روایت اجتماع جان‌فدایان در خرم‌آباد؛ خیابانی با 250 شب خاطره

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، خنکای نسیم صبحگاهی پاییزی بر صورت می‌نشست، اما خیابان‌های منتهی به خیابان انقلاب خرم‌آباد از همان ساعات ابتدایی روز، حال‌وهوایی متفاوت داشتند.

رفت‌وآمدها بیشتر از روزهای معمول بود و گروه‌های کوچک و بزرگ مردم، از مسیرهای مختلف، به سوی مقصدی مشترک حرکت می‌کردند؛ مقصدی که قرار بود بار دیگر خیابان را به صحنه حضور مردمی تبدیل کند که بیش از 250 شب، خاطراتی آمیخته با جنگ، انقلاب و ایستادگی را در آن رقم زده‌اند.

خیابان انقلاب برای مردم خرم‌آباد، دیگر فقط نامی بر تابلوی یک خیابان نیست؛ اینجا بیش از 250 شب است که روایت‌های متفاوتی از حضور و همدلی در آن شکل گرفته و هر شب، خاطره‌ای تازه به حافظه جمعی شهر افزوده شده است.

خیابان انقلاب؛ از خاطرات 250 شب تا جان‌فدایان

اما امروز، برای دومین بار، این خیابان به جای آنکه میزبان اجتماع شبانه باشد، از صبحگاه شاهد گردهمایی مردمی بود که جان فدا بودند، جان فدایانی که از ساعت‌های نخست روز، دسته‌دسته به آن خیابان آمده بودند؛ حضوری که شرکت‌کنندگان از آن به‌عنوان اجتماعی میلیونی یاد می‌کردند.

در میان جمعیت، کودکان و دانش‌آموزان دختر و پسر لرستانی با لباس‌های محلی، جلوه‌ای متفاوت به مراسم بخشیده بودند. برخی عکس شهدا را در دست داشتند و برخی پرچم ایران را؛ پرچم‌هایی که در میان دست‌های کوچک دانش‌آموزان، از نسلی می‌گفتند که در کنار خانواده‌های خود به خیابان آمده بود.

کودکانی که دست‌دردست پدر و مادر حرکت می‌کردند، خانواده‌هایی که فرزندانشان را در کالسکه همراه آورده بودند، جوانان، زنان، مردان و سالمندانی که هر کدام به شکلی خود را به جمعیت رسانده بودند، تصویری از حضور نسل‌های مختلف در کنار یکدیگر ساخته بودند.

آنچه در میان این جمعیت بیش از هر چیز به چشم می‌آمد، پرچم‌های سرخ «یا لثارات الحسین»، پرچم‌های سبز با شعار «علمدار ولایت، لرستان به فدایت» و سربندهای سرخ با همین عبارت بود؛ نشانه‌هایی که در کنار پرچم سه‌رنگ ایران، فضای خیابان را رنگی دیگر بخشیده بودند. شعارها پی‌درپی در میان جمعیت تکرار می‌شد و صدایی که از گوشه‌ای بلند می‌شد، در بخش‌های دیگر خیابان پژواک پیدا می‌کرد.

«علمدار ولایت، لرستان به فدایت»؛ شعاری که در خیابان پیچید

رژه پیاده دانش‌آموزان، از کودکان هفت و هشت‌ساله با کوله‌پشتی‌هایشان تا جوانان و بازنشستگان عرصه‌های مختلف، تصویری از همراهی نسل‌ها را پیش چشم می‌گذاشت. برخی با لباس بسیج آمده بودند، برخی لباس محلی بر تن داشتند برخی با گلونی نماد اصالت لرستان و برخی دیگر با چفیه‌ای بر دوش و پرچمی در دست، آرام و پیوسته در مسیر حرکت می‌کردند.

در گوشه‌ای از خیابان، مردی روی ویلچر نشسته بود و تفنگ برنوی خود را در دست داشت؛ پرچم ایران را نیز بر آن افراشته بود. تصویر او در میان جمعیت، با پرچمی که بالای سرش دیده می‌شد، توجه‌ها را به خود جلب می‌کرد.

کمی آن‌سوتر، مردی میانسال که خستگی در چهره‌اش پیدا بود، به دیوار تکیه داده بود، اما نمی‌نشست؛ گویی می‌خواست پرچم ایران را همچنان ایستاده نگه دارد.

آن‌طرف‌تر، پیرمردی با چفیه‌ای بر دوش و عصایی در دست، به‌سختی راه می‌رفت و قدم‌هایش را آهسته با حرکت جمعیت هماهنگ می‌کرد و در گوشا ای دیگر شیر زن لری به چشم میخورد که قطار فشنگ بر لباس محلی خود بسته بود و تفنگ در دست داشت که این خود نماد همپایی زنان این دیار با مردانشان بود، اینجا بوی شجاعت به مشام می‌رسید.