پشت فرمان، این آهنگ‌ها ممنوع!

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، برای خیلی از ما، رانندگی بدون موسیقی تقریباً غیرقابل‌تصور است. به‌محض نشستن در خودرو و روشن‌کردن موتور، دستمان ناخودآگاه سمت ضبط می‌رود.

این هم‌نشینی نت‌ها و جاده‌ها، لحظات تنهایی یا سفرهای خانوادگی را لذت‌بخش‌تر می‌کند؛ اما تابه‌حال به این فکر کرده‌اید که موسیقی از نظر علمی و روان‌شناختی چه تأثیری بر عملکرد مغز و کیفیت رانندگی ما می‌گذارد؟ روی روشن ماجرا مزایای موسیقی حین رانندگی: ۱.

کاهش استرس و کنترل خشم جاده‌ای؛ ترافیک‌های سنگین، رفتار غیرحرفه‌ای برخی رانندگان و معطلی‌های طولانی، از عوامل اصلی افزایش هورمون کورتیزول (هورمون استرس) هستند. روان‌شناسی محیطی نشان می‌دهد موسیقی‌های ملایم و دلنشین، سیستم عصبی پاراسمپاتیک را فعال می‌کنند و با کاهش ضربان قلب و فشار خون، مانع از بروز رفتارهای تکانشی یا پرخاشگری پشت فرمان می‌شوند.

۲. افزایش هوشیاری و مبارزه با خواب‌آلودگی: رانندگی در مسیرهای طولانی، یکنواخت و اتوبان‌های کویری می‌تواند مغز را در وضعیت «هیپنوتیزم جاده‌ای» یا خواب‌آلودگی مفرط قرار دهد.

در چنین شرایطی، شنیدن موسیقی با ریتم متوسط، ترشح دوپامین را تحریک کرده و سیستم انگیختگی مغز را بیدار نگه می‌دارد تا راننده دچار افت توجه نشود. ۳.

بهبود خلق‌وخو و تبدیل زمان تلف‌شده به فرصت موسیقی ابزاری فوق‌العاده برای تنظیم هیجان است. شنیدن قطعات انرژی‌بخش یا پادکست‌ها و نواهای آرامش‌بخش، خستگی یک روز کاری را تعدیل کرده و سفر درون‌شهری را از یک تجربه فرسایشی به یک فرصت لذت‌بخش و اختصاصی برای خودِ فرد تبدیل می‌کند.

روی پنهان ماجرا! ۱.

افزایش بار شناختی و تقسیم توجه: مغز انسان بر خلاف باور عمومی، قابلیت چندوظیفگی (Multitasking) هم‌زمان را به‌صورت کامل ندارد؛ بلکه توجه خود را به‌سرعت میان کارها جابه‌جا می‌کند. وقتی به ترانه‌ای پیچیده، با کلام سنگین، یا موزیکی که احساسات شدید نوستالژیک یا هیجانی را فعال می‌کند گوش می‌دهید، بخش قابل توجهی از منابع شناختی مغز (به‌ویژه در قشر پیش‌پیشانی) اشغال می‌شود و تمرکز روی خطرات احتمالی جاده کاهش می‌یابد.

رابطه رانندگی تهاجمی و موسیقی ۲. اثر ریتم تند بر سرعت و رفتارهای پرخطر: پژوهش‌های نوروسایکولوژی نشان داده‌اند که ریتم موسیقی مستقیماً بر سیستم ادراکی و حرکتی اثر می‌گذارد.

قطعاتی با ضرب‌آهنگ بسیار بالا (بالاتر از ۱۲۰ تا ۱۳۰ ضرب در دقیقه)، ناخودآگاه ریتم تنفس و هیجان راننده را بالا می‌برند. نتیجه این وضعیت، تمایل بیشتر به رانندگی تهاجمی، افزایش ناخواسته سرعت، سبقت‌های پرریسک و ترمزگیری‌های دیرهنگام است.

ضبط روشن: حواس خاموش! ۳.

تأخیر در زمان واکنش به محرک‌ها: حجم صدای بسیار بلند نه‌تنها مانع شنیدن هشدارهای صوتی محیطی (نظیر بوق سایر خودروها، آژیر آمبولانس یا صدای لاستیک) می‌شود، بلکه پردازش بصری مغز را نیز کندتر می‌کند. تحقیقات نشان می‌دهد رانندگانی که به موسیقی بسیار بلند گوش می‌دهند، در مقایسه با شرایط عادی، زمان واکنش کندتری در مواجهه با ترمز ناگهانی خودروی جلویی ثبت می‌کنند.

راهکارهای بهره‌مندی ایمن از موسیقی برای اینکه موسیقی همراه امن شما در سفرها باشد، رعایت چند اصل ساده اما کلیدی بسیار اثربخش است: تنظیم شدت صدا: صدای موسیقی را همیشه در سطحی نگه دارید که مانع شنیدن صداهای محیط بیرونی خودرو نشود؛ قاعدتاً باید بتوانید به‌راحتی صدای باز شدن درز پنجره یا بوق کوتاه خودروی کناری را بشنوید. انتخاب هوشمندانه ریتم بر اساس موقعیت: در ترافیک‌های سنگین شهری یا موقعیت‌های پراسترس، قطعات بی‌کلام، ملایم یا ریتم‌های هم‌خوان با ضربان قلب (حدود ۶۰ تا ۸۰ ضرب در دقیقه) را انتخاب کنید.

در مسیرهای خسته‌کننده برون‌شهری، موسیقی‌های با ریتم شاد و متوسط می‌توانند به حفظ هوشیاری کمک کنند. با یک لیست پخش مطمئن برانید!

آماده‌سازی پیش از حرکت (لیست پخش سفارشی): هرگز حین رانندگی به تغییر مداوم آهنگ یا جست‌وجو در گوشی نپردازید. پیش از روشن کردن خودرو، لیست پخش مورد نظر خود را تنظیم کنید تا عاملی برای حواس‌پرتی بصری و دستی ایجاد نشود.

قطع موقت موسیقی در شرایط حساس: در شرایط آب‌وهوایی نامساعد (باران و برف سنگین)، ورود به ورود به کوچه‌های باریک و شلوغ، یا هنگام پارک دوبل و مانورهای دقیق، ضبط را کاملاً خاموش کنید تا تمام ظرفیت تحلیلی مغز به کنترل خودرو اختصاص یابد. مطالب مشابه را از صفحهٔ زندگی دنبال کنید.