به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، در جغرافیای متراکم و پرچالش جنوب‌غرب استان تهران، مرز میان شهرستان‌های بهارستان و اسلامشهر نقطه‌ای استراتژیک است که پیوند دیرینه‌ای با تاریخ و شریان‌های ارتباطی کهن دارد. رودخانه و پل تاریخی سالور، اثری برآمده از دالان تاریخی عبور کاروان‌ها در محور باستانی تهران–ساوه، امروز به‌جای آنکه هویت‌بخش معماری منطقه باشد، تصویری دردناک از زوال و بی‌مسئولیتی ساختارمند را پیش چشم رهگذران به نمایش گذاشته است.

این اثر تاریخی با قدمتی قریب به دو قرن که ریشه‌های معماری و شالوده آن بازگوکننده تاریخ کهن منطقه است، طی سال‌های اخیر در میان مناقشات اداری و مرزی به فراموشی سپرده شده است. پلی که روزگاری نماد مهندسی سنتی بومی و معبر اتصال آبادی‌های کهن به شمار می‌رفت، اکنون به کانون معضلات و نماد کم‌توجهی متولیان توسعه شهری بدل شده است.

پاس‌کاری اداری میان مرزهای بهارستان و اسلامشهر؛ هویت در قربانگاه حریم‌ها

یکی از کلیدی‌ترین عوامل تسریع‌کننده روند تخریب این سازه ارزشمند، بلاتکلیفی و حاکمیت نگاه بخشی‌نگر میان مدیریت شهری شهرستان‌های اسلامشهر و بهارستان است. قرارگیری پل بر مرز حریم جغرافیایی دو شهرستان سبب شده تا نوعی فرار از مسئولیت در حوزه حفاظت فیزیکی و بازپیرایی حریم آن شکل گیرد؛ وضعیتی فرسایشی که نتیجه آن سلب مالکیت معنوی اثر و واگذاری آن به گذر زمان و تخریب تدریجی است.

در این میان، اداره‌کل میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع‌دستی استان تهران نیز با اتخاذ رویکردی منفعلانه و اکتفا به اظهارنظرهای کلی پیرامون احیای بناها، نظارت مستمر و بازدارنده‌ای بر محدوده تاریخی سالور اعمال نکرده است. نبود یک پایگاه منسجم حفاظتی و فقدان تابلوی معرفی و تعیین عرصه و حریم مصوب، این شاهکار کهن را به حال خود رها کرده است.

فرسایش مرگبار پی‌ها؛ ناقوس ریزش یک بنای کهن

بررسی‌های میدانی خبرنگار حکایت از آن دارد که طاق‌ها و دهانه‌های پل سالور به‌شدت دچار فرسایش شده و ترک‌های عمیق در ساختار سنگی و آجری آن پدیدار شده است. سنگینی جریان‌های فصلی سیلاب همراه با رسوبات مهارنشده، ضربات جبران‌ناپذیری به پایه‌های اصلی وارد کرده است.

مرگ تدریجی پل تاریخی سالور در مرز دو شهرستان بهارستان و اسلامشهر+فیلم