مطالبه‌گری اصیل، فریاد رسای حقوق مردم در برابر هیچ مصلحتی کوتاه نمی‌آید

مطالبه‌گری واقعی، ایستادن در سنگر منافع ملت و دفاع از حقوق آنان است؛ رسالتی که نباید با رویکرد صرفاً تبلیغاتی برخی مدیران و دستگاه‌ها، رنگ ببازد.

عباس نورزائی، فعال سیاسی و اجتماعی، در یادداشتی تاکید کرد که مطالبه‌گری واقعی یعنی ایستادن قاطعانه پشت منافع مردم و دفاع از حقوق و مظلومیت آنان. وی افزود که این رسالت ارزشمند، گاهی برای برخی مدیران و دستگاه‌ها که رسانه را صرفاً ابزاری برای تبلیغ عملکرد خود می‌پندارند، سنگین و ناخوشایند است.

به گزارش «۶۰ ثانیه»، یک رسانه و مطالبه‌گر اصیل، نباید به روابط‌عمومی مدیران یا ابزاری برای تسویه‌حساب‌های سیاسی و جناحی تبدیل شود. رسالت واقعی آنان، مشاهده عینی واقعیت‌ها، شنیدن صادقانه صدای مردم و پیگیری حقوقی است که ممکن است در پیچ‌وخم بوروکراسی، بی‌توجهی، ترک‌فعل یا سوءمدیریت دستگاه‌ها نادیده گرفته شود.

مطالبه‌گری اصیل با هیاهو، جنجال‌آفرینی و تخریب تفاوت اساسی دارد. مطالبه‌گر واقعی، پیش از سخن گفتن تحقیق می‌کند، پیش از اتهام زدن سند جمع‌آوری می‌نماید و قبل از قضاوت، جانب انصاف را رعایت می‌کند. او باید پژوهش‌محور، مستند و آگاه باشد و در برابر فساد، تضییع و چپاول اموال عمومی، و همچنین نارسایی‌ها و ترک‌فعل‌های مسئولان و دستگاه‌ها، سکوت نکند.

یکی از مهم‌ترین ویژگی‌های مطالبه‌گری اصیل، استقلال آن از وابستگی‌های شخصی، قومی، مذهبی، جغرافیایی و جناحی است. مطالبه‌گر واقعی، در برابر فرد خاطی صرفاً به دلیل هم‌دینی، هم‌مذهبی، هم‌قومی، هم‌محلی یا هم‌جناحی بودن، کوتاه نمی‌آید. اگر تخلفی رخ داده باشد، حق مردم نباید قربانی ملاحظات و تعصبات شود.

در عین حال، مطالبه‌گری به معنای بی‌احترامی و هتک حرمت نیست. می‌توان در برابر یک تصمیم اشتباه محکم ایستاد، اما شأن انسانی و قانونی افراد را نیز حفظ کرد. می‌توان عملکرد یک دستگاه را نقد کرد، بدون آن‌که همه کارکنان آن مجموعه را متهم ساخت. می‌توان از فساد سخن گفت، اما بدون سند و مدرک کسی را مجرم معرفی نکرد. مرز میان مطالبه‌گری و تخریب، همان مرز انصاف، اخلاق و استناد است.

در این میان، دو توصیه ضروری وجود دارد: توصیه نخست به مطالبه‌گران و رسانه‌های متعهد این است: مقاومت کنید.

ممکن است مطالبه‌گری هزینه داشته باشد؛ ممکن است فشار، تخریب، بی‌مهری و حتی برچسب‌زنی به دنبال داشته باشد. اما اگر مسیر بر پایه تحقیق، سند، اخلاق و منافع مردم باشد، نباید از مطالبه حق عقب‌نشینی کرد. رسانه‌ای که صدای مردم را به گوش مسئولان می‌رساند، ممکن است همیشه مورد تشویق قرار نگیرد؛ اما رسالت رسانه‌داری، جلب رضایت صاحبان قدرت نیست. توصیه دوم به مدیران و مسئولان است: مطالبه و نقد را دشمنی تلقی نکنید.

هر صدای منتقدی، صدای مخالف نیست و هر رسانه‌ای که ضعف‌ها را مطرح می‌کند، دشمن توسعه و پیشرفت نیست. گاه یک مطالبه مستند و منصفانه می‌تواند از ده‌ها گزارش تبلیغاتی برای اصلاح امور مفیدتر باشد. مدیران باید به جای جست‌وجوی انگیزه‌های پنهان مطالبه‌گر، ابتدا به اصل مسئله پاسخ دهند. اگر کوتاهی و ترک‌فعلی صورت گرفته، آن را جبران کنند و اگر مطالبه‌ای نادرست است، با استدلال و سند افکار عمومی را قانع سازند.

مطالبه‌گری واقعی، میدان جنگ با مدیران نیست؛ میدان دفاع از حقوق مردم است. نه باید به ابزاری برای تبلیغ مسئولان تبدیل شود و نه به تریبونی برای نفرت‌پراکنی و تسویه‌حساب. مطالبه‌گر واقعی در برابر فساد می‌ایستد، از حق مردم دفاع می‌کند، انصاف را کنار نمی‌گذارد و حتی زمانی که ایستادن هزینه دارد، حقیقت را معامله نمی‌کند.