حضور جوجیتسو در بازی‌های آسیایی 2026 با تداوم ناکامی این رشته همراه بود.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، بدون شک، جوجیتسو یکی از رشته‌های ناکام ورزش ایران در بازی‌های آسیایی 2026 آیچی ـ ناگویا بود؛ ناکامی‌ای که بار دیگر نشان داد این رشته همچنان به روند نزولی سال‌های اخیر خود ادامه می‌دهد.
جوجیتسوی ایران در شرایطی در بازی‌های آسیایی ناگویا حاضر شد که در ابتدا قرار بود با دو نماینده در بخش مردان و دو نماینده در بخش زنان در این رویداد شرکت کند، اما حواشی مربوط به عدم حضور ورزشکاران مرد این رشته در فرآیند نمونه‌گیری تست دوپینگ از سوی ستاد ملی مبارزه با دوپینگ (نادو) پیش از بازی‌های آسیایی، در نهایت به عدم اعزام یکی از این ورزشکاران انجامید.
در این مسابقات، مسئولان انجمن جوجیتسو تصمیم گرفتند شهرزاد خوشنودزاده و نسیم محمدی را در وزن 63- کیلوگرم به میدان بفرستند؛ تصمیمی که از همان ابتدا پرسش‌هایی را درباره نحوه انتخاب و اعزام ورزشکاران ایجاد کرد.
در نهایت، هر دو نماینده ایران در همان دور نخست مقابل حریفانی از ژاپن و کره‌جنوبی شکست خوردند و از دور مسابقات کنار رفتند. نکته قابل توجه اینکه هر دو حریف نمایندگان ایران نیز در دومین مسابقه خود شکست خوردند؛ موضوعی که در کنار حذف زودهنگام ملی‌پوشان، پرسش‌هایی را درباره سطح آمادگی و توان رقابتی جوجیتسوی ایران مطرح می‌کند.
در بخش مردان نیز پوریا طاهرخانی، با وجود قرعه‌ای که در وزن 94 کیلوگرم مناسب به نظر می‌رسید، پس از کسب سه پیروزی مقابل نمایندگان افغانستان، قزاقستان و فیلیپین و تحمل دو شکست برابر نمایندگان کره‌جنوبی، بدون کسب مدال به کار خود در این رقابت‌ها پایان داد.
پس از پایان مسابقات و در شرایطی که انتقادات زیادی نسبت به عملکرد فنی این رشته مطرح بود، خبر مثبت شدن نمونه دوپینگ یکی از ورزشکاران جوجیتسو در ژاپن منتشر شد و در نهایت با واکنش دکتر رضا سعیدی، قائم‌مقام دبیرکل نادو ایران، همراه بود.
سعیدی در این خصوص گفت: «بر اساس اطلاعات موجود، پس از نمونه‌گیری آژانس مبارزه با دوپینگ ژاپن، درباره نمونه این ورزشکار یافته غیرطبیعی آزمایشگاهی (Adverse Analytical Finding – AAF) گزارش شده است. یافته غیرطبیعی آزمایشگاهی به‌تنهایی به معنای صدور حکم قطعی مبنی بر نقض مقررات مبارزه با دوپینگ یا اعمال محرومیت نیست و موضوع باید مطابق مقررات مربوط و از سوی مرجع صلاحیت‌دار رسیدگی شود.»
مجموع این اتفاقات، حواشی و روند ناامیدکننده جوجیتسوی ایران نشان می‌دهد که این رشته حتی پس از استقلال نیز نتوانسته است مسیر مشخصی برای پیشرفت ترسیم کند. حاصل این روند و برنامه‌ریزی، ناکامی در سه دوره اخیر بازی‌های آسیایی بدون کمترین پیشرفتی بوده است؛ ناکامی‌هایی که در کنار مشکلات مدیریتی و نبود نشانه‌های روشن از شکل‌گیری یک ساختار حرفه‌ای، نگرانی‌ها درباره آینده این رشته را افزایش می‌دهد.
