روایت ملی‌پوش‌ کبدی بانوان از فینال ناگویا/ تمام رؤیایمان طلا بود

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، ـ مینا صدیقیان| پشت هر مدالی که بر گردن یک ورزشکار می‌نشیند، قصه‌ای از تلاش، سختی، امید و روزهایی نهفته که شاید کمتر کسی از آن‌ها خبر داشته باشد. برای نیکتا جلالوند، بازیکن تیم ملی کبدی ایران، مسیر رسیدن به سکوی نایب‌قهرمانی بازی‌های آسیایی ناگویا 2026، فقط به رقابت در زمین مسابقه محدود نمی‌شد و ماه‌ها تمرین فشرده، دوری از خانواده، آسیب‌های جسمی و فشارهای روحی، بخشی از این مسیر بود.

او که از سال 1397 کبدی را آغاز کرده، هیجان و روحیه تیمی را از مهم‌ترین دلایل ماندن در این رشته می‌داند؛ ورزشی که به گفته او، علاوه بر توان جسمی و مهارت، به همدلی، تمرکز و اعتماد متقابل نیاز دارد. جلالوند با وجود ناکامی در رسیدن به مدال طلا، شکست نزدیک برابر هند را پایان راه نمی‌بیند و معتقد است فاصله تیم ایران با قهرمانی کمتر شده است.

این ملی‌پوش البرزی در گفت‌وگوی تفصیلی با خبرنگار، از دشواری‌های مسیر حضور در ناگویا، نقش خانواده و حمایت‌های استانی، دغدغه‌های مالی و کمبود امکانات کبدی و ضرورت برگزاری مسابقات بیشتر می‌گوید؛ از رؤیای شکست هند تا جمله‌ای که به باور او، می‌تواند فراتر از ورزش راهگشا باشد: «بیایید نجنگیده نبازیم.»: از چه زمانی کبدی را شروع کردید و چه چیزی شما را به این رشته جذب کرد؟

از سال 1397 وارد رشته کبدی شدم و چیزی که من را در این رشته نگه داشت و باعث شد آن را ادامه بدهم، در واقع هیجان و تیمی بودن این رشته بود.: از سوابق و افتخارآفرینی‌هایتان بگویید؟

عناوینی که توانستم در این رشته در میادین ملی کسب کنم، مقام سوم مسابقات جهانی 2025 بنگلادش و مقام دوم مسابقات قهرمانی آسیا در سال 2025 بوده است.: مسیرتان تا رسیدن به تیم ملی و بازی‌های آسیایی ناگویا چطور طی شد؟

مسیر هر ورزشکاری با سختی‌ها و ازخودگذشتگی‌هایی همراه است. مسیر ما تا ناگویا نیز بسیار دشوار بود و تمرین‌های طاقت‌فرسایی داشتیم زیرا کبدی رشته‌ای است که به آمادگی‌های مختلفی نیاز دارد و آمادگی از نظر قدرت، سرعت، توانایی، چابکی و حتی هوش بازی در این رشته بسیار مهم است و برای رسیدن به هرکدام از این موارد، تمرین‌های خاصی لازم بود.

ما در این مدت، همه این تمرین‌ها را بارها و بارها در سخت‌ترین شرایط و با کمترین امکانات انجام دادیم. این مسیر برایمان بسیار سخت بود اما جا نزدیم و به تلاشمان ادامه دادیم تا بتوانیم در میدان بزرگی مانند بازی‌های آسیایی، نتیجه خوبی را کسب کنیم.: پیش از شروع مسابقه، هنگام بازی و پس از آن چه حال و هوایی داشتید؟

حال‌وهوای ما قبل از هر بازی، به‌ویژه بازی‌های سخت، این‌گونه است که طبیعتاً همه ما استرس داریم اما وقتی وارد زمین می‌شویم و در فضای بازی قرار می‌گیریم، این استرس از بین می‌رود یا دست‌کم به حداقل می‌رسد و به ما کمک می‌کند تا بتوانیم کار خودمان را انجام دهیم.

