چهارشنبه‌های امام رضایی؛ وقتی یک نگاه آقا برای تمام دنیا کافی است

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، چهارشنبه که از راه می‌رسد، انگار دل‌ها بهانه‌ای تازه برای دلتنگی پیدا می‌کنند؛ دلتنگی برای حرم، برای گنبد طلایی که از دور هم پناه دل‌های خسته است و برای امام رئوفی که خیلی‌ها تمام امیدشان را به یک نگاه او گره زده‌اند.

امروز، چهارشنبه است؛ روزی که می‌شود دل را از هیاهوی دنیا جدا کرد و سلامی از عمق جان روانه بارگاه امام رضا(ع) کرد؛ سلامی که شاید فاصله‌ها را کوتاه کند و آدم را، حتی برای چند لحظه، مهمان صحن و سرای حضرتش کند.

ای آقای مهربانی، گاهی آدم از همه‌جا دل می‌کند و فقط می‌آید؛ می‌آید جایی که باور دارد یک نگاه تو می‌تواند کاری کند که هیچ‌کس دیگر از پس آن برنمی‌آید. می‌آید تا دلش را آرام کند، تا حرف‌های نگفته‌اش را به ضریح بسپارد و حاجتی را که شاید مدت‌هاست در دل پنهان کرده، با تو در میان بگذارد.

اینجا نگاه امام رضا(ع) مرزی نمی‌شناسد؛ نگاه آقا برای همه است، برای هر دلی که با امید قدم به حرم می‌گذارد، برای هر زائری که با دستی پر از نیاز و دلی پر از محبت، خودش را به آستان حضرت می‌رساند.

در گوشه‌ای از صحن، زائری دست به سینه ایستاده و آرام سلام می‌دهد؛ دیگری زیر لب دعا می‌خواند و نگاهش را به گنبد دوخته است. یکی حاجتی دارد و دیگری تنها آمده تا بگوید: آقاجان، همین که هستی، خودش بهترین دلخوشی حال خوب زندگی است.

چهارشنبه‌های امام رضایی شاید همین باشد؛ فرصتی برای دوباره سلام دادن، دوباره امید بستن و دوباره باور کردن اینکه هنوز جایی هست که می‌توان بی‌واسطه با دل حرف زد.

آقاجان، هر کس که با لطف نگاهت آشنا شد، پای ضریحت آمد و حاجت‌روا شد؛ خوشا به حال آن صیدی که در دام محبت تو گرفتار شود و خوشا به حال دلی که گوشه‌ای از بام درگاهت را برای پناه گرفتن داشته باشد.

ایهاالرئوف، امروز چهارشنبه است و مشهد دوباره بوی دلتنگی می‌دهد؛ بوی زائرانی که آمده‌اند تا فقط بگویند: السلام علیک یا علی بن موسی‌الرضا(ع) سلام آقا؛ امروز هم دل‌مان را به پنجره فولادت گره می‌زنیم و باور داریم برای آرام شدن، گاهی یک نگاه تو از تمام دنیا کافی است.