از نقره آسیا تا رؤیای طلای جهانی؛زهرا آقایی برای ادامه مسیر قهرمانی با کمبود امکانات و عدم حمایت روبه‌روست.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، مدال نقره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، حاصل سال‌ها تمرین، تلاش و عبور از دشواری‌هایی است که برای زهرا آقایی‌سامانی، بانوی وزنه‌بردار چهارمحال‌وبختیاری، تنها به رقابت با حریفان قدرتمند آسیایی محدود نمی‌شود.
او در مسیری به میدان‌های بین‌المللی رسیده که در کنار تمرین‌های سنگین و اردوهای طولانی، با کمبود امکانات اولیه، هزینه‌های شخصی و حمایت‌های ناکافی نیز همراه بوده است.
حضور در بازی‌های پاراآسیایی هانگژو و کسب مدال، نخستین تجربه بزرگ بین‌المللی این بانوی ورزشکار بود؛ تجربه‌ای که در ناگویا با ارتقای مدال و کسب نقره همراه شد.
او برای رسیدن به این جایگاه، یک سال در مسیر آماده‌سازی بازی‌ها قرار داشت و شش ماه به‌صورت مستمر در اردو تمرین کرد؛ دورانی که به گفته خودش، فرصت دیدار با خانواده را به یکی دو روز محدود کرده بود.
با این حال، مسیر قهرمانی برای این ورزشکار فقط به تمرین و رقابت با حریفان قدرتمند چین و اردن خلاصه نمی‌شود. نداشتن صفحه استاندارد وزنه‌برداری در استان، نبود فضای تمرینی مناسب، تأمین شخصی هزینه‌های مکمل، تغذیه، باشگاه و مربی و حتی پرداخت هزینه اردوهای 20 روزه خارج از استان، بخشی از دشواری‌هایی است که او در مسیر حرفه‌ای خود تجربه کرده است.
آنچه در روایت این بانوی مدال‌آور برجسته است، فاصله میان موفقیت در میدان رقابت‌های بین‌المللی و شرایطی است که یک ورزشکار برای رسیدن به آن موفقیت تجربه می‌کند؛ ورزشکاری که در سطح آسیا برای کسب مدال رقابت می‌کند، اما در استان خود همچنان با کمبود ابتدایی‌ترین تجهیزات تمرینی روبه‌روست.
خبرنگار به سراغ ورزشکاری رفته که در حالی که با کمبود امکانات و مشکلات عدیده دست و پنجه نرم می‌کند، افتخارات بزرگی را برای شهر و کشور خود رقم زده است.
زهرا آقایی در گفت‌وگوی تفصیلی با خبرنگار در شهرکرد، از آغاز فعالیت ورزشی، دشواری‌های رسیدن به تیم ملی، تجربه رقابت با وزنه‌برداران مطرح آسیایی، لحظات تعیین‌کننده مسابقه ناگویا و برنامه‌های خود برای حضور در رقابت‌های آینده سخن گفت. او همچنین به کمبود امکانات تمرینی در استان، تأمین هزینه‌های مربی، باشگاه، تغذیه و مکمل‌ها از منابع شخصی و عملی‌نشدن وعده‌های حمایتی پس از کسب مدال اشاره کرد.
در ادامه، مشروح گفت‌وگو با زهرا آقایی‌سامانی، دارنده مدال نقره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، را می‌خوانید.: برای شروع، به روزهای قبل از کسب مدال نقره ناگویا برگردیم. مسیر ورزشی شما از کجا آغاز شد و چه عاملی باعث شد ورزش را جدی دنبال کنید و به حضور در رقابت‌های بین‌المللی فکر کنید؟
آقایی: اولویت من درس خواندن بود، اما به‌محض اینکه مدرک ارشدم را گرفتم، ورزش را شروع کردم؛ چون واقعاً به ورزش علاقه داشتم. فعالیت ورزشی‌ام را با دوومیدانی آغاز کردم و حدود 6 ماه در این رشته تمرین کردم.
پس از آن، در مسابقات کشوری دوومیدانی شرکت کردم و توانستم مدال طلا بگیرم.
