قیمت لحظهایهمه قیمتها
رد خون جنایت‌های صهیونیست؛ از غزه تا ایران
سه سال پس از آغاز جنگ غزه، حملات وحشیانه رژیم صهیونیستی در غرب آسیا تمامی ندارد؛ روایتی از ویرانی، آوارگی و جانهایی که قربانی جنگ رژیم کودک‌کش اسراییل شدند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، مجله مهر؛ میقات کربلایی: سه سال است که غرب آسیا با صدای انفجار متجاوزانه رژیم صهیونیستی البته با کمک آمریکا از خواب بیدار می‌شود؛ سه سال است که برای بخشی از مردم جهان، صبح با پیدا کردن آب و نان شروع می‌شود و شب با شمردن آدم‌هایی که دیگر برنگشته‌اند، از ۷ اکتبر ۲۰۲۳ تا امروز، جغرافیای جنگ بزرگ‌تر شده و رد حملات رژیم کودک‌کش اسرائیل از کوچه‌های غزه تا خانه‌های جنوب لبنان و بعد آسمان ایران کشیده شده؛ جنگی که در آن بیمارستان‌ها در امان نماندند و برای مردم حتی نتوانستند پناهگاه امن باشند، مدرسه از کلاس درس به محل دفن کودکان معصوم تبدیل شد و آب و غذا، از ابتدایی‌ترین نیازهای زندگی‌شان به بخشی از معادله جنگ برای خون‌خواران جهان تبدیل شد.
اگر قرار باشد سه سال گذشته را با تاریخ عملیات‌ها، نام سلاح‌ها و تعداد حملات روایت کنیم، چیزی از آنچه بر مردم گذشته دیده نمی‌شود. آن کودکانی در غزه که ثانیه به ثانیه قلبشان لرزید و کفن‌پیچ شده در آغوش مادر شهید شدند، خانه‌هایی که به جز ویرانه اثری از آنها باقی نماند، مادری که دیگر صدای فرزندش را نمی‌شنود، کودکی که دیگر نام پدر را صدا نمی‌زند، پزشکی که در تاریکی و بدون تجهیزات، بالای سر مجروحی ایستاده که شاید دیگر امکان نجاتش وجود نداشته باشد؛ کودکی که به جای کیف مدرسه، چند بطری آب با خود حمل می‌کند.
این، روایت سه سالی است که رژیم غاصب اسرائیل در آن، غزه را به یکی از بزرگ‌ترین صحنه‌های ویرانی انسانی جهان تبدیل کرد و دامنه جنگ‌طلبی و کودک‌کشی‌اش تا لبنان و ایران هم رسید.
غزه؛ جایی که حتی آب هم از جنگ در امان نماند
در غزه، نخستین قربانی فقط انسانی نبود که زیر بمباران جان داد. زندگی روزمره هم مورد هدف خولی‌های زمانه قرار گرفت؛ آب، برق، غذا، سوخت، دارو و سرپناه.
محاصره‌ای که از روزهای نخست جنگ شدت گرفت، بیش از دو میلیون فلسطینی را در شرایطی قرار داد که برای زنده ماندن باید میان نیازهای ابتدایی زندگی دست به انتخاب می‌زدند.آب، شاید ملموس‌ترین تصویر این محاصره باشد. تأسیسات آب‌رسانی و فاضلاب آسیب دیدند، چاه‌ها و کارخانه‌های آب‌شیرین‌کن از مدار خارج شدند و دسترسی مردم به آب سالم بارها مختل شد.
در غزه، صف آب به بخشی از زندگی روزانه تبدیل شد؛ همان‌طور که صف نان، صف غذا و صف دارو.
در کنار در دسترس نبودن آب، سوخت هم یکی دیگر از کمبودهایی بود که در غزه معضل بزرگی است، چون بیمارستان نمی‌تواند دستگاه‌هایش را روشن نگه دارد؛ وقتی دارو و تجهیزات پزشکی نمی‌رسد، یک جراحت کوچک هم می‌تواند مرگبار شود و وقتی راه‌های امدادرسانی به روی مردم بسته می‌شود، حتی رسیدن یک امدادرسانی به مجروح، به مسئله مرگ و زندگی تبدیل می‌شود. غزه در این سه سال بارها در تاریکی فرو رفت؛ تاریکی عدالت و انسانیت که مردم از دست کودک‌کشان، حتی پناهگاه و زندگی در امان نداشتند.
بیمارستان؛ آخرین سنگر زندگی
در این جنگ، همه آدم‌ها این تصور ذهنی را دارند که بیمارستان جایی است که انسان از مرگ به زندگی برمی‌گردد یا می‌تواند پناهگاهی برای کودکان و زنان بی‌گناه باشد اما در غزه، بیمارستان‌ها خود به یکی از نقاط درگیر جنگ تبدیل شدند. مراکز درمانی آسیب دیدند، پزشکان و پرستاران به شهادت رسیدند، تجهیزات پزشکی از بین رفت و بسیاری از بیمارستان‌ها از چرخه خدمت خارج شدند.
مجروحانی که نمیشد در اتاق عمل درمان شوند، گاه در راهروها یا روی زمین مداوا شدند؛ کودکانی که به مراقبت تخصصی نیاز داشتند، در شرایطی قرار گرفتند که حتی ابتدایی‌ترین امکانات درمانی در دسترس نبود.
