شهید مدافع حرم حسین آقادادی با نماز اول وقت، مردم‌داری و دفاع از مظلومان در یادها ماندگار شد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، به گزارشی از اصفهان نهمین سالگرد شهید مدافع حرم حسین آقادادی شامگاه گذشته در گلستان شهدای اصفهان برگزار شد.
برادر شهیدان اکبر و حسین آقادادی در اصفهان به بیان ویژگی‌های اخلاقی و توصیه‌های این دو شهید پرداخت و گفت: هر دو برادرم به نماز اول وقت اهمیت زیادی می‌دادند و حتی در مسافرت هم نمازشان را در اول وقت می‌خواندند. از نظر اخلاقی نیز مردم‌دار بودند و در کمک به نیازمندان، چه از نظر مالی و چه در کارهای عملی، پیش‌قدم می‌شدند.
وی با تأکید بر ضرورت پیروی از رهنمودهای رهبر انقلاب اظهار کرد: توصیه همیشگی من این است که به حرف‌های آقا گوش بدهیم، از اوامر ایشان اطاعت کنیم و در حفظ انقلاب و ادامه راه شهیدان کوشا باشیم.
برادر شهیدان آقادادی درباره نحوه شهادت آن‌ها بیان کرد: برادرم اکبر در دوران هشت سال دفاع مقدس، هنگام آزادسازی خرمشهر در ایستگاه حسینیه به شهادت رسید و برادرم سردار حسین نیز در مهرماه و در جریان حمله غافلگیرانه به شهادت رسید.
وی با تأکید بر اهمیت نماز و تبعیت از رهنمودهای رهبر انقلاب خاطرنشان کرد: از همه می‌خواهم نماز را ترک نکنند و در هر شرایطی آن را به‌جا بیاورند. همچنین به توصیه‌های آقا عمل کنند و در مسیر حفظ انقلاب و ادامه راه شهدا ثابت‌قدم باشند.
از نماز شب در 12 سالگی تا دفاع از مظلومان؛ روایت هم‌رزم شهید آقادادی
در ادامه، محسن آقارضایی، جانباز مدافع حرم و هم‌رزم شهید حسین آقادادی، گفت: از زمانی که حسین آقادادی وارد یگان ما شد و با هم هم‌رزم شدیم، همواره ویژگی‌های یک شهید را در وجود او می‌دیدیم. او حتی در جریان عملیات نیز به نظم و آراستگی خود اهمیت می‌داد و همیشه مرتب و خوش‌پوش بود.
وی با اشاره به ارادت شهید آقادادی به اهل‌بیت (ع) اظهار کرد: حسین آقا ارادت ویژه‌ای به امام زمان (عج) و امام حسین (ع) داشت و همیشه دوست داشت در لشکر 14 امام حسین (ع) خدمت کند، اما با پیشنهاد همسرش، حضور در یگان مهندسی امام زمان (عج) را پذیرفت و همین موضوع مایه دلگرمی او شد.
این جانباز مدافع حرم افزود: حسین آقا حتی زمانی که باید برای آموزش به دانشکده می‌رفت، از مرخصی‌هایش برای استراحت استفاده نمی‌کرد و برای انجام مأموریت‌ها و رسیدگی به کارهای محوله، با وجود اینکه برخی از این مسئولیت‌ها مستقیماً بر عهده او نبود، به میدان می‌آمد.
آقارضایی با اشاره به توجه ویژه این شهید به عبادت و معنویت بیان کرد: دعای عهد و زیارت عاشورا از برنامه‌های همیشگی او بود. از هفت، هشت‌سالگی نماز اول وقت و ترجیحاً نماز جماعت را به‌جا می‌آورد و از 12 سالگی نیز نماز شب می‌خواند.
وی با بیان اینکه شهید آقادادی در کمک به دیگران و دفاع از مظلومان پیش‌قدم بود، گفت: اگر متوجه می‌شد فردی یا خانواده‌ای مشکلی دارد، تا زمانی که برای رفع آن مشکل تلاش نمی‌کرد، دست‌بردار نبود و پیگیری می‌کرد تا مسئله حل شود.
این هم‌رزم شهید آقادادی با اشاره به خاطره‌ای از روحیه مردم‌داری او خاطرنشان کرد: به‌دلیل مجروحیت، هنوز مقداری ترکش در بدنم باقی مانده بود. یک روز صبح در محوطه پادگان، پایم درد گرفت و برای رفع خستگی نشسته بودم که حسین آقا متوجه شد.
بلافاصله یکی از نیروها را صدا زد و از او خواست مرا با موتور به محل خدمتم برساند. سپس موضوع را با سردار مطرح کرد و گفت در حالی که بسیاری با خودرو رفت‌وآمد می‌کنند، چرا یک جانباز باید پیاده به محل کارش برود؟
در نهایت، مجوز ورود خودرو به پادگان را برای من پیگیری کرد.
وی تأکید کرد: شهید حسین آقادادی همواره در پی دفاع از مظلومان و حل مشکلات مردم بود و در کنار انجام واجبات، به مستحبات نیز توجه داشت و از محرمات دوری می‌کرد.
توصیه شهید مدافع حرم حسین آقادادی به دختران؛ با چادر رفیق باشید
همسر شهید مدافع حرم حسین آقادادی با اشاره به نهمین سالگرد شهادت این شهید اظهار کرد: سردار مهندس حسین آقادادی 26 مهر 1396 در منطقه دیرالزور سوریه به شهادت رسید.
وی با اشاره به ویژگی‌های معنوی شهید آقادادی گفت: ایشان اهل نماز جماعت، زیارت عاشورا و دعای عهد بودند و بعد از نماز صبح نیز به زیارت امام زمان (عج) توجه ویژه‌ای داشتند. علاقه زیادی به حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) داشتند و سرانجام به شهادتی رسیدند که از نظر ایشان یادآور مظلومیت حضرت زهرا (س) و امام حسین (ع) بود.
همسر شهید آقادادی با اشاره به تحصیلات و مسئولیت این شهید افزود: ایشان مهندسی عمران خوانده بودند و در یگان مهندسی 40 صاحب‌الزمان (عج) خدمت می‌کردند.
وی درباره توصیه شهید آقادادی به دختران، به‌ویژه دختران جوان، بیان کرد: توصیه ایشان این بود که دختران با چادر رفیق باشند و آن را دوست خود بدانند، نه چیزی اضافه، سنگین یا آزاردهنده. ایشان از همان دوران کودکی، چادر را به‌عنوان یک دوست به فرزندانشان معرفی می‌کردند و طوری رفتار می‌کردند که دخترانشان بدون اجبار و تذکر، خودشان چادر را انتخاب کردند و همچنان با آن مأنوس هستند.
