تصاویر تازه از آسمان تلآویو، حقیقتی انکارناپذیر را فریاد میزند: موشک «فتاح» با سرعت و مانور بیسابقهاش، لایههای پیچیده پدافندی رژیم صهیونیستی را درنوردید و ثابت کرد که در میدان نبرد فناوری، ایران تعیینکننده است.
ویدیوهایی که در ساعات اخیر از عملیات ایران به سمت سرزمینهای اشغالی، بهویژه تلآویو، در فضای مجازی دستبهدست شد، چند پیام روشن و راهبردی دارد. اولویت اهداف دیگر صرفاً نمادین نیستند؛ اصابت به مراکز حساس و زیرساختهای کلیدی، از جمله پایگاههای مرتبط با پهپادها، نشان میدهد تهران با دقت محاسباتی و هوش عملیاتی بالا، مستقیماً گلوگاههای راهبردی دشمن را نشانه رفته است.
اما برگ برنده اصلی، نحوه ورود به عمق آسمانهای هدف بود. موشک «فتاح» بهعنوان نماد نسل جدید تسلیحات هایپرسونیک جمهوری اسلامی، با ترکیب سرعت ماخ بسیار بالا و قابلیت مانور در لحظات آخر، عملاً پدافندهای چندلایه رژیم صهیونیستی مانند «فلاخن داوود» و «گنبد آهنین» را به چالشی غیرممکن تبدیل کرد. این سامانه موشکی دقیقاً برای همین سناریو طراحی شده: در فاز پایانی پرواز، مسیر خود را به شکلی غیرقابل پیشبینی تغییر میدهد و همین ویژگی، کارالگوریتمهای رهگیری و سامانههای دفاعی را عملاً فلج میسازد.
از نگاه مهندسی دفاعی، ترکیب هایپرسونیک و مانورپذیری ترمینال، کابوس هر شبکه پدافندی مدرنی است. تا امروز، حتی یک مستند یا ویدیوی تأییدشدهای از رهگیری موفق «فتاح» منتشر نشده است؛ واقعیتی که فرماندهان ارشد سپاه پیشتر بر آن تأکید کرده بودند: فناوری مقابله با این کلاس موشکی، حداقل تا یک دهه آینده برای هیچ سامانه دفاعی میسر نخواهد بود.
آنچه امروز میبینیم، تنها حجم آتش نیست؛ بلکه دقت، نفوذ و برتری کیفی است. تداوم این روند، معادلات بازدارندگی در منطقه را به نفع محور مقاومت تغییر داده و به وضوح نشان میدهد که امنیت پایدار، تنها با تکیه بر دانش بومی، خوداتکایی و قدرت موشکی غیرقابل رهگیری محقق میشود.
