندارند، بلکه بدون این سرمایه اجتماعی، فاقد هرگونه مشروعیت و وزن اداری خواهند بود. افتادن مدیران شهری در گرداب بلاگری و رقابت برای جلب واکنش و بازدید به بهای پایمال‌سازی حیثیت مراجعه‌کنندگان، بدعتی خطرناک است که پیامدی جز سلب اعتماد عمومی نسبت به نهادهای خدمات‌رسان نخواهد داشت.
شأن یک بانوی سرپرست خانوار در جمهوری اسلامی کالایی تبلیغاتی نیست که بتوان آن را به سند افتخار، گزارش عملکرد نمایشی و تولید محتوای شبکه‌های اجتماعی تبدیل کرد. پاسداشت کرامت؛ موضع در حفظ حرمت شهروند اعلام می‌دارد که مستندات و فایل ویدیویی کامل این جلسه ملاقات مردمی و رفتار دور از تدبیر و اخلاق مذکور را در اختیار دارد، اما در راستای تعهد خدشه‌ناپذیر به اصول حرفه‌ای و صیانت همه‌جانبه از آبرو و کرامت والای این بانوی محترم و خانواده وی، از انتشار عمومی تصویر و جزئیات بصری آن خودداری می‌کند.
تأکید می‌شود آنچه در این کلیپ ضبط شده، سندی دال بر اقتدار و کارآمدی مدیریت شهری نیست، بلکه گواهی صریح بر انحراف اخلاقی از مسیر مدیریت اصیل و نشانه‌ای از ترجیح ظاهرگرایی بر انجام بی‌سر‌و‌صدای تکالیف قانونی است. کارآمدی یک مدیر را در تحول کیفی عمران شهری و رضایت بی‌غل‌وغش شهروندان و توجه خداوند منان می‌سنجند، نه در تعداد برش‌های تقطیع‌شده ویدیویی برای بارگذاری در استوری‌ها و پست‌های مجازی.
سکوت تأمل‌برانگیز نهادهای نظارتی و عادی‌انگاری پوپولیسم مجازی نکته قابل تأمل و هشداردهنده در این میان، انفعال و سکوت مطلق نهادهای فرادست، فرمانداری، شورای اسلامی شهر و دستگاه‌های نظارتی استان تهران در برابر چنین رفتارهای ساختارشکنانه‌ای است. وقتی در برابر تبدیل نهادهای رسمی به پایگاه‌های تولید محتوای شوآف هیچ بازخواستی صورت نمی‌گیرد، این رویکرد نامتعارف تدریجاً به یک رویه عادی تبدیل شده و فضای مدیریتی را به‌سمت بی‌اخلاقی و تحقیر غیرمستقیم فرودستان سوق می‌دهد.
ضمن نقد جدی این رویکرد غیرحرفه‌ای، از مراجع نظارتی استان تهران مطالبه می‌کند با تدوین دستورالعمل‌های بازدارنده و برخورد انضباطی با مسببان، پایانی بر سناریوهای نمایشی با تکیه بر گرفتاری‌های طبقات مستضعف بگذارند. مردم شهریار شایسته مدیریتی بی‌صدا، کارآمد و اخلاق‌مدار هستند، نه تولیدکنندگانی در فضای مجازی که از تماشای رنج ولی‌نعمتان جامعه، نردبانی برای تداوم مدیریت خود می‌سازند.