بعد از بازی هم، چون تجربه شکست و برد را داشته‌ایم، هرکدام حال‌وهوای خاص خودش را دارد. تجربه شکست یک حس‌وحال متفاوت دارد و تجربه برد، حال‌وهوای بسیار عجیب‌تری را برایمان رقم می‌زند اما هرکدام درسی به ما می‌دهد و باعث می‌شود این مسیر را ادامه دهیم، چه در برد و چه در باخت.: کدام صحنه یا حمله در مسابقات سرنوشت مدالتان را تغییر داد؟

نمی‌توانیم سرنوشت مدالمان را به یک صحنه محدود کنیم زیرا رشته ما دو نیمه 15 دقیقه‌ای دارد و در مجموع 30 دقیقه به طول می‌انجامد. هر لحظه از بازی اهمیت دارد؛ یعنی هر امتیازی که از دست می‌رود یا کسب می‌شود، تأثیر خاصی بر نتیجه بازی دارد، بنابراین، نمی‌توانیم صرفاً بگوییم یک حمله یا یک دفاع باعث شد نتیجه بازی به برد یا باخت ختم شود.: خانواده، مربیان و هیئت کبدی استان البرز چه سهمی در رسیدن شما به این مدال داشتند؟

خانواده‌ام در این مسیر خیلی به من کمک کردند و هیچ‌وقت از حمایت من دست نکشیدند. همیشه حامی‌ام بودند و چه در برد و چه در باخت، در کنارم حضور داشتند.

هیچ‌وقت احساس نکردم که نیستند یا حضور ندارند. همین‌جا از آن‌ها بسیار تشکر می‌کنم.

به‌جرأت می‌توانم هیئت کبدی استان البرز را یکی از هیئت‌های بسیار خوب بوده و ریاست آن بر عهده آقای مجید رستم‌صولت است که در این مسیر به‌شدت به من کمک کردند. ایشان همیشه به من باور داشتند؛ باوری که شاید خیلی‌ها نداشتند و می‌دانستند که می‌توانم در این مسیر موفق شوم و کمک‌های زیادی به من کردند.: در این مسیر با چه مانع یا سختی یا چالشی روبرو شدید؟

در این مسیر سختی‌های زیادی وجود دارد. موانع و مشکلاتی هست که هرکسی با آن‌ها روبه‌رو می‌شود؛ برخی از آن‌ها قابل‌بیان هستند و برخی دیگر را نمی‌توان مطرح کرد.

اگر بخواهم از سختی تمرین‌ها بگویم، به یاد دارم که بارها من و بچه‌ها به جایی می‌رسیدیم که از شدت فشار تمرین می‌خواستیم زیر گریه بزنیم. فشار تمرین‌ها، از نظر روحی، روانی و جسمی، بسیار زیاد بود؛اما هیچ‌کدام از این سختی‌ها باعث نشد از مسیرمان دور شویم.

مشکلات و سختی‌های دیگری هم وجود داشت؛ از دوری خانواده گرفته تا فشارهای جسمی و آسیب‌هایی که به ما وارد می‌شد و مجبور بودیم با وجود درد، به تمرین ادامه دهیم. در طول هشت ماهی که برای بازی‌های ناگویا در اردو بودیم، هرکدام از ما آسیب‌های ریز و درشتی دیدیم؛ با این حال، سعی می‌کردیم تمرین و به آسیب‌هایمان رسیدگی و به بهتر شدنمان فکر کنیم.

تمام این شرایط برای تیم بسیار سخت و دشوار بود.: در این مسیر مشوق هم داشتید؟

بله، قطعاً هرکسی در این مسیر مشوقی دارد. من هم مادرم و دوستانم را مشوقانم در این مسیر می‌دانم؛ به‌ویژه مادرم که وقتی کم می‌آوردم، شکست می‌خوردم، احساس ضعف می‌کردم یا می‌خواستم جا بزنم، مرا در این مسیر نگه می‌داشت.

