تصمیم وزارت ورزش برای عدم انتخاب سرپرست را می‌توان بازگشتی شجاعانه برای اصلاح یک طرح شکست خورده دانست.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، در شرایطی که فرآیند ثبت‌نام از نامزدهای انتخابات ریاست برخی فدراسیون‌های ورزشی در حال انجام است، عدم انتخاب سرپرست برای این فدراسیون‌ها و ادامه فعالیت رؤسای فعلی، پرسش‌هایی را درباره تغییر رویه وزارت ورزش و جوانان ایجاد کرد. اینکه چرا این وزارتخانه برخلاف روال چند وقت گذشته، برای فدراسیون‌هایی که دوره ریاست روسای آنها به پایان رسیده یا در آستانه پایان است، سرپرست انتخاب نکرده و اجازه داده روند انتخاباتی در شرایط عادی دنبال شود.
این موضوع به تغییر سیاست وزارت ورزش و جوانان برمی‌گردد که برخلاف چند وقت اخیر تصمیم گرفته دیگر برای فدراسیون‌ها سرپرست انتخاب نکند و طبق روال عادی کار را پیش ببرد.
این تصمیم وزارت ورزش و جوانان را می‌توان گامی در جهت اصلاح روندی دانست که در سال‌های گذشته همواره با انتقادهای فراوانی همراه بوده است. بسیاری از کارشناسان معتقد بودند دوران سرپرستی نه تنها کمکی به بهبود شرایط فدراسیون‌ها نمی‌کند، بلکه در مواردی با توجه به توقف چندماهه در برنامه‌ها و فعالیت‌های فدراسیون به آفتی تبدیل می‌شود.
اتفاقات و حواشی رخ داده در دوران سرپرستی برخی فدراسیون‌ها به خوبی نشان داد که این شیوه اداره می‌تواند چه تبعاتی به همراه داشته باشد.
در این سال‌ها شاهد بودیم که دوران سرپرستی برای برخی از سرپرستان به فرصتی مطلوب تبدیل شده بود و آنها تمام تلاش خود را به کار می‌گرفتند تا با طولانی‌تر شدن فرآیند برگزاری انتخابات، مدت بیشتری در جایگاه سرپرستی باقی بمانند. از سوی دیگر، برخی تصمیمات فنی و مالی اتخاذ شده در این دوره نیز تبعاتی به همراه داشت که حتی پس از برگزاری انتخابات و انتخاب رئیس جدید، آثار آن همچنان گریبان‌گیر فدراسیون‌ها و حتی وزارت ورزش و جوانان بود.
در واقع، گاهی رئیس جدید فدراسیون در شرایطی مسئولیت را تحویل می‌گرفت که باید بخش قابل توجهی از زمان و انرژی خود را صرف جبران تبعات تصمیمات دوره سرپرستی می‌کرد.
موافقان انتخاب سرپرست برای فدراسیون‌ها نیز استدلال مشخصی داشتند. مهم‌ترین نکته‌ای که آنها مطرح می‌کردند، جلوگیری از اعمال نفوذ رئیس فعلی و مهندسی انتخابات از سوی او بود.
با این حال، همین مسئله نیز با چالش‌ها و تناقض‌هایی همراه بود. منتقدان این رویکرد معتقد بودند انتخاب سرپرست نیز می‌توانست به ایجاد اتهاماتی علیه وزارت ورزش منجر شود؛ از جمله اینکه این وزارتخانه با کنار گذاشتن رئیس فعلی، به دنبال فراهم کردن زمینه برای حضور فرد موردنظر خود در انتخابات است.
به این ترتیب، انتخاب سرپرست نیز لزوماً به معنای برگزاری انتخاباتی بدون حاشیه و ابهام نبود.
در نهایت، با در نظر گرفتن مجموع این شرایط، می‌توان تصمیم جدید وزارت ورزش و جوانان و پایان یک طرح شکست خورده را گامی مثبت و شجاعانه در مسیر اصلاح شیوه انتخابات فدراسیون‌ها و پذیرفتن اشتباهات دانست. تجربه سال‌های گذشته نشان داده که دوران سرپرستی در بسیاری از موارد نه تنها دستاورد مثبتی برای فدراسیون‌ها نداشته، بلکه به ایجاد وقفه در برنامه‌ها و شکل‌گیری حواشی و مشکلات جدید منجر شده است.
با این حال، اتخاذ این تصمیم تنها نقطه آغاز مسیر اصلاح است و حالا وظیفه مهم وزارت ورزش، فراهم کردن بستر لازم برای برگزاری منظم و به موقع انتخابات از 120 روز پیش از پایان دوره ریاست رؤسای فدراسیون‌هاست. اجرای دقیق این برنامه، در کنار تضمین سلامت و شفافیت فرآیند انتخابات، می‌تواند هم به تعیین تکلیف به موقع مدیریت فدراسیون‌ها کمک کند و هم مانع از ایجاد وقفه در برنامه‌های فنی و اجرایی آنها شود.
در چنین شرایطی، دیگر نیازی به دوره‌های طولانی سرپرستی نخواهد بود و فدراسیون‌ها می‌توانند بدون بلاتکلیفی مدیریتی، مسیر برنامه‌های خود را دنبال کنند.
