یادآوری خاطرات ناب و تأثیرگذار شهدا، بهویژه حاج قاسم سلیمانی، و ابراز عشق و ارادت مردم به مقام معظم رهبری، همراه با تاکید بر حفظ دستاوردهای انقلاب اسلامی.
چند ساعت دیگر نماز صبح اقامه خواهد شد؛ نمازی که دربارهاش سخن گفتن دشوار است. اما پیش از آن، درد دلی با محمدحسین پویانفر داشتیم. او با همان سوز صمیمی همیشگیاش گفت: «حیف است آقای شهید، مریدانت هم شهید نشوند.»
این جمله، گویی از عمق یک داغ مشترک برمیآمد؛ داغ دل نسلی که با نام او بزرگ شد، با صدایش آرام گرفت و با یادش قد کشید. محمدیپناه همانجا با صدایی که از بغض میلرزید، عنوان کرد: «دلمان برایت تنگ شده… مردم هم به ما گفتهاند، تو را به خدا نگویید که فردا قرار است ما برای آقا نماز بخوانیم.»
آخر چطور میشود برای آقایی نماز خواند که عمری ما پشت سر او ایستادیم؟ چطور میشود زبان باز کرد و خواند: «اللهم إنا لا نعلم منه إلا خیراً»؟ وقتی سالهاست خوبیهایش را دیدهایم و آنقدر این خیر و برکت در جان مردم نشسته که باید چندینبار، با تمام وجود، این دعا را در قنوت دل تکرار کنیم.
با وجود این عشق و باور، حقیقتی تلخ پیش رو است: دنیای بدون سید علی خامنهای، دنیایی سخت و سنگین است؛ دنیایی که تحملش آسان نیست. با این حال، امیدی روشن همچون نسلی که از او برخاسته است، وجود دارد. امام بعدی، از تبار همان راه است و شاید او همان موهبتی باشد که تلخی روز رفتن پدر را کمی آرام کند.
آری، باید بمانیم؛ باید بایستیم و از آنچه آقای شهیدمان برایش جان داد، پاسداری کنیم. او برای استقلال این کشور، برای عزت این سرزمین و برای اقتدار این مرز و بوم، خود را فدا کرد و این میراث، امانتی بر دوش ماست.
پس باز هم، با چشمی اشکبار و دلی آکنده از شکر و اندوه، در قنوت خویش خواهیم گفت: خدایا، ما از این قائد شهید جز خوبی ندیدهایم.
