قیمت لحظهایهمه قیمتها
وقتی تروریست‌ها، اپوزیسیون مطلوب آمریکا شدند
در روزهای آغازین مهر ۱۳۹۱، گروهک تروریستی منافقین با تصمیم وزارت خارجه آمریکا از فهرست گروه‌های تروریستی این کشور خارج شد؛ تصمیمی که با وجود سابقه عملیات‌های گسترده مسلحانه و تروریستی این گروهک، فصل تازه‌ای در مناسبات واشنگتن با این سازمان گشود.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، در راهروهای دیپلماسی آمریکا، واژه‌ها همواره آن‌گونه که در کتاب‌های حقوق نوشته شده‌اند معنا نمی‌شوند. واژه تروریسم در اتاق های فکر آمریکا، اهرمی متغیر در شطرنج قدرت است.
اگر جریانی در برابر هژمونی کاخ سفید قد علم کند، در لیست تروریست ها قرار می گیرد؛ اما اگر همان جریان در خدمت معادلات منطقه‌ای آمریکا قرار گیرد، دیگر آن جریان تروریست نخواهد بود. داستان سازمان مجاهدین خلق دقیقا از همین نقطه و در همین دوگانگی شکل گرفت.
در شهریور ۱۳۴۴، سه جوان دانشگاهی محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و علی‌اصغر بدیع‌زادگان تشکیلات اولیه را پایه‌گذاری کردند. روزی که سازمان مجاهدین دشمن آمریکا بود برای نسل نخستِ سازمان، مبارزه مسلحانه علیه دیکتاتوری پهلوی و امپریالیسم آمریکا با آموزه های التقاطی آنها گره خورده بود.
آنها حضور و نفوذ گسترده ایالات متحده در ایران را سرچشمه اصلی سلب استقلال کشور می‌دانستند و مبارزه با این نفوذ را شالوده هویت خود قرار داده بودند. در سال‌های نخست دهه ۱۳۵۰، این تعارض ایدئولوژیک از حد شعار گذشت و به باروت و گلوله در خیابان‌های تهران تبدیل شد.
ضربات عملیاتی سازمان مجاهدین به مستشاران و اتباع نظامی آمریکایی در تهران، آتش تعارضی واقعی را میان آنان و واشنگتن برافروخت. از نگاه دستگاه‌های امنیتی و دیپلماسی غربی، این اقدامات عملیاتی و ایستادگی در برابر سیاست‌های منطقه‌ای واشنگتن و حذف تعدادی از مستشاران ظالم آمریکایی دلیلی قاطع بود تا نام اولیه این جریان در زمره گروه‌های رادیکال و تروریستی گنجانده شود.
در واقع، علت اولیه قرار گرفتن سازمان ذیل عنوان تروریسم در نگاه آمریکایی‌ها، عملیات های ضدآمریکایی بنیان‌گذاران اولیه و اقدام عملی علیه منافع آمریکایی بود. وقتی یک حکم، مسیر مبارزه را تغییر داد ضربه اطلاعاتی ساواک در سال ۱۳۵۰، تمام تشکیلات اولیه سازمان مجاهدین را در هم کوبیده بود.
بیشتر افراد دستگیر شدند. بنیان‌گذاران اولیه محمد حنیف‌نژاد، سعید محسن و علی‌اصغر بدیع‌زادگان یکی پس از دیگری اعدام شدند.
اما در میان تمام آن احکام قطعی، ناگهان پرونده یک نفر مسیر دیگری پیدا کرده بود؛ مسعود رجوی حکم اعدام مسعود رجوی(که شخصی صد درصدر مارکسیست و بریده از آموزه های اسلامی بود) به شکلی تأمل‌برانگیز لغو شد و به حبس ابد کاهش یافت. بعد ها اسناد ساواک از این معما پرده برداشت.
در اسناد ساواک آمده بود که مسعود نهایتِ همکاری با ساواک را کرده و اطلاعات همه اعضا را به ساواک لو داده بود. اما مهم تر این بود که رجوی برخلاف نسل نخست سازمان، هیچ‌گاه باور و اعتقادی به مبارزه واقعی با امپریالیسم و سیاست‌های آمریکا نداشت تا بخواهد در دستگاه محاسباتی واشنگتن یک تروریست واقعی محسوب شود.
با آزادی رجوی در دی ۱۳۵۷، او جریانی را به دست گرفت که پیش‌تر با مواضع ضدآمریکایی بنیان‌گذارانش، ذیل عنوان تروریسم گنجانده شده بود و واقعا با سیاست‌های منطقه‌ای کاخ سفید تعارض داشت. اما رجوی با بهره‌گیری از خطوط انحرافی، هم‌پیمانی پنهان و هدایت‌های ساواک و سازمان سیا، سکان این تشکیلات را قبضه کرد.
او قطب‌نمای ایدئولوژیک و مبارزاتی سازمان را ۱۸۰ درجه چرخاند؛ مبارزه با امپریالیسم خنثی شد و جای خود را به جریانی داد که در نهایت برای بقای خود، به همان کانون‌های قدرت غربی گره خورد. اسلام در ویترین، مارکسیسم در عقیده مسعود رجوی با چالشی اساسی مواجه بود؛ ساختار درونی و جهان‌بینی واقعی او بر اندیشه‌ای مارکسیستی و مادی استوار بود، اما در جامعه‌ای عمیقا مذهبی مانند ایران، آشکار کردن این ماهیت الحادی به معنای انزوای مطلق و طرد کامل از سوی مردم بود.
