سکوت در برابر تروریسم می‌تواند کارکردی در راستای تروریسم روانی داشته باشد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، در حالی که مناطقی از جنوب‌شرق کشور با چالش‌های امنیتی ناشی از اقدامات گروهک‌های تروریستی و تجزیه‌طلب روبه‌رو هستند، سکوت مولوی عبدالحمید در قبال این اقدامات، در کنار تداوم مواضع انتقادی او علیه نیروهای امنیتی و انتظامی، پرسش‌های جدی درباره رویکرد وی نسبت به ناامنی‌های استان ایجاد کرده است.
نکته قابل تأمل آن است که در شرایطی که گروهک‌های تروریستی با اقدامات خشونت‌آمیز خود، مردم و حافظان امنیت را هدف قرار می‌دهند، انتظار می‌رود چهره‌های اثرگذار استان، بدون ابهام و ملاحظه، این اقدامات را محکوم کنند.
در چنین فضایی، سکوت در برابر تروریسم صرفاً فقدان یک موضع‌گیری نیست؛ این سکوت می‌تواند به عادی‌سازی تهدیدهای امنیتی و تقویت فضای روانی مورد نیاز تروریست‌ها منجر شود.
از این منظر، سکوت در برابر تروریسم می‌تواند کارکردی در راستای تروریسم روانی داشته باشد؛ چراکه با تضعیف روحیه عمومی، القای ناامنی و مخدوش‌کردن مرز میان قربانی و عامل خشونت، به اهداف روانی گروهک‌های تروریستی خدمت می‌کند.
از سوی دیگر، هم‌پوشانی برخی مواضع با روایت‌های رسانه‌های وابسته به گروهک‌های تجزیه‌طلب و تروریستی شرق کشور، ضرورت شفاف‌سازی درباره مرز میان انتقاد و بازتاب روایت‌های این رسانه‌ها را دوچندان می‌کند.
بی‌تردید، نقد عملکرد نیروهای انتظامی و امنیتی، به‌خودی‌خود به معنای حمایت از تروریسم نیست؛ اما همان‌قدر که نقد عملکرد نهادهای مسئول اهمیت دارد، محکومیت صریح خشونت تروریستی و دفاع روشن از امنیت مردم نیز ضروری است.
پرسش اساسی از عبدالحمید این است که چرا در برابر اقدامات تروریستی که مردم و حافظان امنیت را هدف قرار می‌دهند، موضعی صریح و قاطع دیده نمی‌شود؟ آیا محکومیت بی‌قید و شرط تروریسم و اعلام موضع روشن در برابر گروهک‌های تهدیدکننده امنیت استان، بخشی از مسئولیت اجتماعی و اخلاقی چهره‌های اثرگذار نیست؟
در شرایطی که تروریست‌ها علاوه بر خشونت میدانی، به دنبال ایجاد ترس، ناامیدی و تزلزل در احساس امنیت جامعه‌اند، سکوت در برابر اقدامات آنان چه پیامد روانی و اجتماعی‌ای برای مردم خواهد داشت؟
