به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، ـ صدیقه صباغیان| برای رهگذرانی که سال‌هاست استان البرز و جاده زیبای چالوس را به‌عنوان معبر سفرهای خود انتخاب می‌کنند، این مسیر، فقط راهی است که از میان پیچ‌های تند و صخره‌هایی که فقط پشت شیشه ماشین دیده می‌شوند باید طی شود تا به آب برسند، اما کافی است کمی از سرعت و هیاهوی جاده فاصله بگیریم تا پشت همین دیواره‌های سنگی، روستای «مَلِک‌فالیز» را پیدا کنیم.

جایی که در میان کوه‌های سر به فلک کشیده، رودخانه‌ای که سال‌هاست نبض زندگی در آن آرام و باوقار می‌تپد و بوی پونه‌های کوهی و خاک باران‌خورده، اولین چیزی است که به استقبالت می‌آید. وارد که می‌شوی، اولین چیزی که در گوشت می‌پیچد، صدای دلنشین پرنده‌هایی است که زندگی را معنا می‌بخشند؛ همان صدایی که انگار موسیقی اصیل این دیار است و تمام نمی‌شود.

در میان کوچه‌پس‌کوچه‌های این روستای سبز و زیبا، زندگی به گونه دیگری در جریان است. در یک کارگاه ساده اما گرم، زنان روستا دور هم نشسته‌اند تا با سرانگشتان خود، طرح‌هایی را روی دارها و دستگاه‌ها بنشانند که هم ریشه در سنت دارد و هم بوی امید و زندگی می‌دهد.

در این کارگاه، گذر زمان جور دیگری معنا می‌شود. پشت یکی از این دارهای کوچک دخترکی را می‌بینم که با شور و شوق نخ‌های رنگی را از میان تارها رد می‌کند.

آن‌طرف‌تر پیرزنی با صورت و دستانی که رد گذر عمر به‌خوبی در آن‌ها مشخص است، پای یکی از دستگاه‌ها نشسته و با پاهای خسته‌اش پدال‌ها را بالا و پایین کرده و با دستانش پارچه‌ای را تولید می‌کند که بافت آن جزو سنت‌های دیرینه مادر و مادربزرگش هستند. انگار تمام عمرش با تار و پود گره خورده است؛ دستانش خسته‌اند اما به امید روزهای خوب لحظه‌ای از کار بیکار نمی‌شوند و می‌بافند.

حکایت پرغصه و تلخ زنان بافنده/ هنرمندان‌ پُرهنر‌ با جیب‌ خالی! + فیلم