قیمت لحظهایهمه قیمتها
تجارت مافیای لاغری با چربی شکم ایرانی‌ها
تب آمپول‌های لاغری، بازار بزرگی برای کاهش وزن ساخته است؛ بازاری که منتقدان از شکل‌گیری منافع تجاری و مافیای لاغری در سایه تبلیغات گسترده و سکوت درباره عوارض آن سخن می‌گویند.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، تغییر سبک زندگی، کاهش فعالیت بدنی و افزایش مصرف غذاهای پرکالری، چاقی و اضافه‌وزن را به یکی از چالش‌های مهم سلامت تبدیل کرده است. در کنار اصلاح تغذیه و افزایش فعالیت بدنی، روش‌های مختلف درمان چاقی نیز مورد توجه قرار گرفته‌اند.
با افزایش شیوع چاقی و اضافه‌وزن، بازار روش‌های کاهش وزن نیز بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است؛ از آمپول‌ها و داروهای لاغری گرفته تا جراحی‌های چاقی. در این میان، این پرسش مطرح است که کدام روش برای کاهش وزن مؤثرتر و ایمن‌تر است و آیا می‌توان داروهای جدید را جایگزین جراحی کرد؟
در همین زمینه، خبرنگار با حامد قلی‌زاده، متخصص جراحی چاقی و بیماری‌های متابولیک و اسلیو معده، درباره مزایا و عوارض آمپول‌های لاغری، جایگاه جراحی چاقی، بازگشت وزن پس از درمان و ضرورت انتخاب روش مناسب متناسب با شرایط هر بیمار به گفت‌وگو نشسته است.
در ادامه مشروح این گفت‌وگو را می‌خوانید:
فارس: با افزایش استقبال از جراحی، داروها و آمپول‌های لاغری، انتخاب روش مناسب برای درمان چاقی باید بر چه اساسی انجام شود؟ قلی‌زاده: در حوزه درمان چاقی مانند بسیاری از حوزه‌های دیگر، افراط و تفریط وجود دارد.
جراحی چاقی یک روش درمانی شناخته‌شده است و سال‌هاست در سراسر دنیا انجام می‌شود، اما نکته مهم این است که باید برای بیمار مناسب و بر اساس اندیکاسیون‌های علمی انجام شود. در سال‌های گذشته، معیارهای انجام جراحی چاقی عمدتاً بر اساس شاخص توده بدنی یا BMI تعیین می‌شد.
برای مثال، در گذشته معمولاً افرادی که شاخص توده بدنی بالاتر از ۴۰ داشتند، کاندید جراحی محسوب می‌شدند و در برخی موارد نیز اگر فرد دچار بیماری‌های همراه مانند دیابت بود، با BMI پایین‌تر امکان انجام جراحی وجود داشت.
چرا معیارهای جراحی چاقی تغییر کرد؟ فارس: چه عاملی باعث شد معیارهای انجام جراحی چاقی در سال‌های اخیر تغییر کند؟
ق لی‌زاده: با گذشت زمان، مطالعات بیشتری درباره عوارض چاقی و هزینه‌هایی که این بیماری به فرد و نظام سلامت تحمیل می‌کند انجام شد. مشخص شد که چاقی صرفاً یک مسئله ظاهری نیست، بلکه می‌تواند زمینه‌ساز مجموعه‌ای از بیماری‌های جدی باشد.
به همین دلیل، در کشورهای مختلف به‌تدریج آستانه شاخص توده بدنی برای انجام جراحی کاهش پیدا کرد. ابتدا جراحی برای افراد با BMI بالاتر از ۴۰ مطرح بود، سپس در افراد دارای بیماری‌های همراه، BMI بالاتر از ۳۵ و در ادامه در شرایط خاص، BMI بالاتر از ۳۰ نیز مورد توجه قرار گرفت.
این تغییرات نتیجه مطالعات و بررسی‌های اقتصادی و پزشکی بود؛ زیرا مشخص شد درمان چاقی می‌تواند از هزینه‌های سنگین ناشی از بیماری‌های متعدد در سال‌های بعد جلوگیری کند.
چاقی چگونه هزینه‌های سنگینی به نظام سلامت تحمیل می‌کند؟ ف ارس: به چه معنا جراحی چاقی می‌تواند از هزینه‌های آینده نظام سلامت جلوگیری کند؟
ق لی‌زاده: فرض کنید فردی در سنین جوانی دچار چاقی شدید است. اگر این فرد درمان نشود، ممکن است به مرور زمان با دیابت، افزایش چربی خون، فشار خون بالا، بیماری‌های قلبی، مشکلات مفصلی و بسیاری از بیماری‌های دیگر مواجه شود.
در چنین شرایطی، نظام سلامت باید برای سال‌ها هزینه دارو، درمان دیابت، کنترل فشار خون، درمان بیماری‌های قلبی، آنژیوگرافی و آنژیوپلاستی و در ادامه حتی درمان مشکلات مفصلی و مراقبت‌های طولانی‌مدت را پرداخت کند. بنابراین، در بسیاری از مطالعات مشخص شده است که درمان به‌موقع چاقی می‌تواند علاوه بر بهبود کیفیت زندگی فرد، از تحمیل هزینه‌های سنگین به نظام سلامت در آینده جلوگیری کند.
