قیمت لحظهایهمه قیمتها
درد دل خدمتگزاران مدارس؛ از ترمیم حقوق تا سابقه بیمه
مدرسه فقط کلاس، تخته و نیمکت نیست. مدرسه یک ساختمان زنده است؛ ساختمانی که هر روز باید آماده پذیرش صدها دانش‌آموز و کارکنان آموزشی و اداری باشد. بخشی از این آماده‌بودن، نتیجه کار نیروهایی است که معمولاً نامشان در خبرهای آموزشی کمتر شنیده می‌شود.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، هنوز زنگ اول مدرسه نخورده است؛ اما مدرسه از مدت‌ها قبل بیدار شده است. پیش از آنکه دانش‌آموزان از در ورودی عبور کنند، پیش از آنکه صدای معلم‌ها در راهروها بپیچد و کلاس‌ها شکل بگیرند، بخشی از کار مدرسه بی‌سروصدا انجام شده است؛ آماده‌سازی فضای مدرسه، رسیدگی به راهروها و حیاط و آنچه باید برای آغاز یک روز آموزشی مهیا باشد.
در این ساعات، کمتر کسی به نیروهایی فکر می‌کند که پشت این نظم روزمره ایستاده‌اند؛ سرایداران و خدمتگزاران مدارس؛ همان نیروهایی که حضورشان برای دانش‌آموزان و کارکنان عادی به نظر می‌رسد، اما نبودشان خیلی زود خود را نشان می‌دهد. آنها از آن دسته کارکنانی هستند که کارشان زمانی بیشتر دیده می‌شود که انجام نشده باشد.
سرایدار و خدمتگزار مدرسه، هر کدام بخشی از امور روزمره مدرسه را بر عهده دارند و در بسیاری از مدارس، مسئولیت‌هایی فراتر از یک عنوان شغلی ساده بر دوش آنهاست. از آماده‌سازی و نگهداری فضای مدرسه گرفته تا رسیدگی به امور خدماتی و همراهی با مجموعه آموزشی، بخشی از چرخه روزانه مدرسه با حضور این نیروها پیش می‌رود.
وقتی حقوق تا پایان ماه دوام نمی‌آورد در سوی دیگر این تصویر، زندگی شخصی همین نیروها قرار دارد؛ جایی که مسئله دیگر تمیزی راهرو و آماده بودن کلاس نیست، بلکه هزینه‌های خانه، درمان، آموزش فرزندان و خریدهای روزمره است. جمعی از نیروهای خدماتی و سرایدار وزارت آموزش‌وپرورش با ثبت پویشی با عنوان « درخواست رسیدگی به مشکلات شغلی و معیشتی نیروهای خدماتی مدارس » خواستار پیگیری این موضوع شدند.
در متن این پویش آمده است: «صدای کارکنان کم‌درآمد دولت را بشنوید. این روزها مدرسه‌یاران در شرایط سخت اقتصادی و تورم افسارگسیخته، حتی تا پایان ماه قادر به تأمین هزینه‌های ضروری زندگی و خانواده خود نیستند.
حقوقی که باید پشتوانه آرامش و امنیت یک خانواده باشد، در شرایط فعلی گاهی کمتر از ۱۰ روز پاسخ‌گوی هزینه‌های زندگی است. افزایش حقوق سالانه نیز در برابر رشد قیمت کالاها، مسکن، درمان، آموزش و سایر هزینه‌های ضروری، نتوانسته قدرت خرید این قشر را حفظ کند.
از دولت و مجلس انتظار می‌رود صدای کارکنان کم‌درآمد را جدی بشنوند و برای ترمیم حقوق در نیمه دوم سال، حمایت ویژه از حقوق‌های پایین و افزایش قدرت خرید کارکنان، تصمیمی فوری و عملی اتخاذ کنند. سرایداران و خدمتگزاران مدارس، با تلاش و فداکاری زیاد، بار سنگینی از نظام آموزش و پرورش را به دوش می کشند ولی متاسفانه توجه کافی و شایسته ای دریافت نمیکنند.
از مسئولین مربوطه، درخواست رسیدگی هرچه سریعتر به این مشکلات داریم».
شغلی که دیده می‌شود، اما صاحبش کمتر دیده می‌شود مدرسه فقط کلاس، تخته و نیمکت نیست. مدرسه یک ساختمان زنده است؛ ساختمانی که هر روز باید آماده پذیرش صدها دانش‌آموز و کارکنان آموزشی و اداری باشد.
بخشی از این آماده‌بودن، نتیجه کار نیروهایی است که معمولاً نامشان در خبرهای آموزشی کمتر شنیده می‌شود. سرایدار و خدمتگزار مدرسه از آن چهره‌هایی هستند که حضورشان با زندگی مدرسه گره خورده، اما کمتر درباره شرایط شغلی و معیشتی آنان سخن گفته می‌شود.
وقتی مدرسه تمیز، مرتب و آماده است، این وضعیت به بخشی از عادت روزانه تبدیل می‌شود؛ گویی همیشه چنین بوده است. اما پشت این «همیشه آماده بودن»، نیروی انسانی قرار دارد؛ انسانی که خودش نیز خانواده دارد، اجاره می‌پردازد، فرزند دارد، بیمار می‌شود و مانند دیگر کارکنان جامعه با افزایش هزینه‌های زندگی روبه‌رو است.
