وقتی آقای کارگردان، صدای کودکان میناب در جهان شد

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، هوشنگ گلشیری از سیمین دانشور برای شرکت در شب ادبیات ایران در سفارت آلمان دعوت می‌کند. دانشور از او می‌پرسد: قرار است جز شعر و داستان، چه مسئله‌ای را در این مراسم مطرح کنید؟

گلشیری جواب می‌دهد: اعتراض به سانسور در ایران را هم می‌خواهیم مطرح کنیم. اما سیمین دانشور پاسخ می‌دهد: من رخت‌چرک‌هایم را در حیاط همسایه نمی‌شویم و به این برنامه نمی‌آیم.

این خاطره از سیمین دانشور، دقیقاً روایتگر وضعیت این روزهای اهل فرهنگ و هنر در جشنواره‌های خارجی است؛ اینکه چهره‌های این عرصه، به قول سیمین دانشور، تمایلی به شستن رخت‌چرک‌هایشان در حیاط خانه همسایه دارند یا نه؟ اینکه وقتی روی سکو می‌ایستند، دوست دارند دوربینشان را برای نشان دادن ایران به خارجی‌ها کجا بگذارند؟

می‌خواهند تصویری از ملتی مظلوم و ضعیف ارائه دهند یا مردمانی نجیب را به تصویر بکشند که برای استقلال و آزادگی، در برابر سختی‌ها و ظلم خارجی، همچنان زخمی اما سربلند ایستادگی می‌کنند و برای مردمان مقاوم سراسر جهان الهام‌بخش می‌شوند و به آن‌ها درس شجاعت و جسارت می‌دهند؟

همین چند هفته پیش بود که حضور لاله مرزبان در جشنواره ونیز، با بغض عجیب و صحبت‌هایش درباره رنج زنان داخل کشور و سکوتش در برابر جنگ علیه ایران و کشتار کودکان ایرانی، با واکنش‌ها و انتقادهای زیادی همراه شد. اما مدت زیادی از این ماجرا نگذشت که این بار مجید مجیدی، کارگردان سرشناس و بین‌المللی ایرانی، پس از دریافت جایزه در جشنواره خارجی بوسان، وقتی روی سکو ایستاد، خواست دوربینش را در جای متفاوت‌تری بگذارد.

او به‌جای ارائه تصویرِ ملتی قربانی و ضعیف، راوی ظلم خارجی‌ها و مقاومت و قدرت مردم سرزمینش شد و از کودکان میناب گفت که در ساعات اولیه جنگ، مظلومانه به شهادت رسیدند.

این سخنرانی بلافاصله موجی از واکنش‌های کاربران ایرانی را به دنبال داشت؛ بسیاری به‌خاطر این نطق به‌حق آقای مجیدی دست به قلم شدند و زبان به تحسین باز کردند. آن‌ها گفتند که در روزگار لاله مرزبان، امثال مجید مجیدی بلدند چگونه حق‌خواهانه از آبرو و عزت ایران و ایرانی در مجامع بین‌المللی بگویند و به معنای واقعی کلمه، مرزبانی کنند.

یکی از کاربران سخنرانی مجید مجیدی در جشنواره بوسان را نمونه‌ای از دفاع شرافتمندانه از ایران در مجامع بین‌المللی می‌داند. از نگاه او، مجیدی عوض آنکه در برابر ظلم و جنایت‌هایی که علیه مردم ایران اتفاق افتاده سکوت کند، ترجیح داده تا از تریبون یک جشنواره جهانی برای روایت مظلومیت و مقاومت مردم ایران استفاده کند؛ روایتی که به‌جای آب ریختن به آسیاب دشمن، صدای قربانیان جنگ، به‌ویژه کودکان میناب را به گوش جهانیان می‌رساند.

عده دیگری هم معتقدند که بعد از این سخنرانی طوفانی کارگردان ایرانی درباره زورگویی و ستم آمریکایی‌ها علیه ایران حالا او باید منتظر ترور شخصیتی و بایکوت شدن از سمت جشنواره‌های خارجی برای دریافت جایزه‌های بین‌المللی باشد. تاجایی که یکی از اهالی فضای مجازی با بازنشر بخشی از سخنان مجیدی در جشنواره بوسان، به اشاره این کارگردان درباره ۴۸ سال تحریم اقتصادی و دارویی ایران و تسلیم‌نشدن مردم در برابر این فشارها می‌پردازد؛ مردمی که به گفته مجیدی، در برابر حملات وحشیانه هم تسلیم نشده‌اند.

اما نکته قابل تامل اینجا بود که کنار همه نظرات یکسان در راستای تمجید از مجیدی می‌شد واکنش‌ها و تحلیل‌های متفاوت هم پیدا کرد؛ تاجایی که یکی از کاربران شبکه‌های اجتماعی بعد از سخنرانی این کارگردان ایرانی بر این باور است که نحوه صحبت‌ او از اعتماد به نفسش حکایت دارد. اعتمادی که از باور او به حقانیت مواضعش می‌آید، نه از نیاز به تشویق و جایزه.