قیمت لحظهایهمه قیمتها
کودک شیر نخورد؛ موشک خورد!
نوزاد در حال شیر خوردن بود که موشک‌ها در و پنجره خانه را به هم دوختند. کاش غصه فقط همین بود. وقتی امدادگران به پیکرها رسیدند، صحنه عجیبی دیدند؛ نه ممکن بود و نه کسی توانست مادر و شیرخواره را از هم جدا کند...
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، در مسیر بهشت‌زهرا(س) جایی که هنوز فاصله زیادی با آرامستان بزرگ پایتخت دارد، چیزهای زیادی توجه آدم را به خودش جلب می‌کند؛ از مغازه‌ها گرفته تا زمین‌های کشاورزی زرد، نارنجی و سبز. زمین‌هایی که یا محصول برداشت کرده‌اند یا حاصل زحمات چند ماه کشاورزش به بار نشسته و آماده برداشت می‌شود یا تازه روزهای کشت پاییزی را آغاز کرده و ساقه و بوته‌های سبز می‌روند تا قبل از بهار به بار بنشینند.
تماشای شتاب برخی ماشین‌ها برای رسیدن به مقصد و تعدادی دیگر که آرام، خودشان را به سینه‌کش خاکی جاده کشیده‌اند تا از بساطی‌ها خوراکی برای خیرات یا از گل‌فروش‌ها، شاخه گلی برای اموات بخرند هم آدم را سرگرم می‌کند. چیز دیگری هم اما هست که بی‌صدا، توجه آدم را به خودش جلب می‌کند، اما چه چیز؟
چشمانی که تو را می‌بینند... اینجا چیزی هست که تو را با خودش می‌برد.
چشم‌هایی که دوخته می‌شوند به چشم آدم و قبل از آنکه تماشایشان کنی انگار یک دل سیر تماشایت کرده‌اند. خانه قلبت را یافته‌اند و خوش نشسته‌اند یک‌گوشه دنج آن.
از کدام چشم‌ها حرف می‌زنیم؟ در میانه بزرگراه منتهی به بهشت‌زهرا(س) درست طوری که هم آن‌هایی که در مسیر رفت هستند هم دیگرانی که در مسیر برگشت هستند بتوانند ببینند تصویر شهدا را نصب کرده‌اند.
نام شهید، تاریخ تولد و شهادت را هم نوشته‌اند. از شهدای دفاع مقدس اول؛ جنگ هشت‌ساله عراق علیه ایران گرفته یا دو جنگ تحمیلی اخیر آمریکایی -اسرائیلی علیه کشورمان.
هنوز زبان باز نکرده بود! میان تصویرها اما دیدن چهره معصومانه یک کودک، قلب آدم را به درد می‌آورد.
صورتش چنان ملیح، معصوم و دوست‌داشتنی است که دلت را مثل نخ یک بادبادک به دست می‌گیرد و دنبال خودش می‌کشد. کودکی که دیدن چشم‌هایش بهانه نوشتن این مطلب می‌شود.
از خودت می‌پرسی مگر حالا حالا نوبت شیر خوردن، چهار دست‌وپا رفتن او نبود؟ قرار نبود قند کلماتش درست وقتی زبان باز می‌کند برای حرف‌زدن دل همه را ببرد؟
او اینجا چه می‌کند؟ درست وسط مسیر بهشت‌زهرا(س) میان شهدایی که انگار پدرانه، مادرانه حواسشان هست کودک از آن بالا،تاب نخورد و به زمین نیفتد.
اسرائیل او را هم کشت؟ چطور دلش آمد این همه لطافت را از جهان بگیرد؟
کودک شهر ما برای زیر خاک خوابیدن هنوز خیلی نوپا بود! سوختم خاکسترم را باد برد...
موشک‌های آمریکایی -صهیونیستی در دو جنگ تحمیلی اخیر چه داغ‌هایی که روی سینه ما نگذاشتند. خانه‌ها و ساختمان‌هایی که ویران شده‌اند را دوباره از نو و حتی بهتر از قبل می‌توان ساخت اما با آن بدن‌های چاک‌چاک چه باید کرد؟
چگونه می‌توان به نرمی با تنی که زیر آوار کوفته و لِه شده رفتار کرد؟ اصلاً از این به بعد دیگر چطور می‌توان حتی شعر خواند آن هم وقتی می‌شنوی بعضی پیکرها مثل پیکر «ماکان نصیری» و چند دانش‌آموز دبستان شجره طیبه میناب بر اثر اصابت وحشیانه موشک‌ها چنان سوختند که غیب؛ مفقودالاثر شدند.
به خودت که بیایی، می‌بینی مدام این مصرع در ذهنت می‌چرخد: «سوختم، خاکسترم را باد برد...» ما هنوز زنده‌ایم؟
اصلاً بغض پیکر کودکی ده‌ماهه که در حال نوشیدن شیر مادر بوده و ناگهان ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ در نخستین ساعات جنگ دوازده‌روزه؛ موشک‌های دشمن اول او را به سینه مادر دوختند بعد هر دو پیکر چنان سوخت که مادر و شیرخواره را در یک قبر دفن کردند را چطور می‌توان قورت داد؟ ما قبلاً کربلا را در روضه‌ها می‌شنیدیم.