همان سال، یعنی سال 1398، برای نخستین‌بار مسابقات پاراوزنه‌برداری در ایران برگزار شد. پیش از آن، به دلیل اینکه لباس ورزشکاران ما تأیید نمی‌شد، این رشته در ایران برگزار نمی‌شد؛ وقتی برای اولین بار برگزاری مسابقه کلید خورد چون بدن آماده‌ای داشتم، در مسابقات قهرمانی کشور شرکت کردم و توانستم مدال بگیرم.
در نخستین سال حضورم در این رشته، وزنه 80 کیلوگرمی را زدم و با اختلاف یک کیلوگرم، مدال نقره گرفتم. این اتفاق حس بسیار خوبی در من ایجاد کرد.
به‌خصوص زمانی که مدال را به گردنم انداختند، احساس قدرت و رضایت خاصی داشتم و همین موضوع باعث شد علاقه‌ام به وزنه‌برداری بیشتر شود.
از همان سال انتخاب شدم، اما حدود دو سال طول کشید تا لباس ما برای حضور در مسابقات بین‌المللی تأیید شود. در این مدت صبوری کردم، تمریناتم را ادامه دادم و به تیم ملی راه پیدا کردم.
به لطف خدا توانستم در مسابقات بین‌المللی شرکت کنم.
برای نخستین‌بار بانوان وزنه‌بردار ما در بازی‌های پاراآسیایی هانگژو شرکت کردند و توانستیم تاریخ‌سازی کنیم و مدال بگیریم. اکنون نیز در دومین دوره بازی‌هایی که در آن حضور داشتم، یعنی بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، توانستیم مدال خود را ارتقا دهیم و خدا را شکر، تا اینجا مسیر خوبی را پشت سر گذاشته‌ام.
وزنه‌برداری رشته‌ای بسیار قدرتی است و من همیشه می‌گویم نمی‌توان آن را با رشته‌های دیگر مقایسه کرد. البته هر رشته ورزشی سختی‌های خودش را دارد، چه در زمینه تمرین و چه در زمینه استفاده از مکمل‌ها، اما در وزنه‌برداری باید زندگی‌ات را وقف ورزش کنی.
عملاً زمانی برای تفریح نداری و زندگی‌ات در سه چرخه تمرین، تغذیه و استراحت و ریکاوری خلاصه می‌شود.: در مسیر رسیدن به مدال نقره، آیا تجربه خاصی وجود داشت که نقطه عطفی در مسیر ورزشی شما باشد و انگیزه‌تان را برای ادامه کار بیشتر کند؟
آقایی: بله، در سال دوم فعالیتم، زمانی که موضوع تأیید لباس و اعزام به مسابقات مطرح بود، اتفاقی افتاد که خیلی ناراحتم کرد. مسابقات کره در پیش بود و پنج نفر از بچه‌ها را اعزام کرده بودند، اما من در میان اعزام‌شدگان نبودم.
بعداً متوجه شدم که احتمالاً سه نفر به مسابقات کره اعزام می‌شوند.
آن زمان خیلی ناراحت شدم و حتی گفتم دیگر ادامه نمی‌دهم، اما دو مربی بسیار خوبی داشتم که به من کمک کردند. یکی از آن‌ها استاد حسینی بود؛ هردو واقعاً انسان‌های خوبی بودند و نقش مهمی در ادامه مسیر من داشتند.
با خودم عهد کردم که درست است در نخستین مسابقه من اعزام نشدم، اما مطمئنم در تمام مسابقات آینده حضور خواهم داشت. همین اتفاق به انگیزه‌ای برای تلاش بیشتر من تبدیل شد تا بتوانم به تیم ملی راه پیدا کنم.: فضای بازی‌های پاراآسیایی ناگویا چگونه بود؟
حضور در کنار ورزشکاران کشورهای مختلف و رقابت در چنین سطحی را چطور تجربه کردید؟
آقایی: در سطح بین‌المللی مسابقات مختلفی برگزار می‌شود؛ از جمله رقابت‌های جهانی، اقیانوسیه و اوپن آفریقا، اما از نظر سطح و اعتبار، بازی‌های آسیایی و بازی‌های المپیک جایگاه بسیار بالایی دارند و جزو مهم‌ترین رقابت‌ها هستند.
