قیمت لحظهایهمه قیمتها
تفصیلی| رانندگان در خط مقدم جنگ زیر فشار مرزها قرار گرفتند
توقف حدود ۸ هزار کامیون پشت مرزهای کشور، از بازرگان تا ریمدان، زنگ هشدار برای تجارت خارجی و ورود کالا به کشور است. رئیس انجمن حمل‌ونقل بین‌المللی می‌گوید بسته بودن برخی مرزها و کمبود زیرساخت، فشار بر رانندگانی را که در خط مقدم جنگ قرار دارند، بیشتر کرده است.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، افزایش ایستایی کامیون‌ها پشت مرزهای کشور، بسته بودن برخی گذرگاه‌ها، محدودیت ظرفیت پذیرش در مرزهای فعال و کمبود زیرساخت‌های لجستیکی، فشار زیادی بر شبکه حمل‌ونقل بین‌المللی کشور وارد کرده است. وقتی یک کامیون روزها پشت مرز می‌ماند، فقط یک راننده و یک خودرو متوقف نشده‌اند؛ کالا، سرمایه و بخشی از زنجیره تجارت کشور نیز در انتظار عبور می‌ماند.
نزدیک به ۸ هزار کامیون پشت مرزها قرار گرفته‌اند و بخشی از این فشار نیز ناشی از نبود زیرساخت متناسب با حجم تردد در مسیرهایی مانند ریمدان است.
در همین زمینه، خبرنگار اقتصادی در گفت‌وگویی تفصیلی با احسان ملک‌زاده، رئیس انجمن شرکت‌های حمل‌ونقل بین‌المللی ایران، آخرین وضعیت مرزهای بازرگان، ریمدان، میرجاوه، پلدشت و اینچه‌برون، مشکلات تجارت با پاکستان و ترکیه، وضعیت ناوگان و ضرورت تقویت زیرساخت‌های لجستیکی کشور را بررسی کرده است. مهم‌ترین مشکل فعلی در مرزهای کشور که بهار مرزها مدیریت جریان جاری کشور است، چیست؟
ملک‌زاده: متأسفانه ایستایی راننده‌ها پشت مرز خیلی بالاست. راننده وقتی ۲۵ روز پشت مرز می‌ماند، طبیعتاً تحت فشار قرار می‌گیرد.
به طور مثال، مرز بازرگان بالاخره یک فضای شهری دارد، اما ریمدان واقعاً در بیابان و در شرایط سخت قرار گرفته و ماندن راننده در آنجا بسیار دشوار است. دلیل اصلی توقف کامیون‌ها در ریمدان چیست؟
ملک‌زاده: عمده‌ترین دلیل این است که ریمدان مرز اصلی نبوده است. متأسفانه مرز میرجاوه بسته است و پاکستان هم برای گشایش آن همکاری نمی‌کند.
ظاهراً در سمت تفتان خودشان مسائل امنیتی دارند. اگر میرجاوه باز بود، فشاری از روی تفتان برداشته می‌شد.
الان ترانزیت، صادرات و واردات همه از یک دروازه عبور می‌کنند و این مشکل ایجاد می‌کند. ریمدان هیچ‌وقت مرز اصلی نبوده و زیرساخت متناسب با این حجم از تردد را هم ندارد.
درباره مرز ریمدان و همکاری پاکستان چه وضعیتی وجود دارد؟ ملک‌زاده: ریمدان هیچ‌وقت مرز اصلی نبوده است.
این مسئله خیلی مهم است و زیرساخت ندارد. الان هم چاره‌ای نداریم، چون مرز میرجاوه بسته است.
مرز پیشین هم وجود دارد، ولی آن هم از نظر ظرفیت وضعیت مناسبی ندارد و پاکستان در آنجا همکاری لازم را انجام نمی‌دهد. برداشت من این است که فعلاً همکاری پاکستان در این زمینه قطره‌چکانی است.
با توجه به نیاز پاکستان به کالاهای ایرانی، چرا همکاری در مرزها افزایش پیدا نکرده است؟ ملک‌زاده: پاکستان کشور مصرف‌کننده است و بخش قابل‌توجهی از وارداتش از ایران تأمین می‌شود.
الان گاز را از ما می‌برند و سوخت هم از ما می‌برند. در مقابل، ما مقدار محدودی کالاهای غذایی از آنها وارد می‌کنیم.
حتی الان یک کشتی ال‌پی‌جی از عربستان در آنجا می‌آید و تانکرهای آنها می‌روند و بارگیری می‌کنند. به نظر می‌رسد فشارهای سیاسی روی اطراف ما وجود دارد که حتی جاده را هم تحت تأثیر قرار داده است.
مشکل فقط زیرساخت است یا در ناوگان و نوع کالا هم مسئله وجود دارد؟ ملک‌زاده: بحث لجستیک یک طرف ماجراست.
نوع کالایی که جابه‌جا می‌شود و آنالیز و کیفیت کالا هم باید مورد توجه قرار گیرد. در مورد گاز هم موضوع ناوگان مهم است.
تانکرهای پاکستانی حجم بیشتری نسبت به تانکرهای ما دارند و حتی چند تانکر ما می‌تواند در یک تانکر آنها جای بگیرد. ما پیشنهاد داده‌ایم که آنها بیایند داخل ایران بارگیری کنند، اما این اتفاق هنوز نیفتاده است.
