همدلی مردم، سرمایه اجتماعی ایران؛ از دل رنج دانش‌آموزان میناب، امید برخاست

فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، با اشاره به حوادث مدرسه میناب، همدلی و مسئولیت‌پذیری مردم را جلوه‌ای از انسجام ملی و سرمایه اجتماعی کشور توصیف کرد.

فاطمه مهاجرانی، سخنگوی دولت، در یادداشت هفتگی خود با اشاره به وقایع اخیر پیرامون دانش‌آموزان آسیب‌دیده مدرسه میناب، انسجام ملی را در رفتارهای مسئولانه مردم مشاهده کرد؛ رفتارهایی که هر فرد به اندازه توان خود برای کاهش رنج دیگران گام برمی‌دارد. این حوادث، روایتی روشن از همدلی و احساس مسئولیت جمعی را به نمایش گذاشت.

در حاشیه جلسه جامعه خیرین مدرسه‌ساز، یکی از خیرین برای تأمین یک واحد مسکونی به ارزش سه‌ونیم میلیارد تومان برای خانواده شهید دانش‌آموز، محمدصدرا زارعی‌پور، اعلام آمادگی کرد.

هم‌زمان، با پیگیری وزارت بهداشت، زمینه حضور جراح متخصص برای درمان صورت یکی از دانش‌آموزان آسیب‌دیده فراهم شد. در اقدامی دیگر، دانش‌آموزی که برنده جایزه البرز شده بود، جایزه خود را برای بازسازی مدرسه میناب اهدا کرد.

این اتفاقات، تصویری امیدبخش از جامعه ایران را ترسیم می‌کند: خیّری که برای سرپناه خانواده داغدار پیش‌قدم می‌شود؛ بخشی که مسئولیت درمان دانش‌آموز آسیب‌دیده را پیگیری می‌کند و دانش‌آموزی که موفقیت شخصی خود را به فرصتی برای یاری هم‌سالانش تبدیل می‌کند. این اقدامات، اگرچه جداگانه به نظر می‌رسند، اما در حقیقت حلقه‌های یک زنجیره مسئولیت‌پذیری، همدلی و انسجام ملی هستند.

انسجام ملی مفهومی انتزاعی نیست، بلکه زمانی معنا می‌یابد که رنج یک خانواده به دغدغه یک جامعه تبدیل شود و دانش‌آموزان، کودکان میناب را بخشی از خانواده بزرگ خود بدانند. این همبستگی میان خیران، متخصصان و نهادهای دولتی، سرمایه اجتماعی را زنده نگه می‌دارد و به جامعه اطمینان می‌دهد که پیوندها و اعتماد میان مردم استوار است.

البته همراهی مردم و خیرین، مسئولیت دولت را کاهش نمی‌دهد. دولت موظف است درمان آسیب‌دیدگان، حمایت از خانواده‌های داغدار، بازسازی فضاهای آموزشی و تأمین امنیت دانش‌آموزان را با جدیت پیگیری کند. مشارکت اجتماعی، جایگزین مسئولیت حاکمیت نیست، بلکه در کنار اقدام دولت، مسیر حل مسائل را کوتاه‌تر و امید به آینده را بیشتر می‌کند. آنچه در میناب رخ داد، نمونه‌ای از همراهی دوسویه میان دولت و جامعه است.

این همراهی، برای دولت یک امید و پیام دلگرم‌کننده است. مردمی که در لحظات دشوار کنار هم می‌ایستند، بزرگ‌ترین پشتوانه کشورند. این احساس تعلق و مسئولیت مشترک است که ایران را در برابر سختی‌ها مقاوم نگه می‌دارد و امکان عبور از بحران‌ها را فراهم می‌سازد.

امید با وعده‌های بزرگ ساخته نمی‌شود، بلکه از قدم‌های واقعی آغاز می‌شود: از خانه‌ای که برای خانواده‌ای داغدار فراهم می‌شود، از پزشکی که برای بازگرداندن سلامت یک کودک وارد میدان می‌شود و از دانش‌آموزی که جایزه خود را با همسالانش قسمت می‌کند. دولت با دلگرمی به همین همدلی و انسجام، وظایف خود را با جدیت ادامه می‌دهد و مردم را بزرگ‌ترین همراه و سرمایه ایران در مسیر ساختن آینده‌ای بهتر می‌داند.