ما از یک سال قبل برای بازی‌های ناگویا آماده می‌شدیم. شش ماه به‌صورت مستمر در اردو بودم و در این مدت شاید فقط یکی دو روز توانستم خانواده‌ام را ببینم.
بیشتر زمانمان در اردوهای آماده‌سازی ناگویا سپری شد و تمام تلاشمان را می‌کردیم تا مدال خود را ارتقا دهیم. هدف ما در بازی‌های ناگویا کسب مدال طلا بود.
سطح رقابت‌ها بسیار بالا بود. ما با ورزشکاران چین رقابت می‌کردیم که چندین مدال طلای المپیک دارند.
ورزشکاران اردن نیز سابقه کسب مدال المپیک دارند و رقبای من از سطح بالایی برخوردار بودند. به همین دلیل، رقابت بسیار سخت و در سطح بالایی برگزار شد.: رقابتی که به کسب مدال نقره شما منتهی شد، چگونه پیش رفت؟
چه لحظاتی در جریان مسابقه تعیین‌کننده بود و در آن لحظات چه احساسی داشتید؟
آقایی: از ابتدا هدف ما کسب مدال طلا بود. در حرکت دوم برای کسب طلا اقدام کردم، اما به دلیل مکثی که داشتم، داوران از اجرای حرکت ایراد گرفتند و آن را خطا اعلام کردند.
همین مسئله باعث شد یک حرکت عقب بیفتم و ورزشکار چینی بتواند حرکت خود را با موفقیت انجام دهد و مدال طلا را کسب کند.: این مدال چه تفاوتی با موفقیت‌های قبلی شما داشت و چه تجربه‌ای برای مسابقات آینده به همراه آورد؟ آیا برای کسب مدال طلا برنامه‌ریزی می‌کنید؟
آقایی: تجربه بسیار خوبی بود. در مسابقات قبلی که برای نخستین‌بار شرکت می‌کردیم، تقریباً هیچ‌چیزی نمی‌دانستیم و همه‌چیز برایمان تازگی داشت، اما اکنون تجربه بیشتری کسب کرده‌ایم.
ورزشکاران کشورهای دیگر چندین بار در بازی‌های المپیک شرکت کرده‌اند، در حالی که ما هنوز تجربه حضور در المپیک را نداریم. با این حال، همین حضور در بازی‌های پاراآسیایی باعث شد تجربه‌مان بیشتر شود و برای رقابت‌های آینده آماده‌تر باشیم.
تا بازی‌های لس‌آنجلس نیز تجربه بیشتری به دست خواهیم آورد و امیدوارم این تجربه بتواند اتفاقات خوبی را برای ما رقم بزند.: در دوره آماده‌سازی برای بازی‌های ناگویا، از نظر امکانات تمرینی و تجهیزات با چه مشکلاتی مواجه بودید؟
آقایی: در استان خودم صفحه تمرین وزنه‌برداری ندارم و شرایط تمرین بسیار سخت است. قهرمانی هزینه‌های زیادی دارد؛ از هزینه مکمل‌ها و مربی گرفته تا هزینه باشگاه و تغذیه.
همه این موارد دغدغه من بوده و تمام هزینه‌ها را از صفر تا صد خودمان تأمین کرده‌ایم. در این زمینه هیچ‌کس از ما حمایت نکرده است.: آیا به دلیل نبود امکانات در استان، ناچار شدید برای تمرین به استان‌های دیگر بروید؟
این موضوع چه هزینه‌هایی برای شما داشت؟
آقایی: بله، چند اردوی تمرینی را با هزینه شخصی در خارج از استان گذراندم؛ چون شرایط و امکانات لازم را در اینجا نداشتم. برای همین مجبور شدم به خارج از استان بروم و هزینه زیادی پرداخت کنم.
اردوهایی که در آن‌ها شرکت می‌کردم، 20 روز طول می‌کشید. در مجموع، در مسیر ورزشی‌ام حمایت کافی دریافت نکرده‌ام و بسیاری از هزینه‌ها را شخصاً پرداخته‌ام.: آیا در این مسیر، فشارها یا مشکلات مالی به‌اندازه‌ای بود که به ادامه ندادن ورزش فکر کنید؟
آقایی: خیر، من هیچ‌وقت به رها کردن ورزش فکر نکردم.: حمایت خانواده و مربیان در رسیدن شما به این جایگاه چه نقشی داشته است؟
آقایی: حمایت خانواده‌ام بسیار زیاد بوده است. اگر پدر و مادرم کنارم نبودند، اصلاً نمی‌توانستم این مسیر را طی کنم.
