نبود اطلاعات دقیق در حوزه آمایش سرزمین و اجرای پروژه‌های عمرانی، آسیب‌های جدی به کشور وارد کرد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، حمید پورمحمدی، رئیس سازمان برنامه و بودجه، با اشاره به تحولات فناورانه در حوزه آمایش سرزمین و مدیریت طرحهای عمرانی، بر استفاده از سامانه‌های هوشمند برای بهبود فرایندهای کارشناسی، کاهش هزینه‌ها و افزایش دقت تصمیم‌گیری‌ها تأکید کرد.
وی با بیان اینکه ملاحظات آمایش سرزمین باید در صدور مجوزها و اجرای طرح‌ها مورد توجه قرار گیرد، اظهار کرد: بی‌توجهی به این ملاحظات می‌تواند آسیب‌های جدی به دنبال داشته باشد؛ به‌ویژه در مواردی که فعالیت واحدهای تولیدی بدون بررسی شرایط منطقه‌ای و آثار زیست‌محیطی آغاز می‌شود و در ادامه، مشکلاتی برای تداوم فعالیت آنها به وجود می‌آید.
پورمحمدی افزود: در کنار توجه به ملاحظات آمایش سرزمین، استفاده از فناوری‌های جدید و سامانه‌های هوشمند می‌تواند به اصلاح فرایندهای اجرایی و کارشناسی در بخش‌های مختلف کمک کند.
رئیس سازمان برنامه و بودجه همچنین با اشاره به طرحهای عمرانی و فرایندهای مرتبط با آنها گفت: برخی پروژه‌هایی که موافقت‌نامه ماده 23 ندارند یا هنوز به مرحله احداث نرسیده‌اند، از شمول فرایندهای موردنظر خارج شده‌اند.
وی با اشاره به اصلاحات در حوزه رتبه‌بندی پیمانکاران، مشاوران و شرکت‌های فعال در طرحهای عمرانی، بر نقش سامانه‌ها در ارزیابی وضعیت و صلاحیت این مجموعه‌ها تأکید کرد. بر این اساس، قرار است اطلاعات و سوابق ثبت‌شده در سامانه‌ها در فرایند بررسی وضعیت پیمانکاران و مشاوران مورد استفاده قرار گیرد تا ارزیابی‌ها با اتکا به اطلاعات دقیق‌تر و فرایندهای شفاف‌تر انجام شود.
رئیس سازمان برنامه و بودجه آزمایش سرزمینی گفت: این طرح یکی از تحولات فناورانه برای کاهش هزینه‌ها و بهبود تصمیم‌گیری‌هاست و می‌تواند از بروز مشکلات در فعالیت واحدهای تولیدی در بلندمدت جلوگیری کند. پورمحمدی افزود: نبود اطلاعات دقیق در حوزه آمایش سرزمین و اجرای پروژه‌های عمرانی، آسیب‌های جدی به کشور وارد کرده است؛ به‌طوری‌که برخی واحدهای تولیدی که بدون توجه به ملاحظات آمایش سرزمین فعالیت خود را آغاز کرده‌اند، با شکست مواجه شده‌اند.
وی با اشاره به اهمیت آمایش سرزمین در تعیین اولویت‌های توسعه‌ای کشور اظهار کرد: در طرحهای آمایش سرزمین، اولویت‌ها مشخص است و می‌توان بر اساس آنها تصمیم‌گیری کرد؛ اما اگر بخواهیم با شرایط موجود پیش برویم، باید تا 100 سال هیچ طرح جدیدی را آغاز نکنیم و صرفاً طرحهای قبلی را به پایان برسانیم؛ درحالی‌که با اولویت‌بندی صحیح، می‌توان از بروز چنین وضعیتی جلوگیری کرد.
