مردم با تکیه بر پشتوانه معنوی، بحران را نه به مثابه نقطه پایان، بلکه بعنوان آزمونی برای پایداری معنا می‌کنند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، طراحی‌های معاندان و اتاق‌های فکر بیگانه در بستر جنگ‌های شناختی و روانی، همواره بر یک فرض خطاست؛ فرض اینکه با فرسایش اعتقادات مذهبی و کم‌رنگ کردن پیوندهای ملی می‌توان اراده یک ملت را به زانو درآورد.
با این حال، تحولات و مواجهه‌های مستمر ایران با پکیجی از هجمه‌های همه‌جانبه، نشان داده است که محاسبات حربه‌های دشمن بار دیگر با بن‌بست روبه‌رو شده است. دلیل این ناکامی مکرر را باید در پدیده «بازتولید پویا و خودجوش آگاهی دینی و ملی» در میان آحاد شهروندان ایرانی جست‌وجو کرد؛ عاملی که به دژ استواری در برابر توطئه‌های فرامرزی تبدیل شده است.
«آگاهی دینی» در بافت فرهنگی و تاریخی جامعه ایران، صرفاً مجموعه‌ای از احکام فردی نیست، بلکه نظامی زنده از ارزش‌هاست که مفاهیمی چون مقاومت، عدالت‌طلبی و ایستادگی در برابر ظلم را به هنجاری زیستی بدل کرده است. آموزه‌های برخاسته از مکتب اهل‌بیت علیهم السلام و اندیشه عاشورایی، به انسان ایرانی می‌آموزد که تسلیم در برابر فشار سلطه‌گران، نه تنها مایه نجات نیست، بلکه به زوال کرامت و استقلال می‌انجامد.
وقتی جبهه خصم با ابزار رسانه و تهدید به میدان می‌آید تا با ایجاد ترس، جوامع را تسلیم اهداف استعماری خود کند، ریشه دواندن این باور عمیق در جان جامعه، سپری پولادین در برابر یاس و وادادگی پدید می‌آورد. مردم با تکیه بر این پشتوانه معنوی، بحران‌ها را نه به مثابه نقطه پایان، بلکه به عنوان آزمونی برای پایداری معنا می‌کنند.
در کنار این عمق‌بخشی معنوی، «خودآگاهی ملی» نیز به عنوان ضلع دوم این هندسه دفاعی، نقشی بی‌بدیل در خنثی‌سازی توطئه‌ها ایفا کرده است. تاریخ کهن این سرزمین و حافظه جمعی نسل‌های امروز در مواجهه با مداخلات بیگانگان، چنان هوشمندی تیزی را به ارمغان آورده که مرز میان «دشمن غارتگر» و «خودی دلسوز» به روشنی شناخته می‌شود.
شهروندان ایرانی به پشتوانه تعلق خاطر عمیق به تمامیت ارضی، مفاخر فرهنگی و کیان کشور، هرگونه تلاش پنهان و آشکار برای دوقطبی‌سازی‌های مخرب یا ایجاد گسست‌های ساختگی را با درایت پس می‌زنند. ملی‌گرایی اصیل در این جغرافیا، با حس مسئولیت جمعی و پاسداری از استقلال همزاد است.
تلفیق هم‌افزای این دو مولفه قدرت‌ساز یعنی «ایمان دینی» و «غیرت ملی»، پدیده‌ای را خلق کرده که نظریه‌پردازان جنگ نرم دشمن از درک مکانیسم آن عاجزند. دشمن گمان می‌برد با پمپاژ ناامیدی و تنگناهای اقتصادی می‌تواند میان مردم و ریشه‌های هویتی‌شان فاصله بیندازد، غافل از اینکه سختی‌ها همواره به کاتالیزوری برای بیداری و بازتولید این خودآگاهی تبدیل شده‌اند.
امروز، هر تهدید بیرونی به آینه‌ای بدل می‌شود که ارزش وحدت، استقلال و اصالت تاریخی را با وضوح بیشتری بازمی‌تاباند. این هوشیاری متکی بر دین و وطن، ضامن اصلی بی‌اثرماندن نقشه‌های معاندان است و گواهی می‌دهد که سرمایه معنوی و ملی، پناه‌گاه استوار این ملت در طوفان‌های زمانه خواهد بود.