آن‌ها در تمام این راه پا‌به‌پای من آمدند و حمایتشان نقش بسیار مهمی داشت.
مربیانم نیز کمک زیادی به من کردند. خانم حسینی و آقای خلج در این مسیر همراه من بودند و از آن‌ها تشکر می‌کنم.
امیدوارم بتوانم خوبی‌هایشان را جبران کنم.: در چهارمحال‌وبختیاری، علاوه بر مشکلات امکانات و هزینه‌ها، آیا ورزش بانوان با دشواری‌های بیشتری، از جمله محدودیت‌های فرهنگی یا کمبود فضای ورزشی، مواجه است؟
آقایی: این مسائل تقریباً همه‌جا وجود دارد، اما من این موضوع را برای خودم کنار گذاشته‌ام و آن را جزو دغدغه‌های اصلی‌ام نمی‌دانم. مهم‌ترین دغدغه من حمایت نکردن از ورزشکاران است.
البته لازم می‌دانم از نماینده استانمان هم تشکر کنم. در چند جلسه‌ای که با ایشان داشتم، من را تشویق و حمایت کردند و در مقایسه با برخی مسئولان دیگر، همراهی بیشتری نشان دادند.
اگر این حمایت‌ها بیشتر شود و امکانات افزایش پیدا کند، قطعاً دغدغه‌های ما کمتر می‌شود و می‌توانیم راحت‌تر مسیر ورزشی خود را ادامه دهیم.
اکنون وقتی تمرین می‌کنیم، باید نگران تأمین هزینه خرید مکمل، هزینه باشگاه و تأمین تغذیه و تقویت بدنمان باشیم. همه این مسائل وجود دارد، اما کسی که به قهرمانی فکر می‌کند، تلاش می‌کند از این مشکلات عبور کند.
من هم با وجود همه این شرایط، مسیرم را ادامه می‌دهم.: آیا امکانات و تجهیزات ویژه‌ای برای ورزشکاران پارالمپیکی در استان وجود دارد؟ مشخصاً در زمینه تمرینات با چه کمبودهایی مواجه هستید؟
آقایی: هیئت ورزش‌های جانبازان و توان‌یابان استان ما در حد یک اتاق است و نه سالن دارد و نه امکانات لازم. حتی میزی که برای من از تهران فرستاده بودند، وسیله‌ای بود که با همان تمرین کردم.
من بدون صفحه‌های استاندارد وزنه‌برداری تمرین کرده‌ام.
البته رئیس هیئت استان، آقای رضایی، با وجود کمترین امکانات و در شرایطی که تقریباً چیزی در اختیار نداشت، همیشه کنار من بوده است. حتی برای رفت‌وآمد به من کمک می‌کرد و اگر امکان فراهم کردن خودرو وجود داشت، این کار را انجام می‌داد تا مجبور نباشم با اتوبوس رفت‌وآمد کنم.
ایشان تا جایی که در توانشان بوده، کمک کرده‌اند، اما واقعیت این است که امکانات بیشتری در اختیار نداشته‌اند؛ نه بودجه‌ای در اختیارشان بوده و نه تجهیزات و امکانات لازم را داشته‌اند. به همین دلیل، امکان حمایت بیشتر از من برایشان فراهم نبوده است.: پیش از حضور در بازی‌های پاراآسیایی و پس از کسب مدال نقره، چه حمایت‌هایی از سوی اداره‌کل ورزش و جوانان، هیئت ورزشی یا فدراسیون دریافت کردید؟
آیا این حمایت‌ها متناسب با نیازهای شما بوده است؟
آقایی: پیش از اعزام، فقط 50 میلیون تومان به‌عنوان بدرقه به من پرداخت شد و غیر از آن، حمایت دیگری دریافت نکردم. تمام هزینه‌های دیگر را شخصاً تأمین کردم.