او به من باور داشت و معتقد بود که می‌توانم این مسیر را به پایان برسانم، چون این مسیر، مسیر من است و در نهایت، همه‌چیز برایم خوب خواهد شد.: امکانات تمرینی کبدی در استان را چطور ارزیابی می‌کنید؟ چه چیزی برای پیشرفت این رشته کم است؟

البرز با حضور آقای صولت، جزو استان‌های برتر کبدی کشور است و از نظر امکانات، در شرایط بسیار باثباتی قرار داریم. بچه‌ها هم به بهترین شکل به تمرین‌های خود ادامه می‌دهند.

رزومه کرج نیز بسیار خوب است؛ اگر به عناوین کسب‌شده نگاه کنید، تقریباً در تمام رده‌ها قهرمانی داشته‌ایم. در رده‌های جوانان، بزرگسالان، نوجوانان و امید نیز مدال‌آور بوده‌ایم.

همه این‌ها حاصل زحمات آقای صولت است. تیم‌هایی که از استان اعزام می‌شوند، همواره در بهترین شرایط قرار دارند.

ما نه دغدغه مکان تمرین داشتیم، نه وسایل و نه حتی امکاناتی که ممکن است در برخی استان‌های دیگر در اختیار ورزشکاران قرار نگیرد. به نظرم، همه این شرایط را مدیون حضور آقای صولت هستیم و واقعاً از ایشان تشکر می‌کنیم.

موضوع دیگری که به آن فکر می‌کنم و مطمئنم آقای صولت هم در این مدت پیگیر آن بوده‌اند، داشتن یک سالن بزرگ‌تر است. اگر سالن بزرگ‌تری در اختیار ما قرار بگیرد، شرایط برای پرورش تیم‌های بزرگ‌تر در استان بسیار بهتر خواهد شد.: برنامه تمرینی‌تان برای آمادگی مسابقات ناگویا چه بود و روی کدام مهارت‌ها بیشتر کار کردید؟

برنامه‌های تمرینی‌مان را متناسب با نیازهای تیم و شرایط بازی، با صلاحدید سرمربی‌مان تنظیم کردیم. بیشترین تمرکز ما روی تیم‌های هند و چین تایپه بود تا بتوانیم تاکتیک‌ها و برنامه‌هایی را داشته باشیم که در مقابل این دو تیم عملکرد خوبی از خودمان نشان دهیم.

از آنجا که کبدی رشته‌ای است که باید در تمام فاکتورها آمادگی داشته باشیم، نمی‌توانم بگویم تمرکزمان صرفاً روی یک موضوع خاص بوده اما بخش زیادی از زمان تمرین را به آماده‌سازی استقامت قلبی‌عروقی اختصاص دادیم تا برای بازی‌هایی که قرار بود 30 دقیقه طول بکشند و با تنش و فشار زیادی همراه باشند، آمادگی لازم را داشته باشیم و خداراشکر توانستیم نتیجه مطلوبی کسب کنیم.: برای مسابقات پیش رو چه برنامه‌ای دارید و هدف بعدی شما در کبدی چیست؟

مسابقات بعدی ما، به‌جز بازی‌های آسیایی چهار سال آینده، هنوز مشخص نشده است. امیدوارم در این فاصله چهار ساله بتوانیم در مسابقات زیادی شرکت کنیم و برای بازی‌های آسیایی بعدی آماده شویم.

برنامه ما این است که در قدم بعدی و مسابقات آینده بتوانیم تیم هند را شکست دهیم.

