جادوی چت‌بات در گوش ترامپ

به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، تقریباً دیگر بر کسی پوشیده نیست که دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور آمریکا، به محتوای بی‌ارزش تولیدشده با هوش مصنوعی اعتیاد دارد. به نظر می‌رسد عشق او به هوش‌مصنوعی از مرحله سرگرمی گذشته و به اتاق مشاوره رسیده است.

اتاقی که اگر طبق گزارش جدید مجله تایم قضاوت کنیم، یک عضو جدید هم دارد: چت‌بات ایلان ماسک، همان که تیر ۱۴۰۴ خودش را «مکاهیتلر» معرفی کرد و بعد شرکتش رسماً برای رفتار آن عذرخواهی کرد. نشست محرمانه دسامبر ۲۰۲۵: گپ‌وگفت با چت‌بات درباره ونزوئلا ​بر اساس گزارش افشا شده مجله تایم، در دسامبر ۲۰۲۵ نشست محرمانه‌ای در دفتر بیضی کاخ سفید با حضور ایلان ماسک برگزار شد.

در این جلسه، ترامپ ساعت‌ها وقت خود را صرف پرسش از چت‌بات گراک (هوش مصنوعی توسعه‌یافته توسط شرکت xAI) درباره آینده ریاست‌جمهوری و میراث سیاسی خود کرد. ​یکی از محورهای اصلی این گفتگو، وضعیت ونزوئلا و سناریوی دستگیری نیکولاس مادورو بود. چت‌بات در پاسخی که منطبق بر سوگیری‌های تاییدکننده سیستم‌های هوش مصنوعی بود، ادعا کرد مادورو فردی شدیداً نامحبوب است و مردم ونزوئلا از برکناری او استقبال خواهند کرد.

پس از انجام عملیات و پخش تصاویر جشن‌های خیابانی در رسانه‌ها، مقامات حاضر در کاخ سفید تایید کردند که ترامپ کاملاً متقاعد شده بود که گراک یک ابزار «فوق‌العاده و نابغه» در تحلیل مسائل بین‌الملل است.

سوتی‌های رسانه‌ای ترامپ و فریب خوردن با محتواهای ساختگی ​اتکای ساده‌لوحانه به هوش مصنوعی تنها به جلسات محرمانه محدود نمانده، بلکه در دیپلماسی عمومی و شبکه‌های اجتماعی نیز بارها برای ترامپ حاشیه‌ساز شده است: ​ باور کردن حمایت‌های ساختگی (قضیه تیلور سوییفت): ترامپ تصاویری ساخته‌شده با هوش مصنوعی را در شبکه‌های اجتماعی خود بازنشر کرد که در آن‌ها به نظر می‌رسید تیلور سوییفت و هوادارانش از او حمایت کرده‌اند و با لحنی جدی زیر آن نوشت: «من حمایت آن‌ها را می‌پذیرم!» این اقدام پس از تکذیب رسمی سوییفت به یک رسوایی تبلیغاتی تبدیل شد. ​ بازنشر ویدیوهای جنجالی با توجیه «من کل ویدیو را ندیدم»: در ماجرای انتشار ویدیویی ساختگی و جنجالی در شبکه اجتماعی تروث سوشال که در انتهای آن اوباما و همسرش به شکل میمون ظاهر می‌شدند، ترامپ پس از مواجهه با موج انتقادات خبرنگاران گفت: «من اشتباهی نکردم!

فقط بخش اولش را دیدم که درباره تقلب در انتخابات بود، بعد دادمش به بچه‌ها که پست کنند. ظاهراً کسی تا آخر نگاهش نکرده بود!» ​ هوش مصنوعی به عنوان سپر بلا: او در یکی از کنفرانس‌های مطبوعاتی خود به صراحت ابراز داشت: «یکی از خوبی‌های هوش مصنوعی این است که اگر اتفاق خیلی بدی افتاد، می‌توانید فقط هوش مصنوعی را مقصر بدانید!» که نشان‌دهنده نگاه او به الگوریتم‌ها به عنوان یک ابزار فرار از مسئولیت است.

