قیمت لحظهایهمه قیمتها
رویای ارتش خودکار آمریکا چگونه فرو می‌ریزد؟
پنتاگون می‌خواهد جنگ‌افزارهای خودمختار را سریع‌تر بسازد و بخرد؛ اما اسناد خود آمریکا نشان میدهند گره فقط کمبود این تجهیزات نیست.
به گزارش خبرگزاری ۶۰ثانیه، پنتاگون برای نخستین بار از سال ۲۰۱۹ که فرماندهی فضایی آمریکا ایجاد شد، مسیر تشکیل یک فرماندهی رزمی جدید را در پیش گرفته است؛ فرماندهی‌ای که قرار است توسعه و به‌کارگیری سامانه‌های رباتیک و خودمختار را در سراسر نیروهای مسلح آمریکا هماهنگ کند. پیت هگست، وزیر جنگ آمریکا، ۳۰ سپتامبر در پایگاه کوانتیکو اعلام کرد این ساختار با نام «فرماندهی جنگ خودمختار» شکل خواهد گرفت و قرار است اختیارهایی در سطح ساختارهای نیروهای مسلح برای گسترش قابلیت‌های خودمختار و رباتیک داشته باشد.
با این حال، این فرماندهی هنوز یک سازمان عملیاتی مستقر نیست و هدف اعلام‌شده برای ایجاد آن اول اکتبر ۲۰۲۷ است. مسئله مهم‌تر از خود نام این فرماندهی، دلیلی است که پنتاگون برای ایجاد آن مطرح می‌کند: سرعت تغییر میدان نبرد از سرعت نظام خرید و توسعه سلاح بیشتر شده است.
هگست می‌گوید جنگ‌افزارهای ارزان، محاسبات پیشرفته و تولید صنعتی جدید امکان ساخت سلاح‌های دقیق در مقیاس بزرگ را فراهم کرده‌اند و ارتش آمریکا دیگر نمی‌تواند با همان منطق گذشته پیش برود. اما همین‌جا نخستین شکاف ظاهر می‌شود: آمریکا برای حل مشکل کندی، یک ساختار جدید به مجموعه ساختارهای موجود اضافه می‌کند؛ در حالی که بخش مهمی از مشکلات قبلی این حوزه دقیقاً سازمانی بوده‌اند.
مشکل فقط کمبود فناوری نیست؛ ساختارها هم پراکنده‌اند پنتاگون از چند ماه قبل دفتر مستقیمی برای مدیریت سبد سامانه‌های بدون‌سرنشین ایجاد کرده بود که قرار بود توسعه، خرید، استقرار و نگهداری بخش بزرگی از این سامانه‌ها را میان بخش‌های مختلف وزارت جنگ هماهنگ کند. این دفتر اکنون در قالب «پروژه آگینکورت» قرار است تا زمان ایجاد فرماندهی جدید، هم وظایف فعلی خود را ادامه دهد و هم مدل تازه‌ای برای خرید و توسعه پهپادها آزمایش کند.
مشکل اینجاست که ارتش آمریکا پیش از این نیز با پراکندگی سازمانی در حوزه خودمختاری مواجه بوده است. دفتر پاسخگویی دولت آمریکا در بررسی نیروی دریایی در ژوئن ۲۰۲۶ اعلام کرد رهبری ناپایدار و تغییر اولویت‌ها، توسعه سامانه‌های رباتیک و خودمختار را کند کرده و رویکردهای مبتنی بر هر حوزه و هر پلتفرم، سرمایه‌گذاری‌ها را در ساختارهای جدا از هم نگه داشته‌اند.