برای رسیدن به این هدف، برنامه‌ریزی‌های جدی انجام می‌شود؛ هم از سوی بازیکنان به‌صورت فردی و هم در سطح تیمی، با همراهی مربیان موردنظرمان. هدف اصلی من به‌عنوان یک ورزشکار، رسیدن به شرایطی است که بتوانیم تیم هند را شکست دهیم و مطمئنم که در میدان‌های آینده، آن را شکست خواهیم داد.: حمایت‌های مالی و معنوی از ورزشکاران کبدی را کافی می‌دانید؟

حمایت‌هایی که از رشته کبدی می‌شود، با توجه به اینکه این رشته همواره مدال‌آور بوده و تقریباً از تمام میدان‌هایی که در آن‌ها شرکت کرده، با دست پر به کشور بازگشته کافی نیست. بزرگ‌ترین دغدغه‌ای که در حال حاضر برای این رشته وجود دارد، نداشتن کمپ ملی است.

رشته‌ای که همیشه در مسابقات مختلف مدال‌آور بوده، اکنون در سطح ملی کمپ اختصاصی برای تمرین ندارد.

از نظر مالی هم شرایط ورزشکاران چندان مناسب نیست. با توجه به شرایط اردوها، برخی از بچه‌ها که شاغل بودند، مجبور شدند شغل خود را رها کنند زیرا 80 تا 90 درصد زمانمان را در اردوها می‌گذراندیم و فرصتی برای کار کردن نداشتیم.

به‌نوعی ورزش به منبع درآمد ما تبدیل شده و از این راه زندگی‌مان را می‌گذرانیم اما واقعیت این است که مبلغ قابل‌توجهی نصیب ورزشکاران نمی‌شود.

برای مثال، تیم هند پس از بازگشت از مسابقات، به هر بازیکن سه کرور جایزه داده که معادل 84 میلیارد تومان است. با دریافت چنین پاداشی، ورزشکار دیگر دغدغه این را ندارد که برای تأمین هزینه‌های روزمره زندگی، به دنبال شغل دیگری برود.

این موضوع یکی از دغدغه‌های بزرگ ورزشکاران به‌ویژه ما در رشته کبدی است.

چون این مسیر را برای زندگی‌مان انتخاب کرده‌ایم و در واقع ورزش شغل ماست، بنابراین، باید از این راه درآمدی داشته باشیم که بتوانیم زندگی‌مان را اداره کنیم اما در حال حاضر، مبلغ قابل‌توجهی به دست ورزشکاران نمی‌رسد تا بتوانند برای خودشان زندگی مستقلی بسازند.: مهم‌ترین مطالبه شما چیست؟

بزرگ‌ترین مطالبه من این است که کمی بیشتر به رشته کبدی اهمیت داده شود و این رشته در کشور بیشتر ترویج پیدا کند زیرا ورزشکاران کبدی با وجود تمام سختی‌ها، همواره تلاش کرده‌اند با دست پر به کشور بازگردند. فکر می‌کنم کوچک‌ترین درخواستی که می‌توانیم داشته باشیم، این است که توجه بیشتری به این رشته شود تا دست‌کم در سطح کشور شناخته‌شده‌تر باشد.: تجربه حضور در تیم ملی چه تأثیری بر نگاه شما به ورزش حرفه‌ای داشته است؟

تجربه حضور در تیم ملی، نه‌تنها بر عملکردم در تیم، بلکه بر زندگی شخصی‌ام هم تأثیر گذاشته و باعث تغییراتی در من شده است. کبدی رشته‌ای تیمی است و اگر در آن همدلی و ارتباط وجود نداشته باشد، نمی‌توان به نتیجه دلخواه رسید.

این رشته به من یاد داد که در زندگی شخصی‌ام هم بتوانم با آدم‌ها ارتباط بهتری برقرار کنم.

در کبدی، برد هم‌تیمی من، برد خودم هم محسوب می‌شود؛ وقتی او امتیاز می‌گیرد، انگار خودم امتیاز گرفته‌ام و تیم امتیاز کسب کرده است. این موضوع به من کمک کرد تا نگاه متفاوتی به زندگی داشته باشم و درک کنم که هرکسی مسیر خودش را برای پیشرفت دارد.

