فرار موقت ژسوس از بحران رونالدو

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، تیم ملی فوتبال پرتغال پس از جدایی کریستیانو رونالدو از اردوی این تیم نه‌ تنها دچار بحران نشد، بلکه با هدایت ژرژ ژسوس در سه مسابقه متوالی به پیروزی رسید و نمایشی ارائه کرد که توجه‌ها را بیش از هر بازیکنی به سمت سرمربی جدید این تیم معطوف کرده است. پرتغال برای نخستین بار پس از ترک اردوی توسط رونالدو در ورزشگاه دراگائو پورتو به میدان رفت؛ آن هم مقابل نروژ، تیمی قدرتمند که در جام جهانی 2026 از پرتغال پیش افتاده بود و در مقطع فعلی نیز یکی از تیم‌های مدعی محسوب می‌شود.

انتظار می‌رفت غیبت رونالدو به یکی از محورهای اصلی فضای ورزشگاه تبدیل شود اما واکنش هواداران چیز دیگری بود. تماشاگران دراگائو در طول مسابقه به شکل مداوم پرتغال را تشویق کردند و زمانی که فرانسیسکو کونسیسائو اخراج شد و تیم ژسوس مجبور شد برای حفظ برتری خود با یک بازیکن کمتر بازی کند، حمایت آنها حتی بیشتر شد.

در واقع، در طول مسابقه خبری از اعتراض گسترده به غیبت رونالدو نبود. این واکنش را نمی‌توان صرفاً به میزبانی پورتو نسبت داد.

هواداران آنچه را در زمین می‌دیدند، تشویق می‌کردند؛ تیمی که پس از جدایی رونالدو، منسجم‌تر و پویاتر به نظر می‌رسید و بازیکنان بیشتری در جریان بازی نقش داشتند. سه مسابقه برای نتیجه‌گیری قطعی درباره پرتغالِ بدون رونالدو کافی نیست.

با این حال، این نخستین بار است که تیم ملی این کشور در سال‌های اخیر فرصت پیدا کرده بدون ستاره 41 ساله خود چند مسابقه متوالی را تجربه کند. پرتغال در همین مدت در بالاترین سطح لیگ ملت‌های اروپا مقابل نروژ، دانمارک و بار دیگر نروژ به میدان رفته و هر سه مسابقه را با پیروزی پشت‌سر گذاشته است.

یکی از مهمترین تغییرات در خط حمله، استفاده بیشتر از گونچالو راموس در نقش مهاجم مرکزی بوده است. راموس در هر سه مسابقه اخیر گلزنی کرده و در دیدار خارج از خانه مقابل نروژ حتی دو بار دروازه حریف را باز کرد که یکی از گل‌هایش به دلیل آفساید مردود اعلام شد.

تفاوت راموس با رونالدو فقط در جایگاه او در ترکیب نیست. مهاجم پرتغالی در خارج از محوطه جریمه نیز تحرک زیادی دارد، فضا ایجاد می‌کند و به هم‌تیمی‌هایش اجازه می‌دهد بیشتر در جریان حملات قرار بگیرند.

گل او مقابل دانمارک نمونه‌ای روشن از این ویژگی بود؛ راموس ابتدا در میانه زمین به هم‌تیمی خود پاس داد، سپس با سرعت به سمت محوطه جریمه حرکت کرد و همان حمله را با ضربه‌ای دقیق به گل تبدیل کرد. در کنار راموس، ژائو فلیکس نیز یکی از بازیکنانی بوده که از تغییر شرایط بیشترین بهره را برده است.

فلیکس در دو مسابقه برابر نروژ در ترکیب اصلی قرار گرفت؛ در بازی رفت گل زد و در دیدار برگشت پاس گل راموس را ارسال کرد. او مقابل دانمارک نیز پس از ورود به زمین از روی نیمکت در یک ضدحمله گلزنی کرد اما پشت این تغییرات، نامی قرار دارد که بیش از همه سزاوار توجه است: ژرژ ژسوس.

سرمربی پرتغال درست در زمانی مسئولیت تیم را بر عهده گرفته که ماجرای جدایی رونالدو فضای فوتبال این کشور را تحت تأثیر قرار داده بود. اگر پرتغال بلافاصله پس از این اتفاق دچار افت می‌شد، طبیعی بود که ژسوس نیز با موجی از انتقادها روبرو شود.

او با این حال، در شرایطی دشوار تیمش را آماده کرد و پاسخ خود را در زمین مسابقه داد. پرتغال نه‌ تنها نتیجه گرفت، بلکه در مدت کوتاهی نشانه‌هایی از یک تیم منسجم و متنوع را به نمایش گذاشت.

نکته مهم این است که فاصله میان آخرین مسابقه‌ای که رونالدو در آن حضور داشت و اولین دیدار بدون او تنها سه روز بود. بنابراین نمی‌توان تغییرات اخیر را به یک روند طولانی تمرینی نسبت داد.

این تحول همچنین با عملکرد تیم ملی فوتبال پرتغال در جام جهانی قبلی تحت هدایت روبرتو مارتینس مقایسه شده است؛ تیمی که با وجود حضور رونالدو در تمامی مسابقات، نتوانست ترکیب مناسبی میان سبک بازی و نتیجه ایجاد کند. ژسوس نیز مانند مارتینس برای رونالدو احترام زیادی قائل است و نمی‌توان نقش تاریخی این بازیکن در فوتبال پرتغال را نادیده گرفت اما شرایط فعلی نشان می‌دهد تیم ملی می‌تواند با ساختاری متفاوت نیز موفق باشد.

رونالدو اکنون از اردوی پرتغال جدا شده و گفته است در آینده درباره اتفاقات رخ‌ داده صحبت خواهد کرد. در همین حال، تیم ملی کشورش مسیر دیگری را طی می‌کند؛ مسیری که ژسوس در مرکز آن قرار دارد.

لیگ ملت‌ها نیز برای رونالدو اهمیت ویژه‌ای دارد. او در سال‌های 2019 و 2025 با پرتغال قهرمان این رقابت‌ها شد.

حالا دوره جدید مسابقات برای پرتغال در شرایطی آغاز شده که آینده حضور رونالدو در تیم ملی همچنان مشخص نیست. در چنین شرایطی، شاید بزرگ‌ترین برنده اتفاقات اخیر نه راموس باشد و نه فلیکس؛ بلکه ژسوس است.

او از دل بحرانی که می‌توانست موقعیتش را متزلزل کند، تیمی ساخته که خیلی زود نتیجه گرفته و مهمتر از آن، هواداران را دوباره با خود همراه کرده است. اینکه این روند تا پایان لیگ ملت‌ها ادامه پیدا کند، هنوز مشخص نیست اما ژسوس نخستین پاسخ خود را به یکی از بزرگ‌ترین بحران‌های فوتبال پرتغال به بهترین شکل ممکن داده است.