این نهاد توصیه کرد توانایی‌های رباتیک به‌صورت یک سبد یکپارچه مدیریت و مسئولیت ذی‌نفعان نیز به‌طور روشن تعریف شود؛ هر سه توصیه همچنان باز بودند. بنابراین پرسش مهم درباره اتووارکام این است که چه چیزی را از ساختارهای موجود می‌گیرد و چه اختیاری را تازه ایجاد می‌کند؟
اگر پاسخ روشن نباشد، فرماندهی جدید ممکن است بخشی از مشکل پراکندگی را حل کند و هم‌زمان لایه تازه‌ای از هماهنگی به سازمان موجود اضافه کند. این یک احتمال تحلیلی است، اما ریشه آن در همان مشکلی قرار دارد که دفتر پاسخگویی دولت آمریکا قبلاً درباره ساختارهای رباتیک نیروی دریایی ثبت کرده است.
پنتاگون می‌خواهد سریع‌تر بخرد، اما... دومین گره، شاید از اولی مهم‌تر باشد.
هگست مأموریت پروژه آگینکورت را بر چرخه‌های سریع‌تر توسعه، آزمون و تغییر فناوری قرار داده است؛ در این مدل، اپراتورهای نظامی، مهندسان و شرکت‌های خصوصی باید در چرخه‌های کوتاه‌تر کنار هم قرار گیرند و تصمیم‌های خرید به نیروهای عملیاتی نزدیک‌تر شوند. اما گزارش رسمی دفتر پاسخگویی دولت آمریکا در ۳۰ ژوئن ۲۰۲۶ نشان داد دفتر مدیر آزمایش و ارزیابی عملیاتی وزارت جنگ، که وظیفه نظارت بر آزمون تسلیحات و سنجش آمادگی آنها را دارد، پس از کاهش شدید نیروی انسانی با افت ظرفیت مواجه شده است.
کارکنان باقی‌مانده مسئول برنامه‌های بیشتری شده‌اند و در برخی حوزه‌ها تخصص کافی برای نظارت بر برنامه‌ها ندارند. این وضعیت از نگاه همان گزارش خطر تحویل سامانه‌هایی با ضعف‌های عملیاتی ثبت‌نشده به نیروها را افزایش می‌دهد.
این تناقض در یک جمله خلاصه می‌شود: پنتاگون می‌خواهد چرخه ساخت و تحویل را سریع‌تر کند، در حالی که نهاد ناظر بر آزمایش سلاح درباره کاهش ظرفیت نظارت هشدار داده است. برای یک پهپاد معمولی شاید بخشی از مشکلات با آزمون‌های تکراری قابل شناسایی باشد؛ اما وقتی نرم‌افزار، حسگر، ارتباطات و تصمیم‌گیری خودکار وارد یک سامانه رزمی می‌شوند، آزمون فقط سنجش موتور و پرواز نیست.
باید رفتار سامانه در شرایط ناقص، داده نامطمئن، قطع ارتباط و محیطی که قبلاً در داده‌های آموزشی دیده نشده است نیز ارزیابی شود. خودمختاری هنوز در میدان نبرد فناوری کاملاً بالغ نیست سومین ضعف به خود فناوری برمی‌گردد.
در فضای تبلیغاتی پیرامون پهپادهای خودمختار، موفقیت‌های ادعایی اوکراین اغلب به‌عنوان شاهدی برای تغییر بنیادین جنگ مطرح می‌شود. اما یک مقاله تازه در نشریه «پروسیدینگز» مؤسسه دریایی آمریکا هشدار می‌دهد که این برداشت می‌تواند بیش از حد ساده‌سازی شده باشد.
نویسنده مقاله، که افسر نیروی دریایی آمریکا است، می‌نویسد فناوری رباتیک و یکپارچه‌سازی سامانه‌های خودمختار هنوز با موانع جدی روبه‌روست و این تصور که پیشرفت رباتیک می‌تواند با سرعت فناوری محاسبات دیجیتال حرکت کند، فرضی شکننده است. او حتی تأکید می‌کند که بسیاری از سامانه‌های موفق اوکراینی هنوز یا توسط انسان هدایت می‌شوند یا تنها برای مأموریت‌های محدود و مشخص خودمختاری دارند و نمی‌توان عملکرد آنها را مستقیماً به یک ناوگان بزرگ خودمختار تعمیم داد.