یاد گرفتم از موفقیت‌های کوچک و بزرگ دیگران خوشحال شوم و از اینکه کسی به موفقیتی، چه کوچک و چه بزرگ، می‌رسد، لذت ببرم.

فکر می‌کنم این موضوع کمک می‌کند همه ما نگاه زیباتری به زندگی داشته باشیم. بزرگ‌ترین تأثیر حضور در تیم ملی بر زندگی من این بوده که سعی می‌کنم از هر اتفاق قشنگی که در زندگی دیگران می‌افتد، خوشحال شوم.

این، به نظرم، یکی از ویژگی‌های رشته‌های تیمی است.: برای ارتقای جایگاه کبدی استان در رقابت‌های ملی و بین‌المللی چه اقداماتی را ضروری می‌دانید؟

قطعاً برای ارتقای رشته کبدی، نه‌فقط در استان ما، بلکه در کل کشور، هرچه مسابقات بیشتری برگزار شود، بهتر است. به نظر من، حداقل باید هر ماه یا نهایتاً یک ماه در میان، مسابقاتی در سطح بالا برگزار و تلاش شود تیم‌های بیشتری در این رقابت‌ها حضور پیدا کنند.

این موضوع باعث پیشرفت کبدی و ظهور پدیده‌های جدید می‌شود؛ چراکه در هر مسابقه ممکن است ستاره‌ای شناسایی شود که بتواند در این رشته بسیار موفق باشد.

یکی از نقاط قوت تیم هند این است که سالانه بیش از 300 تا 400 مسابقه رسمی برگزار می‌کند. به نظر من، این موضوع باید در ایران نیز بیشتر رواج پیدا کند.

هرچه برگزاری مسابقات در سطوح پایین‌تر، از سطح استان گرفته تا ناحیه‌ها، بیشتر تکرار شود، هم به پیشرفت استان کمک می‌کند و هم زمینه‌ساز پیشرفت کبدی در سطح کشور خواهد بود.: به نوجوانی که می‌خواهد کبدی را شروع کند و روزی به تیم ملی برسد چه توصیه‌ای دارید؟

من هم کبدی را در سن نوجوانی شروع کردم و توصیه‌ام به نوجوانان این است که تلاش کنند و وقتشان را صرف کارهایی نکنند که نتیجه‌ای برایشان ندارد. دوران نوجوانی سنی است که ممکن است افراد مسیرهایی را انتخاب کنند که در نهایت موفقیتی برایشان به همراه نداشته باشد.

توصیه می‌کنم این مسیر را ادامه دهند چون کبدی رشته‌ای است که اگر کمی بیشتر تلاش کنند، می‌توانند در دو سال اول به نتایج بسیار خوبی برسند و به اردوهای ملی دعوت شوند؛ تجربه‌ای بسیار زیبا که انگیزه ادامه این مسیر را در آن‌ها تقویت می‌کند.

کبدی هنوز به اشباع نرسیده و در سطح استان‌ها نیز معمولاً فعالیت‌ها در این رشته کمی محدود است، بنابراین، فرصت خوبی برای پیشرفت وجود دارد. اگر نوجوانان دست‌کم در دو تا سه سال اول، با تمرکز و تلاش جدی این رشته را دنبال کنند و به دلیل برخوردی بودن آن دلسرد نشوند، قطعاً می‌توانند در این مسیر موفق شوند و به تیم ملی راه پیدا کنند.: از پشت‌صحنه مسابقات ناگویا چه خاطره یا ناگفته‌ای دارید که تصویر واقعی‌تری از زندگی یک کبدی کار نشان بدهد؟

ناگفته‌های زیادی وجود دارد اما پشت تمام این اتفاقات و نتایج مسابقات، بازیکنانی هستند که ماه‌ها، حتی در شرایط جنگی، تلاش کردند و عرق ریختند؛ در گرما و سرما، در شرایط روحی نامناسب و حتی در لحظاتی که فکر می‌کردند دیگر باید تسلیم شوند، باز هم به مسیرشان ادامه دادند. ما واقعاً خیلی تلاش کردیم و زحمت کشیدیم.

