قیمت لحظهایهمه قیمتها
معلمی که از پله‌های نگاه دیگران گذشت
او سال‌هاست در همان مدرسه‌ای کار می‌کند که روزی دانش‌آموزش بود. راهروهای مدرسه برایش فقط مسیر رفت‌وآمد نیستند؛ هر گوشه‌شان بخشی از گذشته او را در خود نگه داشته است. کودکی که روزی با ویلچر و واکر از همین مسیرها گذشته، حالا برای کودک دیگری از آینده حرف می‌زند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، آن هنگام که در مدرسه استثنایی سروش قدم می‌گذاری، میان رفت‌وآمد دانش‌آموزان و مربیانی که هرکدام قصه‌ای از سال‌های دور با خود آورده‌اند، مردی را می‌بینی که آرام و بی‌هیاهو از راهرو می‌گذرد؛ نه شتابی دارد و نه نیازی به جلب توجه. چرخ‌های ویلچر بخشی از مسیر او را می‌سازند، اما همه داستان او نیستند.
بهنام سلیمانی سال‌هاست در همین مدرسه کار می‌کند؛ جایی که روزگاری خودش دانش‌آموز آن بوده است. کودکی که روزی پشت میزهای این مدرسه درس می‌خواند، حالا پشت میز کارش نشسته و برای کودکانی از همان جنس روزهای کودکی خودش، راه استقلال را روایت می‌کند.
داستان بهنام از یک اتفاق ساده آغاز نشد. هنگام تولد، اکسیژن دیر به او رسید و همین کافی بود تا زندگی مسیر دیگری پیدا کند؛ فلج مغزی یا سی‌پی، از همان روزهای نخست بخشی از زندگی او شد.
اما معلولیت، برای خانواده او فقط نام یک بیماری نبود؛ تغییری بود که تمام خانه را با خود همراه کرد. پدر و مادر باید هر روز بخشی از زندگی‌شان را با برنامه درمان فرزندشان هماهنگ می‌کردند؛ فیزیوتراپی، کاردرمانی، پزشک و مراقبت‌هایی که برای یک کودک دیگر شاید تنها گوشه‌ای از زندگی باشد، برای خانواده‌ای که فرزند دارای معلولیت دارد، به بخشی از تقویم همیشگی روزگار تبدیل می‌شود.
بهنام یک برادر کوچک‌تر دارد؛ برادری که سه سال از او کوچک‌تر است و در سال‌های کودکی، نخستین آینه تفاوت‌هایش شد. وقتی با برادرش بازی می‌کرد، می‌دید او می‌تواند از جایی بالا برود که برای بهنام دشوار است، بدود و کاری انجام دهد که بدن بهنام فرمانش را نمی‌برد.
تفاوت، در سال‌های نخست گاهی خودش را نشان می‌داد؛ اما آدمی به بسیاری از چیزها عادت می‌کند. آنچه روزی بزرگ و غریب به نظر می‌رسد، اگر با آن زندگی کنی، آرام‌آرام به بخشی از روزمرگی بدل می‌شود.
برای بهنام، کودکی در حصار خانه نگذشت. در کوچه بازی می‌کرد، با بچه‌ها همراه می‌شد و زندگی‌اش تا آنجا که می‌توانست شبیه زندگی همسالانش بود.
فقط شهر برای او همیشه همان شهری نبود که برای دیگران بود. یک پله می‌توانست پایان راه باشد؛ پارکی که سرویس بهداشتی مناسب نداشت، مقصد مناسبی نبود و پیش از رفتن به هر جایی باید یک پرسش ساده اما تعیین‌کننده مطرح می‌شد: آیا می‌شود با ویلچر وارد آنجا شد؟
این پرسش بعدها از خانه و مدرسه فراتر رفت و به یکی از دغدغه‌های اصلی زندگی‌اش تبدیل شد؛ شهری که باید برای همه شهروندان ساخته شده باشد، اما هنوز برای برخی، پر از پله و مانع است. مدرسه‌ای که برای او غریبه نبود سال ۱۳۶۸، وقتی بهنام هفت ساله بود، پا به مدرسه‌ای گذاشت که امروز خودش در آن کار می‌کند.
او متولد تیرماه ۱۳۶۲ است و یک سال زودتر از معمول وارد مدرسه شد. مدرسه استثنایی برای او جایی غریب نبود؛ همه بچه‌ها شرایطی نزدیک به شرایط او داشتند و همین شباهت، دیوار تفاوت را کوتاه می‌کرد.
آن سال‌ها تعداد دانش‌آموزان مدارس استثنایی به اندازه امروز نبود. گاهی دختر و پسر کنار یکدیگر در یک کلاس درس می‌خواندند و مدرسه، بیش از آنکه مجموعه‌ای از ساختمان و کلاس باشد، شبیه خانه‌ای بزرگ برای کودکانی بود که هرکدام بخشی از مسیر رشد خود را با دشواری بیشتری طی می‌کردند.
بعدها که به دوره راهنمایی رسید، تعداد دانش‌آموزان بیشتر شد و مدارس تفکیک شدند. امکانات نیز آرام‌آرام گسترش پیدا کرد.