همین منبع یک محدودیت مهم دیگر را نیز برجسته می‌کند: یک سامانه خودمختار فقط نرم‌افزار نیست. بدنه، موتور، منبع انرژی، حسگر، ارتباطات و ده‌ها زیرسامانه فیزیکی باید بتوانند برای مدت طولانی بدون تعمیر و مداخله انسانی کار کنند.
نویسنده نتیجه می‌گیرد که خودمختاری کامل در محیط‌های پیچیده و به‌شدت مورد مناقشه هنوز از نظر فناوری شکننده است. این نکته برای اتووارکام تعیین‌کننده است؛ زیرا فرماندهی جدید قرار است مقیاس این فناوری را بالا ببرد، در حالی که برخی مشکلات بنیادی خود فناوری هنوز در مقیاس واقعی حل نشده‌اند.
هوش مصنوعی هرچه بیشتر شود، مسئله اعتماد مهم‌تر می‌شود چهارمین گره، تصمیم‌گیری است. افزایش استفاده از هوش مصنوعی لزوماً به معنای حذف انسان نیست؛ اما رابطه انسان و ماشین را عوض می‌کند.
یک مطالعه منتشرشده در مرداد ۱۴۰۵ توسط فرماندهی نوآوری ذخیره ارتش آمریکا توضیح می‌دهد که در سامانه‌های فرماندهی مجهز به هوش مصنوعی، کارکنان و فرماندهان بخشی از زمان خود را از جمع‌آوری و مرتب‌سازی اطلاعات به تفسیر معنا، ارزیابی عدم‌قطعیت و تصمیم درباره اقدام منتقل می‌کنند. نویسنده نتیجه می‌گیرد که معیارهای سنتی اعتماد به سامانه‌ها برای فناوری‌هایی که خروجی احتمالی و گاه مبهم تولید می‌کنند، کافی نیست.
این موضوع وقتی حساس‌تر می‌شود که همین ارتش در مقاله دیگری درباره سوگیری هوش مصنوعی هشدار داده است. مقاله منتشرشده در شبکه حرفه‌ای اطلاعات نظامی ارتش می‌گوید داده آموزشی نامتناسب، طراحی معیوب یا استفاده نادرست می‌تواند به شناسایی اشتباه هدف، تحلیل نادرست دشمن و حتی حمله به اهداف اشتباه یا نیروهای خودی منجر شود.
نویسنده خواستار تدابیر فنی، عملیاتی و نهادی برای کاهش این خطر شده است. پس مشکل اتووارکام صرفاً این نیست که «ماشین چقدر باهوش است».
مسئله این است که فرمانده تا چه حد می‌تواند به خروجی ماشینی اعتماد کند، در چه شرایطی باید آن را نادیده بگیرد و چگونه متوجه شود که سامانه در حال خروج از محدوده‌ای است که قبلاً آزموده شده است. داده هم می‌تواند به گلوگاه فرماندهی جدید تبدیل شود خودمختاری در مقیاس بزرگ بدون زیرساخت داده امکان‌پذیر نیست.
سامانه باید اطلاعات حسگرها را دریافت کند، آنها را پردازش کند و در شرایط مختلف میان شبکه، لبه میدان و مراکز پردازشی جابه‌جا کند. اما دفتر پاسخگویی دولت آمریکا در گزارش دیگری درباره سامانه‌های رباتیک نیروی دریایی نشان داده بود که این نیرو هنوز برنامه منسجم و یکپارچه‌ای برای سرمایه‌گذاری در زیرساخت دیجیتال موردنیاز سامانه‌های رباتیک ندارد.
این کمبود می‌تواند هم توسعه و هم آزمون سامانه‌های خودمختار را محدود کند. این مسئله اهمیت زیادی دارد، زیرا یک پهپاد خودمختار در شرایط عادی ممکن است عملکرد خوبی داشته باشد، اما در محیط جنگی با قطع ارتباط، اختلال الکترومغناطیسی، داده ناقص یا تغییر ناگهانی شرایط روبه‌رو می‌شود.
