نباید اجازه داد در جریان المپیک پناهندگان عنوان «پناهنده» به جای هویت اصلی «ورزشکار» قرار گیرد.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، برگزاری اردوی تیم المپیک پناهندگان در کنیا، در آستانه بازی‌های المپیک جوانان داکار 2026، بار دیگر موضوع حضور ورزشکاران پناهنده در ساختار المپیک را به یکی از بحث‌های مهم جنبش المپیک تبدیل کرده است.
تشکیل تیم پناهندگان در سال 2016، اقدامی انسانی برای جلوگیری از حذف ورزشکارانی بود که به دلیل جنگ، ناامنی یا مهاجرت اجباری، امکان نمایندگی کشور خود را از دست داده بودند. این تیم در المپیک‌های توکیو و پاریس نیز حضور داشت و اکنون برای نخستین‌بار به سطح بازی‌های المپیک جوانان رسیده است.
بدون تردید، این سیاست برای بسیاری از ورزشکاران یک فرصت است؛ فرصتی برای ادامه فعالیت حرفه‌ای، حفظ ارتباط با ورزش قهرمانی و حضور در مهم‌ترین رویدادهای ورزشی جهان. اما با گسترش این طرح، یک پرسش اساسی مطرح می‌شود: آیا این راهکار همچنان یک حمایت موقت است یا به تدریج به یک ساختار دائمی تبدیل خواهد شد؟
نقد اصلی به IOC
نقد اصلی متوجه اصل حمایت از ورزشکاران پناهنده نیست؛ بلکه درباره آینده این سیاست است. کمیته بین‌المللی المپیک باید روشن کند ورزشکار پس از حضور در تیم پناهندگان چه مسیری خواهد داشت؛ بازگشت به کشور مبدأ، پیوستن به نظام ورزشی کشور میزبان یا بازگشت به ساختار یک کمیته ملی المپیک؟
این پرسش درباره ورزشکاران جوان اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا هویت ورزشی و مسیر حرفه‌ای آنان هنوز در حال شکل‌گیری است. نباید اجازه داد عنوان «پناهنده» به جای هویت اصلی آنان یعنی «ورزشکار» قرار گیرد.
از سوی دیگر، هر ورزشکار بخشی از سرمایه انسانی ورزش کشور خود است که سال‌ها برای پرورش او هزینه شده است. مهاجرت اجباری نباید لزوماً به معنای قطع کامل ارتباط او با ریشه‌های ورزشی‌اش باشد.
تیم پناهندگان؛ پل، نه مقصد
کمیته بین‌المللی المپیک می‌تواند همچنان از ورزشکارانی که امکان نمایندگی کشورشان را ندارند حمایت کند، اما این حمایت باید همراه با یک چشم‌انداز خروج و آینده‌سازی باشد.
موفقیت این سیاست تنها با تعداد ورزشکاران یا مدال‌ها سنجیده نمی‌شود؛ بلکه باید دید این ورزشکاران پس از پایان دوره پناهندگی و حتی پس از دوران قهرمانی، چه مسیری خواهند داشت.
تیم پناهندگان می‌تواند یک اقدام ارزشمند انسانی باشد؛ به شرط آنکه پناهگاهی برای امروز و پلی به سوی آینده باشد، نه مقصدی دائمی برای ورزشکارانی که قربانی شرایط سیاسی و اجتماعی شده‌اند.
نویسنده: سید علیرضا محسنی