روان‌شناسی تصمیم‌گیری: چرا هوش مصنوعی برای ترامپ جذاب است؟ ​ کارشناسان رفتارشناسی سیاسی معتقدند وابستگی ترامپ به الگوریتم‌ها اتفاقی نیست. هوش مصنوعی بر خلاف مشاوران انسانی که ممکن است مخالفت ورزند یا چالش ایجاد کنند، دقیقاً همان چیزی را تحویل می‌دهد که کاربر تمایل به شنیدنش دارد.

چت‌بات‌ها نه استعفا می‌دهند و نه در گفتگوهای محرمانه با رسانه‌ها افشاگری می‌کنند؛ آن‌ها تاییدکنندگانی همیشگی هستند. ​در مصاحبه‌ای که مجله تایم با ترامپ انجام داد، زمانی که از او درباره اعتمادش به فعالان حوزه فناوری مانند سم آلتمن پرسیده شد، عدم انسجام منطقی در کلام و تمایل شدید او به ارزیابی سطحی افراد نمایان بود. این عدم تمایل به درگیر شدن با جزئیات پیچیده کارشناسی، بستر مناسبی را برای جایگزینی تحلیل‌های عمیق اطلاعاتی با پاسخ‌های سریع هوش مصنوعی فراهم کرده است.

از دفتر بیضی تا اتاق عملیات داستان به گفت‌وگوهای خصوصی ختم نمی‌شود. کامرون استنلی، مسئول ارشد هوش مصنوعی پنتاگون، در اظهارنامه‌ای تحت سوگند به دادگاهی در می‌سی‌سی‌پی نوشت که نسخه دولتی گراک در سامانه «میون اسمارت سیستم» به کار رفته و به استقرار بیش از ۲۰۰۰ مهمات روی ۲۰۰۰ هدف در ۹۶ ساعت کمک کرده است.

این اظهارنامه می‌گوید مدل بخشی از یک سامانه بزرگ‌تر اطلاعاتی و هدف‌یابی بوده. پیش‌تر هم مدل «کلاود» شرکت آنتروپیک در همین چارچوب برای وزارت جنگ کار کرده‌است.

نیروی فوق‌هوشمند ترامپ در همین مصاحبه از تشکیل «AI Force» گفت و خواست اسمش را به «SI Force» تغییر دهند تا هوش مصنوعی را «فوق‌هوشمند» بنامند. وقتی پرسیدند این گروه دقیقاً چه می‌کند، گفت «فوق‌هوشمند خواهد بود».

بعد توضیح داد قرار است از رهبران صنعت تشکیل شود و او را درباره سیاست‌گذاری راهنمایی کند. او در ۲۹ سپتامبر هم با مدیران شش شرکت بزرگ فناوری «قانون اساسی» خودتنظیمی امضا کرد.

پدیده مشاوره‌گیری از هوش مصنوعی زنگ خطری جدی درباره آینده تصمیم‌گیری‌های حساس دنیاست. وقتی الگوریتم‌هایی که بر پایه خوشایندسازی برای کاربر طراحی شده‌اند، جایگزین تحلیل‌های چندلایه کارشناسان ارشد امنیتی می‌شوند، مرز میان واقعیت‌های میدان و توهمات سیاسی کاملاً از بین می‌رود.

اتکای روزافزون بر هوش مصنوعی در واشنگتن نشان می‌دهد که خطر اصلی، خودِ فناوری نیست؛ بلکه انفعال تصمیم‌گیرندگانی است که ترجیح می‌دهند به‌جای مواجهه با واقعیت‌های پیچیده، پاسخ‌های سفارشی و تأییدکننده از الگوریتم‌ها تحویل بگیرند، رویکردی که تاوان آن نه در فضای مجازی، بلکه در دنیای واقعی و با هزینه‌های سنگین و قربانی ساختن انسان‌ها پرداخت می‌شود.