طبیعتاً ورزشکاران جوجیتسو در بازی‌های آسیایی عملکرد موفقی نداشتند، اما پرسش اصلی اینجاست که در طول چهار سال گذشته چه برنامه‌ای برای آماده‌سازی و تدارکات ملی‌پوشان در نظر گرفته شده بود که حالا انتظار کسب نتیجه از آنها وجود داشته باشد؟
انجمن جوجیتسو تا سال‌های گذشته زیر نظر فدراسیون جودو، کاراته و سپس فدراسیون انجمن‌های ورزشی فعالیت می‌کرد و پس از ناکامی در بازی‌های آسیایی و رقابت‌های آسیایی و جهانی، یکی از دلایل مطرح‌شده برای این نتایج، نبود توجه کافی از سوی فدراسیون‌های بالادستی و عدم استقلال مالی و مدیریتی بود. با این حال، در دو سال و نیم اخیر و پس از استقلال نیز هنوز نشانه‌های روشنی از شکل‌گیری یک ساختار حرفه‌ای و برنامه‌ریزی منسجم در این انجمن دیده نمی‌شود.
این وضعیت، پرسش‌هایی جدی درباره توان مدیریتی انجمن ایجاد می‌کند؛ به‌ویژه آنکه جوجیتسو برخلاف برخی انجمن‌های مستقل دیگر، از جمله کوراش و موی‌تای، هنوز نتوانسته است از استقلال خود برای ایجاد تحول در ساختار و عملکرد فنی بهره بگیرد.
انتخاب کادرفنی تیم‌های ملی برای بازی‌های آسیایی نیز یکی از مواردی است که پرسش‌هایی جدی درباره شیوه مدیریت این انجمن ایجاد می‌کند. مهران ستار در شرایطی به‌عنوان سرمربی تیم ملی جوجیتسو انتخاب شد که تا کمتر از یک سال پیش، خود به عنوان ورزشکار در ترکیب تیم ملی حضور داشت و در بازی‌های کشورهای اسلامی نیز توفیقی در کسب مدال نداشت.
اینکه فردی با چنین فاصله زمانی کوتاهی از دوران ورزشکاری، بدون آنکه فرآیند انتخاب و معیارهای فنی این انتصاب به‌روشنی مشخص باشد، به‌یک‌باره هدایت تیم ملی را بر عهده بگیرد، پرسش‌هایی بیشتری درباره عدم برنامه‌ریزی انجمن برای انتخاب‌های فنی خود ایجاد می‌کند. چنین تصمیمی نه تنها نیازمند توجیه فنی و مدیریتی است، بلکه می‌تواند بر مسیر حرفه‌ای خود مربی نیز تأثیر بگذارد.
در واقع، مسئله صرفاً یک نتیجه ضعیف نیست؛ بلکه نحوه تصمیم‌گیری درباره یکی از مهم‌ترین مسئولیت‌های فنی تیم ملی است که نیاز به پاسخ‌گویی دارد.
در بخش زنان، وضعیت از این هم پرسش‌برانگیزتر است؛ چراکه هدایت تیم ملی بر عهده فرزانه جعفرزادگان، نایب‌رئیس انجمن، قرار دارد. در سوابق سرمربی تیم بانوان نایب‌رئیسی هیئت ورزش‌های روستایی و بازی‌های بومی و محلی استان تهران دیده می‌شود.
با توجه به این سوابق، این پرسش مطرح است که مسئولان انجمن بر چه مبنای تخصصی و با چه معیارهای فنی، هدایت تیم ملی جوجیتسو را به نایب‌رئیس خود سپرده‌اند؟ این انتخاب به‌ویژه از آن جهت نیازمند توضیح است که در چنین سطحی از رقابت، انتظار می‌رود انتخاب سرمربی بر اساس دانش تخصصی، تجربه فنی و سابقه مربیگری مرتبط با رشته صورت بگیرد؛ معیارهایی که باید درباره نحوه احراز آنها در این انتصاب شفاف‌سازی شود.
وقتی سوابق مربیگری برخی ملی‌پوشان از سرمربی تیم ملی قوی‌تر است، این پرسش جدی مطرح می‌شود که معیارهای تخصصی انتخاب کادرفنی چه بوده است؟
مجموع اتفاقات و نتایج جوجیتسوی ایران در سال‌های اخیر، از مشکلات ساختاری و مدیریتی حکایت دارد که حتی استقلال انجمن نیز نتوانسته است آنها را برطرف کند. جوجیتسو برای خروج از این بن‌بست به اصلاحات جدی مدیریتی و فنی نیاز دارد؛ اصلاحاتی که بدون تغییر رویکرد مسئولان، بعید است بتوان به تحقق آنها و بهبود آینده این رشته امیدوار بود.