در برخی استان‌های دیگر، وقتی ورزشکاران از بازی‌های آسیایی بازمی‌گردند، به آن‌ها زمین یا جوایز مناسبی می‌دهند تا پشتوانه‌ای برای ادامه مسیر و حضور در پارالمپیک داشته باشند.
در بازی‌های ناگویا نیز به من گفتند که زمین به من می‌دهند، اما این وعده مدام به تعویق افتاد و در نهایت اتفاقی نیفتاد و زمینی به من داده نشد.: پس از کسب مدال نقره بازی‌های پاراآسیایی ناگویا، هدف بعدی شما چیست و برای رسیدن به آن چه مسیری پیش رو دارید؟
آقایی: ما گام‌به‌گام پیش می‌رویم. رقابت‌های مکزیک، قزاقستان و بازی‌های لس‌آنجلس را پیش رو داریم.
مسیر رسیدن به لس‌آنجلس بسیار سخت است و هزینه‌های زیادی می‌خواهد.
برای حضور در این مسابقات به حمایت مسئولان نیاز داریم، اما متأسفانه مشخص نیست شرایط به چه صورت است و مسئولان نمی‌توانند حمایت کنند یا تمایلی به این کار ندارند. در هر صورت، مسابقات زیادی پیش روی ماست و برای ادامه مسیر باید آماده باشیم.: برای رسیدن به سطح فنی بالاتر و افزایش آمادگی جسمانی، چه بخش‌هایی را باید تقویت کنید و برنامه تمرینی شما برای آینده چیست؟
آقایی: خدا را شکر، از نظر تکنیکی به سطح بسیار خوبی رسیده‌ایم، اما وزنه‌برداری رشته‌ای است که افزایش رکورد در آن به زمان زیادی نیاز دارد.
برای اینکه بتوان یک یا دو کیلوگرم به وزنه خود اضافه کنید، باید ماه‌ها تمرین کنید. این‌طور نیست که امروز 120 کیلوگرم وزنه بزنید و فردا بتوانید 140 کیلوگرم بزنید.
حتی برای اینکه بتوانید سه کیلوگرم به رکوردتان اضافه کنید، ممکن است حداقل شش ماه تمرین لازم باشد.: مهم‌ترین دغدغه شما در حال حاضر چیست؟
آقایی: تنها دغدغه‌ام این است که بتوانم رکوردم را افزایش دهم و در بازی‌های لس‌آنجلس وزنه خوبی بزنم.: چه پیامی برای دخترانی دارید که به ورزش علاقه‌مندند، اما به دلیل محدودیت امکانات یا نگرانی خانواده‌ها برای ورود به این مسیر تردید دارند؟
آقایی: من احساس می‌کنم ورزش مسیر زندگی آدم‌ها را روشن می‌کند. هرچقدر هم راه سخت باشد، ورزش می‌تواند به انسان کمک کند مسیر درست زندگی‌اش را پیدا کند و برای رسیدن به هدفش تلاش کند.
ورزش می‌تواند تأثیر زیادی بر زندگی افراد داشته باشد؛ انگار تمام سلول‌های مغزت را برای رسیدن به هدفت منظم می‌کند. وقتی وارد ورزش می‌شوی، ناخودآگاه اخلاق، رفتار و نگاهت به زندگی تغییر می‌کند و این موضوع بسیار مهم است.
من خیلی دوست دارم در مدارس فرهنگ‌سازی شود تا بچه‌ها بیشتر به سمت ورزش بروند. به‌خصوص نسل جدید که بیشتر در فضای مجازی حضور دارد، می‌تواند از طریق ورزش آموزش ببیند و تربیت شود.
امیدوارم در این زمینه فرهنگ‌سازی بیشتری صورت بگیرد.: در پایان، آیا نکته‌ای دارید که بخواهید مطرح کنید؟
آقایی: من از کسی انتظار خاصی ندارم. هر فردی باید در مسئولیتی که دارد، وظیفه خودش را به‌درستی انجام دهد.
من کسی را مجبور نمی‌کنم که برای من کاری انجام دهد. همواره دعا می‌کنم خدا کمکم کند تا بتوانم به هدفی که دارم برسم.
