نماینده زرتشتیان در مجلس نسبت به ادعاهای اخیر مارکو روبیو در آتن واکنش نشان داد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، بهشید برخوردار نماینده زرتشتیان در مجلس شورای اسلامی، در یادداشتی با اشاره به ادعاهای اخیر مارکو روبیو در آتن واکنش نشان داد و با اشاره به روایت‌های تاریخی هرودوت از درگیری‌های ایران و یونان باستان، تأکید کرد که تاریخ را نمی‌توان گزینشی خواند.
متن کامل یادداشت به شرح زیر است:
به نام اهورامزدا، پروردگار دانایی و راستی؛
به نام ایران، سرزمین خرد، فرهنگ و ایستادگی؛
و به نام ملتی که در گذر هزاران سال، بارها از دل آتش برخاسته، اما هرگز هویت و اراده خویش را به خاک نسپرده است.
آقای مارکو روبیو!
شما در آتن، در برابر آکروپلیس و در سایه ستون‌های تاریخ یونان ایستادید و از روزگار باستان سخن گفتید. از لشکر خشایارشا گفتید، از آتش‌گرفتن معابد آتن گفتید و از تاریخ برای ترسیم مرز میان تمدن‌ها بهره گرفتید.
اما جناب روبیو!
تاریخ را نمی‌توان گزینشی خواند؛ نمی‌توان بخشی از آن را به یاد آورد و بخش دیگرش را به فراموشی سپرد. اگر قرار است از تاریخ سخن بگویید، باید همه روایت آن شنیده شود؛ نه فقط آن بخشی که امروز در خدمت سیاست و قدرت قرار می‌گیرد.
پس اجازه دهید شما را به کتابی ارجاع دهم که نه یک ایرانی، بلکه هرودوت، تاریخ‌نگار یونانی، آن را نوشته است؛ همان تاریخی که در آن، روایت حمله آتنی‌ها و ایونی‌ها به سارد، یکی از مراکز مهم شاهنشاهی هخامنشی، ثبت شده است.
در حدود سال 498 پیش از میلاد، نیروهای آتنی و ایونی به سارد یورش بردند و آتش به بخش‌هایی از شهر و پرستشگاه آن افکندند. هرودوت در کتاب پنجم، از خشم داریوش بزرگ و سوگند او برای به یاد داشتن آتنی‌ها روایت می‌کند؛ چنان‌که بنا بر گزارش او، داریوش فرمان داد هر روز سه بار او را به یاد آتنی‌ها بیندازند.
این روایت تاریخی را بخوانید؛ زیرا حافظه ملت‌ها با حذف صفحات ناخوشایند تاریخ ساخته نمی‌شود. چند دهه بعد، در سال 480 پیش از میلاد، سپاه خشایارشا به آتن رسید و آکروپلیس و شماری از بناهای مقدس آن در آتش سوختند.
این واقعه نیز در تاریخ هرودوت ثبت شده است.
اما پرسش ما این است: آیا می‌توان از آن روزگار سخن گفت و زمینه‌های پیشین درگیری را نادیده گرفت؟ آیا می‌توان تاریخ را به ابزاری برای تحقیر یک ملت در روزگار کنونی تبدیل کرد؟
آقای روبیو! تاریخ، دفتر تبلیغات هیچ دولتی نیست؛ آیینه‌ای است که هرکس باید پیش از اشاره به دیگری، چهره خویش را در آن ببیند.
من، به‌عنوان نماینده جامعه زرتشتیان ایران در مجلس شورای اسلامی، از موضع ملتی سخن می‌گویم که ریشه‌های فرهنگی‌اش به اعماق تاریخ می‌رسد؛ ملتی که در میراث فکری خود، راستی را در برابر دروغ، خرد را در برابر نادانی و آبادانی را در برابر ویرانی قرار داده است. در فرهنگ زرتشتی، اندیشه نیک، گفتار نیک و کردار نیک، تنها واژه‌هایی برای آراستن سخن نیستند؛ معیارهایی برای سنجش رفتار انسان و قدرت‌اند.
از همین جایگاه است که می‌گوییم: اگر از تمدن سخن می‌گویید، به تمدن احترام بگذارید؛ اگر از تاریخ سخن می‌گویید، آن را تحریف نکنید؛ و اگر از صلح و امنیت سخن می‌گویید، تهدید یک ملت را با زبان برتری‌جویی تمدنی درنیامیزید. ایران، نه با یک سخنرانی متولد شده است و نه با یک سخنرانی از میان خواهد رفت.
ایران، سرزمین فرهنگ و تمدن است؛ سرزمین اندیشه و شعر، سرزمین دانش و معماری، سرزمین میراثی که از دل فراز و فرودهای تاریخ عبور کرده و هنوز زنده است.
این ملت، بارها تندبادهای روزگار را دیده است؛ اما هویت خود را از دست نداده است. شهرها و بناها ممکن است آسیب ببینند، مرزها ممکن است دستخوش دگرگونی شوند، اما حافظه تاریخی یک ملت را نمی‌توان با تهدید و تحقیر خاموش کرد.
