یک منبع آگاه از جزئیات مهم روز پایانی مذاکرات اسلامآباد پرده برداشت؛ توافقی که در آن ایران توانست گامی اساسی برای تامین امنیت خود و جبهه مقاومت بردارد.
یک منبع نزدیک به تیم مذاکرات، جزئیاتی از یک اتفاق قابل توجه در روز آخر مذاکرات مطرح کرد. این منبع مطلع گفت: بند 13 تفاهمنامه مربوط به این موضوع است که تا زمانی که برخی بندهای دیگر تفاهمنامه عملیاتی نشده، مذاکرات درباره توافق نهایی یعنی موضوع هستهای صورت نمیگیرد.
وی خاطرنشان کرد: تا پیش از روز آخر مذاکرات، بند 13 شامل بندهای 4 و 5 و 10 و 11 بود؛ بند 4 مربوط به رفع محاصره دریایی، بند 5 مربوط به آغاز بازگشایی تنگه هرمز، بند 10 مربوط به اسقاط تحریمهای مربوط به فروش نفت، پتروشیمی و مشتقات ایران و همچنین بند 11 مربوط به آغاز آزادسازی اموال بلوکه شده ایران است. بنابراین بند 13 به این اشاره داشت که اگر این 4 بند گفته شده (4، 5، 10 و 11) انجام نشود، مذاکرات توافق نهایی آغاز نمیشود.
این منبع مطلع تاکید کرد: اتفاق مهمی که روز آخر مذاکرات به وقوع پیوست این بود که با پیگیری مقتدرانه ایران، بند 1 نیز به بند 13 اضافه شد.
به گفته این منبع آگاه، معنای مهم این اتفاق آن است که اگر جنگ و هرگونه عملیات نظامی، از قبیل ترور و … در ایران یا جبهه مقاومت از جمله لبنان اتفاق بیفتد، طبق تفاهم هیچگونه مذاکراتی برای توافق نهایی صورت نمیگیرد و طبیعتا اجرای تفاهمنامه (از جمله بازگشایی تنگه هرمز) از لحاظ ماده 13 متوقف خواهد شد.
تفاهمنامه اسلامآباد (ایران و آمریکا) درباره تحریمها چه میگوید؟
این منبع مطلع خاطرنشان کرد: ایران از ابتدا نیز بنا داشت که اگر چنین رخدادهایی اتفاق افتاد، یعنی اگر جنگ یا ترور یا عملیات نظامی صورت گرفت، هرگونه مذاکره را متوقف و نسبت به اقدام آمریکا یا اسرائیل پاسخ متقابل و متناسب دهد؛ اما با اضافه شدن بند 1 به بند 13، به این موضوع در واقع تصریح متنی نیز صورت گرفته است.
