شاعر آیینی پاکدشت، شعر آیینی را جریانی زنده و ریشهدار در فرهنگ ایرانی – اسلامی دانست که با مفاهیم عمیق انسانی، اخلاقی و معنوی پیوند خورده و گستره آن بسیار فراتر از سوگسرودههاست.
محمد حمیدزاده ملقب به «دلسوز»، شاعر آیینی و از چهرههای فعال در حوزه ادبیات دینی، ضمن مصاحبه با خبرنگار خبرگزاری «۶۰ ثانیه» تأکید کرد که نباید شعر آیینی را صرفاً در قالب مرثیهسرایی محدود کرد. وی شعر آیینی را جریانی زنده و ریشهدار در فرهنگ ایرانی – اسلامی دانست که با مفاهیم عمیق انسانی، اخلاقی و معنوی پیوند خورده و گستره آن بسیار فراتر از سوگسرودههاست.
حمیدزاده افزود: میان شعر عاشقانه و آیینی فاصلهای جدی وجود ندارد، چراکه هر دو از یک سرچشمه مشترک یعنی فطرت الهی انسان نشأت میگیرند. گاهی آنچه در ظاهر عشق زمینی خوانده میشود، در عمق خود اشارهای به عشق حقیقی و معرفت الهی دارد و همین پیوستگی، شعر را از سطح کلمات فراتر میبرد و به تجربهای درونی و معنوی تبدیل میکند.
این شاعر آیینی با اشاره به نقش احساس در ماندگاری اثر ادبی تصریح کرد: هر شعری که از دل برآید و با صداقت عاطفی همراه باشد، بدون نیاز به آرایههای پیچیده در ذهن و دل مخاطب مینشیند. تجربه شخصی من نشان داده که لحظات الهام واقعی، زمانی رخ میدهد که شاعر در یک حالت آرامش، تمرکز و اتصال درونی قرار دارد و واژهها بدون تکلف شکل میگیرند.
حمیدزاده در مرور بخشی از آثار خود گفت: در برخی سرودهها تلاش کردهام مفهوم عشق را به زبان ساده اما عمیق بیان کنم؛ از جمله در ابیاتی که میگوید «عشق یعنی شور و حال عاشقی / عشق یعنی در جدال عاشقی / عشق یعنی چشمه جوشان دل…» که در واقع تلاشی برای تصویرسازی از عشق در ابعاد مختلف انسانی، عاطفی و معنوی است.
وی ادامه داد: شعر آیینی زمانی اثرگذارتر میشود که شاعر بتواند میان تجربه شخصی، باور دینی و زبان ادبی پیوند برقرار کند. در این صورت، شعر تنها یک متن ادبی نیست، بلکه حامل پیام و احساس مشترک میان شاعر و مخاطب خواهد بود.
این شاعر آیینی با اشاره به جایگاه الگوهای ادبی در مسیر شاعری خود خاطرنشان کرد: مطالعه آثار بزرگان شعر آیینی همچون استاد سید حسن حسینی و دیگر شاعران متعهد، نقش مهمی در شکلگیری نگاه ادبی من داشته و تلاش کردهام در مسیر شعر، هم به محتوا و هم به صداقت بیان توجه ویژه داشته باشم.
وی با بیان اینکه مسیر شاعری از دوران نوجوانی در زندگی او شکل گرفته است، افزود: علاقه به نوشتن و سرودن از همان سالهای ابتدایی در من وجود داشت، اما این مسیر در طول زمان با تجربه، مطالعه و ارتباط با فضای معنوی شعر آیینی پختهتر شد و به شکل جدیتری ادامه پیدا کرد.
حمیدزاده در ادامه با تأکید بر نقش ایمان و ارتباط قلبی با اهلبیت(ع) در آثار خود تصریح کرد: بخش قابل توجهی از الهامهای شعری من در لحظاتی شکل گرفته که در فضای معنوی و با یاد اهلبیت(ع) همراه بودهام و همین ارتباط معنوی، به شعر جهت و عمق بیشتری داده است.
وی همچنین با اشاره به تأثیر خانواده در شکلگیری شخصیت ادبی خود گفت: رشد در فضای مذهبی و آشنا شدن از کودکی با مفاهیم قرآنی و سیره اهلبیت(ع)، زمینهای فراهم کرد تا نگاه من به شعر صرفاً هنری نباشد، بلکه آن را به عنوان مسیری برای بیان باورهای دینی و انسانی دنبال کنم.
این شاعر آیینی در پایان خاطرنشان کرد: شعر آیینی اگر با صداقت، باور و تجربه درونی همراه باشد، میتواند فراتر از زمان و مکان اثر بگذارد و در ذهن و دل مخاطب ماندگار شود؛ چراکه زبان شعر در چنین حالتی، زبان دل و حقیقت است.
منبع: خبرگزاری «۶۰ ثانیه» (برگرفته از تسنیم)