نکته‌ای که به نظرم نباید از نظرها دور بماند این است که توانستیم پس از هشت سال تیم چین تایپه را شکست دهیم و این برای ما دستاورد بسیار بزرگی بود. رقابت ما با هند نیز بسیار نزدیک بود؛ شاید از نگاه دیگران این سؤال مطرح باشد که چرا شکست خوردیم، اما خودمان می‌دانیم که به آن‌ها نزدیک‌تر شده‌ایم و اکنون چند قدم با هدفمان فاصله داریم.

رسیدن به سکوی طلا دیگر چندان دور نیست و مطمئنم که در مسابقات آینده، آن سکو از آن ما خواهد بود.: اگر به عقب بازگردید باز هم این رشته را انتخاب می‌کنید؟

اگر به عقب برگردم، باز هم کبدی را انتخاب می‌کنم چون هیجانی که در آن سن داشتم و حتی الان هم دارم، با این رشته تخلیه می‌شد. قطعاً وقتی سن کمتری دارید، هیجانتان هم بیشتر است.

ساعت‌ها در کنار بچه‌ها از تمرین کردن لذت می‌بردیم و حتی وقتی مربی می‌گفت تمرین تمام شده، باز هم از او خواهش می‌کردیم نیم ساعت بیشتر بمانیم.

بله، صد درصد دوباره این رشته را انتخاب می‌کردم چون کبدی چیزهایی به من داد که شاید در مسیرهای دیگر نمی‌توانستم به دست بیاورم. من در کبدی به تجربه‌های بسیار زیبایی رسیدم و مهم‌تر از همه، نگاهم به آدم‌ها تغییر کرد.

شاید شنیدن این موضوع برای دیگران کمی عجیب باشد، اما من تا حدودی آدم درون‌گرایی بودم و برقراری ارتباط برایم سخت بود.

حالا که خودم را با چند سال قبل مقایسه می‌کنم، می‌بینم چقدر ارتباط گرفتن برایم راحت‌تر شده است. این یکی از تأثیرات این رشته بر زندگی من بود.

بله، واقعاً کبدی را خیلی دوست دارم. می‌گویند آدم ممکن است عاشق شود؛ فکر می‌کنم ما عاشق رشته‌مان شده‌ایم.: دوست دارید مخاطبان پس از خواندن این گفت‌وگو کدام نکته را درباره کبدی و زندگی یک کبدی کار به خاطر بسپارند؟

دوست دارم تلاش‌هایمان در یادها بماند؛ اینکه با وجود تمام اتفاقات و شرایطی که برخی از آن‌ها قابل‌بیان نیست، دختران قوی سرزمینمان در سخت‌ترین شرایط به مبارزه ادامه دادند. به نظرم، این خیلی زیباست که در یاد دیگران بماند که ما با وجود تمام این اتفاقات، تاریخ‌سازی کردیم و این دستاورد بسیار مهمی است.

حرفی که می‌خواهم به دیگران بگویم و در گفت‌وگوهای قبلی‌ام هم به آن اشاره کرده‌ام، این است که بیایید نجنگیده نبازیم. این جمله را جایی خوانده بودم و خیلی برایم زیبا بود.

وارد میدان شویم و تا لحظه آخر تلاش کنیم؛ همان کاری که ما انجام دادیم. دست‌کم اگر به نتیجه نرسیدیم، می‌توانیم بگوییم که تمام تلاشمان را کردیم.

نباید پیش از ورود به یک میدان، نتیجه نبرد را پیش‌بینی کنیم و با خودمان بگوییم چون ممکن است اتفاق بدی برایم بیفتد، اصلاً وارد این مسیر نشوم. باید قدم برداشت؛ شاید اتفاق‌های زیبایی در انتظارمان باشد.

مطمئن باشید که در نهایت، همه‌چیز خوب خواهد شد.