در چنین محیطی، «خودمختاری» به معماری کل شبکه وابسته می‌شود. حتی پول موردنیاز فرماندهی هنوز قطعی نیست یک ضعف دیگر نیز در بخش مالی وجود دارد.
پنتاگون برای سال مالی ۲۰۲۷ حدود ۵۴.۶ میلیارد دلار برای «گروه جنگ خودمختار دفاعی» درخواست کرده بود و مجموع خطوط مرتبط با پهپاد و مقابله با پهپاد را حدود ۷۴ میلیارد دلار اعلام کرده بود. اما این ارقام درخواست بودجه هستند و نباید با بودجه قطعی فرماندهی تازه اشتباه گرفته شوند.
از طرف دیگر، ایجاد یک فرماندهی رزمی چهارستاره جدید به قانون‌گذاری و تعریف اختیارات آن نیاز دارد و خود پنتاگون برای رسیدن به هدف اول اکتبر ۲۰۲۷ در حال کار با کنگره است. در مجلس سنا نیز طرحی برای اجازه ایجاد فرماندهی سامانه‌های رباتیک و خودمختار مطرح شده بود، اما اجازه قانونی با ایجاد عملیاتی و تأمین کامل منابع یکسان نیست.
در نتیجه، بخشی از تصویری که اکنون درباره «ارتش خودمختار» ارائه می‌شود، هنوز مربوط به طراحی سازمان و درخواست منابع است، نه یک توان رزمی کامل و مستقر. اتووارکام بیش از آنکه فرماندهی ربات‌ها باشد، آزمون یک مدل تازه است اگر همه این قطعات کنار هم قرار بگیرند، اهمیت اتووارکام روشن‌تر می‌شود.
پنتاگون در حال آزمایش یک مدل تازه است که در آن توسعه‌دهنده، اپراتور، آزمون‌گر و خریدار باید سریع‌تر به یک چرخه مشترک وارد شوند؛ فناوری در میدان آزموده شود؛ فناوری‌های موفق سریع‌تر سفارش بگیرند و فرماندهی آینده نیز این قابلیت‌ها را در سطح مشترک میان نیروها مدیریت کند.
اما درست در مقابل این سرعت، مجموعه‌ای از محدودیت‌های مستند قرار دارد: دفتر پاسخگویی دولت آمریکا از مشکلات سازمان‌دهی و مسئولیت‌پذیری در سامانه‌های رباتیک نیروی دریایی خبر داده؛ همان نهاد درباره کاهش ظرفیت آزمایش و نظارت بر تسلیحات هشدار داده؛ ارتش درباره سوگیری و خطای هوش مصنوعی هشدار داده؛ و یک افسر نیروی دریایی درباره نابالغ‌بودن بخش‌هایی از فناوری رباتیک و خطر شکنندگی سامانه‌ها نوشته است. بنابراین پرسش اصلی درباره اتووارکام نباید به هیچ‌وجه این باشد که «آیا آمریکا به سمت جنگ خودمختار می‌رود؟»، چراکه این جهت‌گیری در اسناد و اظهارات رسمی پنتاگون کاملاً روشن است.
پرسش سخت‌تر این است که آیا سازمان جدید می‌تواند سرعت تولید و استقرار را بالا ببرد، بدون آنکه ضعف در آزمون، داده، هماهنگی سازمانی و اعتماد به سامانه‌ها نیز با همان سرعت تکثیر شود؟ اگر پاسخ این پرسش مثبت باشد، اتووارکام می‌تواند خلأ میان فناوری تجاری و نیاز نظامی را کوتاه کند.
اگر پاسخ منفی باشد، خطر فقط خرید چند سامانه ناکارآمد نیست؛ خطر آن است که ساختار نظامی جدید، سرعت بیشتری برای گسترش همان خطاهایی ایجاد کند که هنوز به‌طور کامل حل نشده‌اند. بمنظور دسترسی پایدار به اخبار و مطالب ما، آخرین نسخه اپلیکیشن را می‌توانید از اینجا و در فروشگاه‌های « کافه بازار » و « مایکت » دانلود و نصب کنید.
