تنگه در قُرق رویکرد تهاجمی ایران در یک هفته گذشته

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، بر اساس داده‌های شرکت ردیابی نفتکش کپلر، صادرات نفت از خلیج فارس و دریای عمان در هفته گذشته به کمتر از ۵ میلیون بشکه در روز کاهش یافت. این افت شدید پس از آن رخ داد که این رقم طبق ادعای آمریکایی‌ها در اواخر سپتامبر به طور موقت به بالای ۱۴.۵ میلیون بشکه در روز جهش کرده بود.

ایران از ۲۸ سپتامبر تاکنون حداقل به ۱۳ نفتکش حمله کرده است. میانگین هفت‌روزه کل صادرات از خلیج فارس و دریای عمان، شامل عبور از تنگه هرمز و بارگیری در فجیره و عمان، در اوایل اکتبر به کمتر از ۵ میلیون بشکه در روز کاهش یافته است.

بر اساس این گزارش، جهش اواخر سپتامبر پس از آن رخ داد که جریان‌های نفتی در ماه اوت و اوایل سپتامبر به طور میانگین حدود ۱۰ تا ۱۴.۵ میلیون بشکه در روز بود. با این حال، حملات اخیر ایران به نفتکش‌ها در پاسخ به تداوم محاصره دریایی و تخلف نفت‌کش‌ها، بار دیگر روند عبور نفت را متوقف کرده است.

چرا صادرات نفت خلیج فارس به زیر ۵ میلیون بشکه سقوط کرد؟ کاهش صادرات از ۱۴.۵ میلیون بشکه به کمتر از ۵ میلیون بشکه در روز، تنها در دو هفته، نشان می‌دهد که استراتژی آمریکا برای «عادی‌سازی» عبور از تنگه هرمز شکست خورده و ایران عملاً کنترل خود بر این آبراه را تثبیت کرده است.

۱ـ افزایش اواخر سپتامبر یک «توهم» بود، نه بازگشت به وضع عادی افزایش عبور نفت به ۱۴.۵ میلیون بشکه‌ای که آمریکا مدعی آن است حاصل ترکیب ۲ عامل موقت بود؛ «حملات آمریکا به تأسیسات ساحلی ایران» و «انتقال کشتی به کشتی یا شاتل» (تخلیه در داخل خلیج فارس و انتقال در دریای عمان). هزینه این روش برای هر محموله ۳۰ تا ۴۰ میلیون دلار (معادل ۱۵ تا ۲۰ دلار برای هر بشکه) بود، یعنی عملاً صادرات با ضرر انجام می‌شد.

این مدل از نظر اقتصادی قابل دوام نبود. ۲ـ ایران با «کنترل هزینه‌ای» بازی را می‌برد ایران نیاز ندارد هر روز نفتکش بزند.

کافی است هر هفته چند حمله انجام دهد تا شرکت‌های بیمه، تنگه هرمز را دوباره «منطقه پرخطر» طبقه‌بندی کنند. همین برای فلج کردن کشتیرانی کافی است.

۱۳ حمله از ۲۸ سپتامبر تاکنون دقیقاً همین کار را کرد. ایران بین «باز کردن کامل» و «بستن کامل» یک وضعیت میانی ساخته: نه صلح، نه جنگ تمام‌عیار؛ بلکه یک «جهنم کنترل‌شده» که در آن ایران تعیین می‌کند چه کسی عبور کند.

۳ـ پیامد برای آمریکا: تله هزینه آمریکا اکنون در وضعیتی گرفتار شده که هر روز باید هزینه حملات پیش‌دستانه را بپردازد تا شاید صادرات در سطح پایین حفظ شود، در حالی که ایران فقط با چند حمله محدود می‌تواند همه آن تلاش‌ها را خنثی کند. این یک جنگ فرسایشی است که در آن زمان به نفع آمریکا نیست.