جناب روبیو!
دوران آن‌کسی که گمان کند می‌تواند با نمایش قدرت، اراده یک ملت را درهم بشکند، به پایان رسیده است. ایران را نمی‌توان در چند جمله سیاسی خلاصه کرد؛ همان‌گونه که هیچ تمدنی را نمی‌توان تنها با جنگ‌ها و شکست‌های تاریخی‌اش شناخت.
ما از جنگ استقبال نمی‌کنیم؛ اما تسلیم در برابر تهدید را نیز فضیلت نمی‌دانیم. ما خواهان احترام متقابل، امنیت پایدار و آینده‌ای هستیم که در آن، ملت‌ها نه با زبان تحقیر، بلکه با زبان خرد با یکدیگر سخن بگویند و خطاب به آنان که ایران را دست‌کم می‌گیرند، می‌گویم: ایران را با نقشه‌های روز محاسبه نکنید؛ ایران، حاصل هزاران سال حافظه، فرهنگ، تجربه و اراده ملی است.
اگر کسی خیال می‌کند می‌تواند این ملت را با تهدید به زانو درآورد، باید بداند که قدرت واقعی یک کشور تنها در شمار سلاح‌ها و تجهیزات آن نیست؛ در پیوند مردمش با سرزمین، در سرمایه فرهنگی‌اش، در توان ایستادگی و در اراده ساختن آینده نیز هست که امروز ملت شریف ایران با حضور بیش از 220 روز در میدان، آن را اثبات کرده‌اند.
ما فرزندان سرزمینی هستیم که در حافظه تمدنی خود، از کوروش و داریوش تا فردوسی و اندیشمندان و جان‌فدایان روزگار معاصر، چون همت‌ها، باکری‌ها، سلیمانی‌ها و باقری‌ها، دانش‌آموزان میناب و لامرد، میلیون‌ها سرباز گمنام، سربازان پشت لانچرها و وجود رهبر شهید در صف اول، روایت‌های گوناگونی از قدرت، خرد و هویت را به یادگار دارد.
اما امروز، وظیفه ما تکرار جنگ‌های باستانی نیست؛ وظیفه ما آموختن از تاریخ است تا نسل‌های آینده ناچار نباشند بهای خطاهای گذشته را دوباره بپردازند. تاریخ را بخوانید، آقای روبیو؛ نه برای زنده‌کردن کینه‌های 2500 ساله، بلکه برای آن‌که بدانید تحقیر ملت‌ها، راهی به سوی صلح نمی‌گشاید.
من از جایگاه نماینده زرتشتیان ایران، با تکیه بر میراث راستی و خرد، این پیام را روشن بیان می‌کنم: ایران خواهان احترام است، نه ترحم؛ خواهان امنیت است، نه تهدید؛ و خواهان رابطه‌ای مبتنی بر احترام متقابل است، نه سلسله‌مراتبی که در آن یک ملت خود را داور تمدن دیگران بداند. و اگر کسی همچنان زبان تهدید را برگزیند، پاسخ ما روشن است: ملت ایران، با اتکا به آگاهی، همبستگی و اراده خود، از حق تعیین سرنوشت و استقلال خویش دفاع خواهد کرد.
ما از تاریخ نمی‌ترسیم؛ از تاریخ می‌آموزیم. ما از آینده نمی‌گریزیم؛ آینده را می‌سازیم.
و ما به نام اهورامزدا، پروردگار دانایی و راستی، بر این باوریم که پیروزی پایدار از آنِ خرد، حقیقت و کردار نیک است؛ نه از آنِ غرور، نفرت و ویرانگری.
پس این سخن را به یادگار بگذارید: ایران را تهدید نکنید؛ ایران را بشناسید. تاریخ را تحریف نکنید؛ از آن درس بگیرید.
و تمدن را بهانه دشمنی نسازید؛ آن را پلی برای تفاهم ملت‌ها قرار دهید. ایران زنده است؛ با فرهنگش، با مردمش، با حافظه تاریخی‌اش و با امیدی که نسل به نسل منتقل می‌شود.
ما ایستاده‌ایم؛ نه برای ستایش جنگ، بلکه برای پاسداری از میهن، کرامت ملت و حق زندگی در امنیت و استقلال.
آقای روبیو!
به شما توصیه می‌کنم به‌جای قسم‌دادن غربی‌ها به ریش سفید سقراط برای پیوستن به شما در حمله به ایران، خرد پیشه کنید. امروز در این یادداشتم، سخن داریوش بزرگ را یادآوری می‌کنم که روزی سه بار برای خود تکرار کنید؛ آن اینکه خشم ملت برانگیخته‌شده، هر اهریمنی را خواهد سوزاند.
پس بترسید و بدانید اهورامزدا با ماست و قطعاً ما پیروزیم.
پاینده ایران؛ پاینده راستی؛ پیروز باد خرد بر تاریکی.
